ΜΗΔΕΙΑ

ΜΗΔΕΙΑ

"Μήδεια" του Μποστ
Σκηνοθεσία: Νίκος Δημητρόπουλος
Παίζουν: Ιφιγένεια Αστεριάδη, Γιάννης Στεφόπουλος
Συμπαραγωγή με την De Novo

Μια παράσταση βασισμένη στο θεατρικό έργο του Μποστ Μήδεια. Λόγια και εικόνες παιγνιώδεις, σχεδόν Διονυσιακές. Μια Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά της γιατί ελευθεριάζουν. Ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην υποκρισία, που αιώνες και χιλιετίες τώρα κατατρώει τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.

Μια παράσταση που ανέβηκε με επιτυχία τον Μάιο 2013 στο θέατρο «Ενδορφίνη» και συνεχίζεται για 2η χρονιά από 3 Φεβρουαρίου στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.


Μια παράσταση βασισμένη στο θεατρικό έργο του Μποστ Μήδεια. Λόγια και εικόνες παιγνιώδεις, σχεδόν Διονυσιακές. Μια Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά της γιατί ελευθεριάζουν. Ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην υποκρισία, που αιώνες και χιλιετίες τώρα κατατρώει τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.


Ο Νίκος Δημητρόπουλος στήνει μια ευρηματική παράσταση με καταιγιστικούς ρυθμούς, χρώματα και πινελιές που θυμίζουν τσίρκο του παραλόγου, φωτίζοντας τις διαχρονικές αξίες του έργου του Μποστ.

Η Ιφιγένεια Αστεριάδη και ο Γιάννης Στεφόπουλος, ηθοποιοί με μακρά πορεία στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, μεταμορφώνονται και ερμηνεύουν με ένταση τους πολλαπλούς ρόλους του έργου, σε μια συνεχή χορογραφία που αποδίδει το γελοίο και κωμικοτραγικό χαρακτήρα του έργου.


Συντελεστές

Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Νίκος Δημητρόπουλος
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Κουστούμια: Βανέσσα Τουζλούκωφ
Σκηνικά: Γιώργος Λυντζέρης
Επιμέλεια κίνησης: Κυριάκος Κοσμίδης
Φωτογραφίες: Στάθης Σταμουλακάτος
Video: Αλέξης Πηλός


Παίζουν οι ηθοποιοί:

Ιφιγένεια Αστεριάδη, Γιάννης Στεφόπουλος


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Δώμα

από 3.2.2014 μέχρι 8.4.2014

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Ντένια Ζιωτοπούλου, savoirville.gr, 16/05/2013

Μια παράσταση βασισμένη στο θεατρικό έργο του Μποστ Μήδεια. Λόγια και εικόνες παιγνιώδεις, σχεδόν Διονυσιακές. Μια Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά της γιατί ελευθεριάζουν. Ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην υποκρισία, που αιώνες και χιλιετίες τώρα κατατρώει τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.

Στο αρχαιοελληνικό θέατρο ως Μήδεια ορίζεται η τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης και διδάχθηκε (παίχτηκε) το 431 π.Χ.. Η δική σας παράσταση βασίζεται στη Μήδεια του Μποστ ο οποίος με τη μοναδικότητα της γραφής του, παρουσιάζει την τραγική ηρωίδα σε μια κωμικοτραγική φιγούρα. Πόσο δύσκολο ήταν για σας να σκηνοθετήσετε αυτή την παράσταση μεταφέροντας την υπόθεση στη σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα;

Το έργο, αυτό καθ’ αυτό, είναι τόσο επίκαιρο, που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για τροποποιήσεις, ή προσθήκες, όσον αφορά στο θέμα αυτό. Δεν πρόσθεσα ούτε μια λέξη… Όχι, ψέματα πρόσθεσα μία και αφαίρεσα κάποια κομμάτια του έργου, ούτως ώστε να εξυπηρετείται η σκηνική δράση. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα δύο χρόνια από τότε που ο Μπόστ έγραψε τη “Μήδεια” και, καταπώς φαίνεται, δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα σ’ αυτή τη χώρα, δυστυχώς… Οι ίδιες προφάσεις, η ίδια μιζέρια, οι ίδιες ελπίδες και διαψεύσεις…

Αλλού έγκειτο οι δυσκολίες της σκηνοθεσίας. Καταρχάς, η προσαρμογή ενός πολυπρόσωπου έργου πάνω σε δύο ηθοποιούς, δεν ήταν κι εύκολη υπόθεση. Έπειτα, ο Ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος κι αυτή η ιδιότυπη μίξη αργκό και ασύντακτης καθαρεύουσας που χρησιμοποιεί ο Μποστ, απαιτεί περίτεχνους χειρισμούς και ελιγμούς (τόσο από υποκριτικής, όσο κι από σκηνοθετικής πλευράς), ούτως ώστε να “κατέβει” το κείμενο στους θεατές και να δημιουργηθεί ένας κώδικας επικοινωνίας μαζί τους. Ο Μποστ επινόησε ένα δικό του γλωσσικό ιδίωμα και τα έργα του αποτελούν έναν κόσμο περίκλειστο, έναν κόσμο με τους δικούς του ιδιόμορφους κανόνες. Η δυσκολία είναι αυτή ακριβώς : να μπάσεις το θεατή μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο…

Ο Μποστ όταν ανέβασε για πρώτη φορά το έργο το 1993 είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ότι πρόκειται για ένα έργο που «επικρίνει τους επικριτάς, προβληματίζει τους κριτάς και ελευθερώνει τους θεατές». Η δική σας παράσταση συγκεντρώνει τα παραπάνω στοιχεία ή αποτελεί μια πιο ελεύθερη απόδοση, τονίζοντας απλά τα διαχρονικά στοιχεία του έργου;

Πολλοί θεατές, που φεύγουν ενθουσιασμένοι από την “ενδορφίνη”, έχουν την τάση να αντιπαραβάλλουν τη δική μας “εκδοχή”, με το πρώτο ανέβασμα του έργου, σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου, λέγοντας ότι οι δυο παραστάσεις τους άρεσαν εξίσου, παρόλο που η αισθητική κι η λογική είναι εντελώς διαφορετικές. Εγώ δεν μπορώ να έχω γνώμη επ’ αυτού, αφ’ ενός μεν γιατί δεν είχα παρακολουθήσει την πρώτη παράσταση του θεάτρου στοά (ήμουν πολύ μικρός τότε) και αφ’ ετέρου, γιατί είναι φύσει αδύνατο να εκφέρεις αντικειμενική γνώμη για μια παράσταση που έχεις σκηνοθετήσει εσύ. Για να έρθω όμως στο διά ταύτα, θεωρώ πως η παράστασή μας συγκεντρώνει τα εν λόγω στοιχεία. Τουλάχιστον αυτό, ήτανε ζητούμενο. Το ότι φαντάστηκα ένα κάπως πιο “εναλλακτικό” -ας πούμε- ανέβασμα του έργου, δεν σημαίνει ότι παραγνώρισα τις προθέσεις του δημιουργού˙ τουναντίον, θέλησα να τις αναδείξω. Ενδεχομένως μέσα από ένα πρίσμα εντελώς διαφορετικό, αλλά όπως είπα και προηγουμένως, πρωταρχικός στόχος ήταν να ζωντανέψω το κείμενο, καθιστώντας το κοινό “συνένοχο”, σ’ αυτή την ιστορία που εκτυλίσσεται μπροστά του, επί σκηνής…

Νίκος Δημητρόπουλος

Πόσους ρόλους ενσαρκώνει ο καθένας σας στη συγκεκριμένη παράσταση; Ζώντας την “υπόθεση” εκ των έσω, σε τι βαθμό μανίας και αγριότητας μπορεί να φθάσει μια απατημένη σύζυγος ή και το αντίθετο, ένας απατημένος σύζυγος; Υπάρχει όριο στην παραφροσύνη λόγω συζυγικής απάτης;

Eπί σκηνής υποδύομαι τρεις ρόλους (συμπεριλαμβανομένου και του ομώνυμου) και έναν ακόμα, που προβάλλεται βιντεοσκοπημένος, από τον προτζέκτορα. Ο Στεφόπουλος, ούτε που ξέρω πόσους. Για σταθείτε μισό λεπτό… Νομίζω… εφτά, συν έναν στο βίντεο.

Στο δεύτερο σκέλος τώρα. Καταρχάς είναι μύθος ότι ο ηθοποιός ζει την υπόθεση “εκ των έσω”. Οπωσδήποτε, επηρεάζεσαι και διεισδύεις στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα που έχεις κάθε φορά να υποδυθείς, όπως ένας καλός ψυχαναλυτής, σκύβει πάνω από την ψυχή του ασθενή του. Ο ηθοποιός είναι ένα είδος γιατρού του εαυτού του, ειδάλλως θα ‘ταν απλώς ένας παράφρονας. Δεν έχω ιδέα πού μπορεί να φτάσει η αγριότητα ενός απατημένου συζύγου, ούτε αν υπάρχει όριο στην παραφροσύνη. Για τέτοιου είδους γνωματεύσεις, υποθέτω ότι αρμόδιοι είναι οι ψυχίατροι. Εγώ θα αρκεστώ να πω, ότι η πιο ακραία πράξη στην οποία θα μπορούσε να καταφύγει ένας άνθρωπος, έχων σώας τας φρένας, θα ‘τανε να “χωρίσει” το έτερον του ήμισυ…

Ιφιγένεια Αστεριάδη

Ο Νίκος Δημητρόπουλος, ένας νέος ταλαντούχος σκηνοθέτης, στήνει μια ιδιαίτερη και άκρως ενδιαφέρουσα εικαστική παράσταση με καταιγιστικούς ρυθμούς, χρώματα και πινελιές που θυμίζουν τσίρκο του παραλόγου, φωτίζοντας τις διαχρονικές αξίες του έργου του Μποστ. Η Ιφιγένεια Αστεριάδη και ο Γιάννης Στεφόπουλος, ηθοποιοί με μακρά πορεία στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, μεταμορφώνονται και ερμηνεύουν με ένταση τους πολλαπλούς ρόλους του έργου, σε μια συνεχή χορογραφία που αποδίδει το γελοίο και κωμικοτραγικό χαρακτήρα του έργου.

Τα κοστούμια έχει επιμεληθεί η εικαστικός-ζωγράφος Βανέσσα Τουζλούκωφ, έργα της οποίας -από τη συλλογή συστήματα τροφοδοσίας, που πρόσφατα εκτέθηκε και στο παλιό τζαμί, στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου- θα εκτίθενται παράλληλα στο χώρο του θεάτρου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Αντώνης Μποσκοΐτης, OnlyTheater.gr,

Μπαίνοντας στο θεατράκι ''Ενδορφίνη'', το σκηνικό που αντικρίζεις και που επιμελήθηκε ο Γιώργος Λυντζέρης είναι εντυπωσιακό για μία low budget παράσταση και θυμίζει μεσαιωνικό τσίρκο. Όταν αμέσως μετά την έναρξη της ''Μήδειας'', τη σκηνή αλωνίζουν κυριολεκτικά η Ιφιγένεια Αστεριάδη και ο Γιάννης Στεφόπουλος, υποδυόμενοι όλους τους ρόλους του έργου εναλλάξ, δεν αργείς να συνειδητοποιήσεις πως παρακολουθείς μία αποψάτη θεατρική κωμωδία με στοιχεία της πιο παρακμιακής pop-rock αισθητικής και με την κριτική σκέψη, βέβαια, του συγγραφέα, του μεγάλου Μποστ.

Για το πρώτο μέρος, την αντικομφορμιστική αισθητική της παράστασης, δούλεψε η ματιά του νέου σκηνοθέτη Νίκου Δημητρόπουλου. Τίποτα δε μένει όρθιο κυριολεκτικά: η κενή τάξη της αριστοκρατίας, η σεξουαλική φαιδρότητα, ακόμη κι αν θίγεται το σοβαρότατο θέμα της παιδεραστίας, η ανεργία ως συνέπεια των οικονομικών κρίσεων, τα συζυγικά παραστρατήματα και η υποκριτική τάξη των αστυνομικών και των παπάδων, μπολιασμένα όλα με ένα γούστο, το οποίο χρωστάει πολλά στον Αλμοδοβάρ, το ''Rocky Horror Picture Show'', την ελληνική trash TV και την πιο αθώα πορνογραφία.

Στο δεύτερο σκέλος, εν προκειμένω το κείμενο αυτό καθ'αυτό του Μποστ, η μίξη δεκαπεντασύλλαβου, καθαρευουσιάνικων και ξενικών λέξεων, ιδιαίτερα έτσι όπως αποδίδονται από το ερμηνευτικό δίδυμο, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια στο θεατή: προβληματίζεται για ήδη γνωστά του θέματα, κρατώντας παράλληλα την κοιλιά του από τα γέλια.

Ενδιαμέσως, παρεμβάλλονται σύντομα βίντεο, ολότελα αλμοδοβαρικής αισθητικής, που εξυπηρετούν τη δράση και χρησιμεύουν σαν ένα είδος άτυπων χορικών μιας εκμοντερνισμένης αρχαίας τραγωδίας - κωμωδίας.

Εξαιρετικές και οι μουσικές επιλογές του σκηνοθέτη (από Σούμπερτ μέχρι Σκρίμιν' Τζέι Χόκινς), με τα κοστούμια της εικαστικού Βανέσσας Τουζλούκωφ να κλέβουν την παράσταση επίσης!

Πολύ την ευχαριστήθηκα αυτή την παράσταση! 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP