ΓΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΕΣ

ΓΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΕΣ

"Γιοι και κόρες", μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας
Κείμενο - Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Παίζουν: Γιώργος Γλάστρας, Άννα Ελεφάντη, Αλεξία Μπεζίκη, Γιώργος Παπαπαύλου, σε διπλή διανομή η Μαρία Κοσκινά και η Στέφη Πουλοπούλου
Συμπαραγωγή με την Εταιρεία Θεάτρου Sforaris

Το κείμενο της παράστασης βασίστηκε σε 85 μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις ηλικιωμένων από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, από τους οποίους ζητήθηκε να θυμηθούν την ξεχωριστή ιστορία που σημάδεψε τη ζωή τους. Προσπερνώντας το ξάφνιασμα των ειδικών περιπτώσεων, επελέγησαν εκείνες οι προσωπικές ιστορίες που διαδραματίστηκαν παράλληλα με γνωστά ιστορικά γεγονότα. Η παράσταση είναι ένα μωσαϊκό των άγνωστων ιστοριών της ζωής στην Ελλάδα, των τελευταίων δεκαετιών, που διαδραματίστηκαν παράλληλα με την επίσημα καταγεγραμμένη Ιστορία της χώρας.

Μια από τις πιο επιτυχημένες καλλιτεχνικά και εμπορικά παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών και της προηγούμενης χρονιάς, μια παράσταση για τους καθημερινούς ανθρώπους που υπέστησαν και προχώρησαν την Ιστορία αυτής της χώρας, επιστρέφει με καινούριες ιστορίες και νέους ηθοποιούς, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Το κείμενο της παράστασης Γιοι και κόρες της Εταιρείας Θεάτρου Sforaris βασίστηκε σε 85 μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις ηλικιωμένων από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, από τους οποίους ζητήθηκε να θυμηθούν την ξεχωριστή ιστορία που σημάδεψε τη ζωή τους.

Προσπερνώντας το ξάφνιασμα των ειδικών περιπτώσεων, επελέγησαν εκείνες οι προσωπικές ιστορίες που διαδραματίστηκαν παράλληλα με γνωστά ιστορικά γεγονότα.

Η παράσταση είναι ένα μωσαϊκό των άγνωστων ιστοριών της ζωής στην Ελλάδα, των τελευταίων δεκαετιών, που διαδραματίστηκαν παράλληλα με την επίσημα καταγεγραμμένη Ιστορία της χώρας και έχει παρουσιασθεί με προηγούμενες εκδοχές της στο Φεστιβάλ Αθηνών, τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής, Καβάλας, Πάτρας και Λάρισας, την Νάξο, την Τήνο, την Πάρο, το Αρχαίο Θέατρο Ηφαιστίας στη Λήμνο, το Bios, τη Λευκωσία, τη Θεσσαλονίκη και την Ιταλία.

Παράλληλα με την παράσταση, ο θίασος συνεχίζει να συγκεντρώνει και να επεξεργάζεται νέες ιστορίες, ορισμένες από τις οποίες προσέθεσε στη νέα της εκδοχή, η οποία παρουσιάζεται από 7 Οκτωβρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Η τελευταία αυτή εκδοχή παρουσιάστηκε στη Διεθνή Συνάντηση Παραστατικών Τεχνών ΙΕΤΜ Athens 2013 και το Serajevo Winter Festival 2014.


Σύνοψη

Το κείμενο της παράστασης βασίζεται σε αληθινές αφηγήσεις περιστατικών, τα οποία διαδραματίστηκαν τα τελευταία 100 χρόνια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και παράλληλα με μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Από τα χρόνια του πρώτου κύματος της μετανάστευσης στην Αμερική, τις άγνωστες ιστορίες της Κατοχής, τις εκατέρωθεν απώλειες του Εμφυλίου, τους σεισμούς των Επτανήσων, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 με τον κόσμο στα γήπεδα, την ανέγερση του Τείχους στο Βερολίνο, τον αναγκαστικό επαναπατρισμό των Αιγυπτιωτών, τον έρωτα στα χρόνια της Χούντας και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ως τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, οι άνθρωποι ζούνε τις μικρές τους ιστορίες κάτω από τη σκιά της επίσημης Ιστορίας της χώρας. Για να καταλήξουμε στην πολύ εύστοχη απορία μιας από τις κυρίες που αφηγήθηκαν τη ζωή τους: «Δεν θα μεγαλώσει μια γενιά σ’ αυτόν τον τόπο, που να μην έχει το βουλοκέρι της ιστορίας πάνω της;»


Σημείωμα Σκηνοθέτη

Η ζωή πάντα βρίσκει τον τρόπο να προχωράει.

Αφορμή για αυτή την παράσταση ήταν η πρόσφατη απώλεια του παππού μου. Για να προλάβουν να ειπωθούν οι ιστορίες, που κατά κάποιον τρόπο έφτιαξαν αυτό που είμαστε σήμερα. Οι συναντήσεις με ηλικιωμένους έγιναν σε δύο φάσεις. Η πρώτη κράτησε 13 μήνες μέχρι την άνοιξη του 2012 και η δεύτερη, από τη μέρα της πρώτης παράστασης και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας έχουν –τις περισσότερες φορές– μια ακόρεστη ανάγκη να μιλήσουν. Αντί οποιουδήποτε άλλου σημειώματος θα διαλέξω ορισμένες από τις φράσεις που μας είπαν, πίνοντας καφέδες, τρώγοντας τσουρέκι ή παίζοντας φλογέρα σε ένα ΚΑΠΗ: «Η ζωή είναι μια στιγμή, άμα την πάρεις έτσι, ποοοοπ και τελείωσε!», «Είχαμε όλο τα πολιτικά, όχι θα μπει αυτός, θα μπει ο άλλος, μια ζωή αυτό…», «Εγώ θέλω αγάπη», «Δεν είναι η ύλη που σε κάνει ευτυχισμένο», «Οι άνθρωποι ξοδεύουν τη μισή τους ζωή… μιλώντας για την άλλη μισή», «Το παρελθόν είναι το πώς το λέμε, το πώς το αφηγούμαστε», «Ακόμη και σε αυτή την ηλικία, ψάχνω έναν άνθρωπο να με ερωτευθεί πραγματικά, γιατί εγώ έχω ρίξει πολύ κλάμα για τον έρωτα».

Τους ευχαριστούμε όλους πολύ.

Γιάννης Καλαβριανός


Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη

Γιάννης Καλαβριανός

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής και του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Έχει εργαστεί ως γιατρός, ως ηθοποιός για 6 χρόνια στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, ως βοηθός του Βασίλη Παπαβασιλείου και του Γιάννη Μόσχου και έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: David’s Formidable Speech on Europe (Deutsches Theater Berlin), Γιοι και κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας (Φεστιβάλ Αθηνών), Άουστρας ή η αγριάδα (Εθνικό Θέατρο, Theater Tri-bühne Stuttgart, Piccolo Teatro Milan, Heidelberger Stückemarkt), Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες (Φεστιβάλ Αθηνών), Εγώ είμαι το Θείο βρέφος! (Θέατρο του Νέου Κόσμου), Μήδειας Υλικό (Χοροροές), Ποιος είναι δίπλα μου; (Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, Θεσσαλονίκη), Πρακτόρισσες (Θέατρο του Ήλιου), Πάσχα (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης).


Λίγα λόγια για την ομάδα Sforaris

Δημιουργήθηκε το 2006, από πέντε απόφοιτους του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (κατευθύνσεις θεατρολογίας, υποκριτικής, σκηνογραφίας).

Έχουν παρουσιάσει παραγωγές στο Φεστιβάλ Αθηνών, το Deutsches Theater στο Βερολίνο, στο CSS Teatro στο Ούντινε της Ιταλίας, το Bios, τη Λευκωσία και έχουν περιοδεύσει δύο φορές σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η επόμενή της παραγωγή θα έχει τίτλο ‘Αβελάρδος και Ελοΐζα’ και είναι βασισμένη στην πιο τραγική ίσως ιστορία αγάπης, αυτή του θεολόγου και φιλόσοφου Πέτρου Αβελάρδου και της Ελοΐζας Φυλμπέρ και θα κάνει πρεμιέρα τον Φεβρουάριο στο Bios.


http://sforaris.blogspot.gr/


Συντελεστές

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά - Κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα, Ράνια Υφαντίδου
Μουσική: Χρύσανθος Χριστοδούλου
Τραγούδι: Γιώργος Γλάστρας, Χριστίνα Μαξούρη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Φωτογραφίες: Εύη Φυλακτού


Παίζουν οι ηθοποιοί:

Γιώργος Γλάστρας, Άννα Ελεφάντη, Αλεξία Μπεζίκη, Γιώργος Παπαπαύλου, σε διπλή διανομή η Μαρία Κοσκινά και η Στέφη Πουλοπούλου


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου, Κεντρική Σκηνή

από 7.10.2013 μέχρι 15.4.2014

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

LIFO, LIFO, 04/10/2013

ΓΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΕΣ, ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ / ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

"Γιοί και κόρες" είναι η παράσταση του Γιάννη Καλαβριανού, η οποία επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά, από τις 7 Οκτωβρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Πρόκειται για ένα έργο το οποίο στηρίζεται σε αληθινές μαρτυρίες, σε ιστορίες ανθρώπων πάνω από τα 65 και στην παράλληλη διαδρομή τους,  δίπλα σε γεγονότα της επίσημα καταγεγραμμένης ιστορίας. "Συγκεντρώσαμε περισσότερες από 85 ιστορίες", μας λέει ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός "και από αυτές, τελικά, επιλέξαμε 12, τις οποίες αναπαριστούν 5 ηθοποιοί. Είναι ένα μωσαϊκό της σύγχρονης Ελλάδας και των ανθρώπων της, είναι μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας. Η ζωή πάντα βρίσκει τον τρόπο να προχωράει. Αφορμή για αυτή την παράσταση ήταν η πρόσφατη απώλεια του παππού μου. Οι συναντήσεις με ηλικιωμένους έγιναν σε δύο φάσεις. Η πρώτη κράτησε 13 μήνες μέχρι την άνοιξη του 2012 και η δεύτερη, από τη μέρα της πρώτης παράστασης και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Συναντήσαμε σε ένα πάρκο της Νέας Σμύρνης, τους ηθοποιούς της παράστασης και δυο κυρίες. Τη Μαρία και τη Μορφούλα. Για να αφηγηθούν τις ιστορίες που υπάρχουν και στην παράσταση. Μας μίλησαν με ενθουσιασμό για την εμπειρία και μοιράστηκαν και μαζί μας το πιο σημαντικό κομμάτι της προσωπικής τους διαδρομής.

Ποιό ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ζωής σας κυρία Μαρία;   Στην αφήγηση αυτή το πιο ενδιαφέρον πράγμα ήταν όταν γνώρισα το σύζυγό μου. Ήρθα το 1955 από την Αλεξάνδρεια. Εκεί γεννήθηκα, εκεί πήγα σχολείο και εκεί έκανα τον πρώτο μου γάμο στα 16 μου και στα 18 μου χώρισα. Τότε ήρθα στην Ελλάδα με τους γονείς μου και μετά από 6 χρόνια παντρεύτηκα ξανά.  

Πως σας φάνηκε τότε η Ελλάδα;   Η Ελλάδα τότε ήταν απογοήτευση. Απογοήτευση ήταν και η Αλεξάνδρεια, απογοήτευση και η Αθήνα. Τα περίμενα διαφορετικά. Στην αρχή όταν ήρθαμε, μείναμε στον Πειραιά για δυο- τρεις μήνες και στη συνέχεια μετακομίσαμε στα Ιλίσια. Ο σύζυγός μου ήταν μουσικός. Γνωριστήκαμε και παντρευτήκαμε. Είχα ένα γιό από τον πρώτο μου γάμο και έκανα άλλους δυο γιούς. Σήμερα έχω έξι εγγόνια και ένα δισέγγονο. 

Τον ερωτευθήκατε πολύ τον άντρα σας;   Ναι πολύ. Ζήσαμε έναν μεγάλο έρωτα. Το συναισθηματικό κομμάτι της ζωής μου ήταν το πιο σπουδαίο. Ζήσαμε με μεγάλο αίσθημα, γεμάτο τραγούδια.   Υπάρχει κάποια εποχή, η οποία επανέρχεται συχνά στη μνήμη σας;   Κάποτε ο άντρας μου , εργαζόταν για δυο μήνες στη Γενεύη. Πήγαμε και μείναμε εκεί και ήταν σαν μήνας του μέλιτος. Είναι μια αξέχαστη εποχή. Αλλά και εδώ για παράδειγμα, εγώ μαγείρευα και εκείνος έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε. Ζακυνθινός. Καλλιτέχνης. Πολύ αισθηματίας, πολύ γλυκός. Σκεφθείτε ότι έζησα μαζί με τα πεθερικά μου για πολλά χρόνια ενώ δεν ήταν εύκολοι άνθρωποι, επειδή ήταν ο άντρας μου ήπιος, καλός, άνθρωπος του διαλόγου. Χάρη στον Ντίνο τα κατάφερα.

Είστε ευχαριστημένη σήμερα από τη ζωή;   Αυτό που με ευχαριστεί σήμερα είναι να είναι καλά τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου και να προχωρούν. Αν μπορούσα να δώσω μια συμβουλή στους πιο νέους,  αυτή θα ήταν να μη το βάζουν κάτω ποτέ. Να προχωράνε μπροστά και να μη φοβούνται τίποτα. Και τη φτώχεια και τα προβλήματα τα ξεπερνάς.

Η κυρία Μορφούλα, μοιράστηκε μαζί μας μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Και αυτή περιέχει μεγάλη αγάπη αλλά και μεγάλο αγώνα.   Για μένα, το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου ήταν ότι κατάφερα να σώσω το παιδί μου. Ο γιός μου ήτανε μπλεγμένος με τα ναρκωτικά. Μετά από μεγάλο αγώνα κατάφερα να απεξαρτηθεί κείνος, να γίνω και εγώ καλά, γιατί πιο μπροστά ήμουνα ένα «πράγμα». Σήμερα τον βλέπω να προοδεύει και να βοηθάει άλλους ανθρώπους να βρουν και εκείνοι την ελευθερία τους από αυτό το κακό.

Εσείς μέσα σε αυτή τη διαδικασία νοιώσατε ενοχή, ότι δεν είχατε καταλάβει ενώ έπρεπε;  Πολλές φορές. Και στην ουσία αυτή ήταν η αλήθεια. Αυτά που λέει ο κόσμος, ότι φταίνε οι ντίλερς, φταίει το ένα, φταίει το άλλο, κατά την άποψή μου δεν είναι αλήθεια. Φταίει κατά πρώτον η οικογένεια. Ηθελημένα ή αθέλητα. Είναι τα λάθη που έχουμε κάνει επειδή δεν  ξέρουμε πως να γίνουμε γονείς, γιατί την εποχή εκείνη κανείς δε μας έδειξε τι πρέπει να κάνουμε και τι δεν πρέπει.

Ποιο λάθος εσείς δε θα επαναλαμβάνατε, μεγαλώνοντας πάλι παιδιά;   Να ζητήσω από τα παιδιά μου να γίνουνε γονείς μου. Καταλαβαίνετε τι σας λέω; Ζητάμε από τα παιδιά μας να γίνουν γονείς μας και να μας λύσουν προβλήματα που μπορεί να έχουμε με το σύζυγο με την οικογένεια, με οποιονδήποτε. 

Εσείς είχατε ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον;   Όχι, δεν ήταν καθόλου ήρεμο.  

Είστε ένας άνθρωπος ευτυχής; Βλέπω στο πρόσωπό σας έναν χαρούμενο και ζωντανό άνθρωπο.   Χαρούμενη μπορεί να είμαι και ζωντανή, εξαιτίας μάλλον η θεραπεία που έκανα. Έκανα ψυχοθεραπεία για τέσσερα χρόνια και μέσα από αυτή αναδείχθηκε ο αληθινός μου εαυτός, τα δικά μου πρέπει τα δικά μου θέλω.

Εσείς με τη σειρά σας στα παιδιά στα εγγόνια σας τι έχετε να πείτε;   Να μη φοβούνται τον εαυτό τους. Είναι ο δικός μας ο φόβος αυτός που δε μας αφήνει να είμαστε και να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Να καταπολεμήσουν μέσα τους, το φόβο για τον εαυτό τους. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: πριν κάνω τη θεραπεία δε μπορούσα να βγω έξω μόνη μου. Έλεγα: δε με αφήνει ο άντρας μου. Δε μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει αυτό που κάνω σήμερα. Να αφήσω τον άντρα μου στο σπίτι και να έρθει κάποιος να με πάρει και να περάσω κάποιες ώρες μαζί σας εδώ στο πάρκο. Αυτό ήταν αδιανόητο. Για όλα όμως έφταιγε ο φόβος μου. Ο άντρας μου ήταν βίαιος και προσπαθούσα να είμαι υποτακτική, ώστε να μην υπάρχουν προβλήματα. Τα προβλήματα όμως αυτά και τις ανησυχίες μου τις μετέδιδα στον μεγάλο μου γιό. 

Όταν είδατε την ιστορία σας στο θέατρο πως σας φάνηκε; Ταυτίστηκα με την ιστορία, είχα όμως και μια ανησυχία για το γιό μου, πως θα του φανεί. Στο τέλος της ιστορίας λέω μια φράση: «Ψάχνω για αγάπη, αλλά είναι αργά πλέον να με αγαπήσει κανείς». Όταν τελείωσε η παράσταση, ήρθε ο γιός μου και μου είπε: «Μπράβο μάνα, εγώ είμαι αυτός που σε αγαπάει».  

Θα μου δώσετε μια συμβουλή; Στη ζωή πρέπει να είμαστε power.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Χρύσα Φωτοπούλου, onlytheater.gr ,

Από τότε που θυμάμαι τον παππού μου τον θυμάμαι με πυκνά κατάλευκα μαλλιά και πάντα τα βράδια και των τεσσάρων εποχών να μου αφηγείται κάτι από "τότε που...". Τότε η άνοιξη ερχόταν πιο γρήγορα. Τότε υπήρχε σαφήνεια στη φύση. "Ποιος είναι ο αγαπημένος σου μήνας, παππού;" "Ο Απρίλης". "Ποιο είναι το αγαπημένο σου φρούτο;". "Το σταφύλι". Απρίλης και σταφύλι. Δύο λέξεις που γεννούν είκοσι ιστορίες. Από έναν μικρόκοσμο. Σε ένα βουνό κοντά στο βελούχι.

Πέρσι τέτοιον καιρό διάβασα κάπου πως ο σκηνοθέτης της παράστασης "Γιοι και κόρες" Γιάννης Καλαβριανός έγραψε το κείμενο, όταν έχασε τον παππού του. Με συγκλόνισε. Και στο μυαλό μου ήρθε η εικόνα: Ένα μικρό χέρι μέσα σε μια ζεστή χούφτα.

Η παράσταση στο θέατρο του Νέου κόσμου ακόμη και ανανεωμένη δε χάνει την επεξηγηματική της φράση. "Μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας". Ιστορίες αληθινές από σημερινούς ηλικιωμένους που κάποτε υπήρξαν κορίτσια και αγόρια. Τις ζωντανεύουν πέντε ηθοποιοί. Σε μια σκηνή που δεξιά και αριστερά έχει δύο τραπέζια με βοηθητικά αντικείμενα. Το καθένα ξεχωριστά σέρνει και μια εικόνα. Το καμινέτο, το κοφτό τραπεζομάντιλο, το ραδιόφωνο, το συγκεκριμένο εκείνο που υπήρχε σε περίοπτη θέση στις σάλες των σπιτιών. Οι ιστορίες είναι και από ένα ταξίδι σε όλες τις σημαντικές για την ιστορία εποχές. Β' παγκόσμιος, εμφύλιος, χούντα, ο μεγάλος σεισμός στο Αργοστόλι, το "παραλλαγμένο" '81 του Παπανδρέου. Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν ακόμη και αν υπάρχει μακάβρια σήμανση. Ερωτεύονται ακόμη και αν τους ξεκουφαίνουν οι σειρήνες. Άρα ελπίζουν. Άρα την ψάχνουν, την θέλουν την ευτυχία. Στον γκρεμό θα βρουν μια γερή ρίζα να πιαστούν. Δε θα πεθάνουν.

Όλο το στήσιμο δείχνει μια γενικευμένη γνώση. Πρώτα απ' όλα του τι είναι γνήσιο. Αυτή η κατάδειξη της γνησιότητας είναι που συγκινεί και λύνει το συναίσθημα. Μια σκέτη γνησιότητα. Δεν θα εξάρω τη νοσταλγία. Εξάλλου, απλοί άνθρωποι, αρμονικοί και με ακατέργαστη σοφία πάντα θα υπάρχουν. Μένει μόνο να τους εντοπίσεις και να μεταγγίσεις σε σένα λίγη από τη ζέστη του αίματός τους. Αυτή την απλότητα έψαξε και βρήκε ο Καλαβριανός. Ανθρώπους που έλεγαν έρωτα και εννοούσαν έρωτα, που έλεγαν "θα κάνω τα πάντα" και έκαναν και κάτι παραπάνω. Σκέτη αλήθεια. Μέσα στην μεγάλη ιστορία υπάρχουν μικρές ιστορίες. Ανθρώπινα οδοιπορικά 60 και 70 χρόνων. 70 χρόνια, ένα τσακ. Μόνο ένα τσακ.

Θα ξαναπώ ότι ο έρωτας είναι όλα τα λεφτά. Και δεν έπαψε ποτέ να το πιστεύει αυτό ο άνθρωπος. Ακόμη και στα αργόσυρτα τελευταία του λεπτά ο μελλοθάνατος κοιτούσε με βουλημία την φυλαγμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ο έρωτας, ακόμη και στην εξαντλητική ανεκπλήρωτη μορφή του, είναι θεϊκός. Και όλα είναι δυνατά. Αυτό ψιθυρίζει το έργο.

Εξαιρετικό κείμενο. Γεμάτο από φράσεις που συνοψίζουν αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε σκεφτεί. Έξυπνη σκηνοθεσία. Ταχύτατοι ηθοποιοί. Έμπαιναν και έβγαιναν με υποδειγματική άνεση στις ψυχές και τα σώματα των ηρώων.

"Ξέρετε γιατί τα δάκρυα είναι αλμυρά; Γιατί είναι θαλασσόνερο, κλεμμένη θάλασσα είναι τα δάκρυα από μια εκδρομή...'.

Μόνο σ' αυτό το σημείο αγχώθηκα. Και είπα το επόμενο καλοκαίρι να ελευθερώσω χώρο για περισσότερη θάλασσα μέσα μου. Α, και να βγάλω μια φωτογραφία με γέλια εκδρομής για το καδράκι. Δεν έχω ούτε μία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Ιωάννα Κλεφτόγιαννη, clickatlife.gr, 24/02/2014

Η Ιωάννα Κλεφτόγιαννη γράφει κριτική για την παράσταση «Γιοι και κόρες-μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας» του Γιάννη Καλαβριανού που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Η παράσταση «Γιοι και Κόρες» του Γιάννη Καλαβριανού, performance που υπάγεται στην κατηγορία του σκηνικού ντοκιμαντέρ (ξεκίνησε από το Φεστιβάλ ΑΘηνών, αλλά σήμερα έχει «αγκυροβολήσει» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου), διαρκώς μεταβάλλεται.

Από τις 88 συνεντεύξεις που έχει πάρει από υπερήλικες όλων των κοινωνικών τάξεων η ομάδα (Sforaris), σκηνοθέτης και ηθοποιοί, οργώνοντας την ελληνική επικράτεια-οι 12 που παρουσιάζονται με το δροσερό, παιγνιώδη κι αναπάντεχο τρόπο του  devised theatre- δεν είναι πάντοτε οι ίδιες. Κάποιες αποχαιρετούν κάθε τόσο τη σκηνή για να πάρουν τη θέση τους  νέες.

Ο θεατής, με άλλα λόγια, ποτέ δεν κλείνει πραγματικά τους «λογαριασμούς» του με το παραστατικό γεγονός που τέμνει με ευστοχία  το  συναίσθημα της μικροϊστορίας  με  το ωστικό κύμα  της μεγάλης Ιστορίας, ανεβάζοντας συχνά  υψηλές θερμοκρασίες  και στην πλευρά των θεατών.

Θεωρώ, επομένως,  ότι έχει ενδιαφέρον σε αυτή την συνάντηση από σκηνής με την «καρδιά» της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας (από τις αρχές του 20ου αιώνα   μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες  του 2004 και το παρόν) να ξαναέβλεπε κάποιος  την παράσταση με τις νέες μαρτυρίες.

Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια  της σκηνικής πρότασης  με την εμπνευσμένη μίξη περιεχομένου - φόρμας, στην οποία τα πάντα μπορούν να συμβούν ακριβώς επειδή υιοθετείται μια ανοικτή  μορφή που μπορεί να τα χωρέσει όλα «κάτι που οπτικοποιείται  εξαιρετικά και από το σκηνικό στο οποίο από το μηδέν «γεννώνται» τα πάντα, σπίτια, παραλίες, συντρίμμια), είναι ότι αποφεύγει  την εντυπωσιοθηρία.

Ο σκηνοθέτης τις πιο αβανταδόρικες αφηγήσεις, έχει δηλώσει επανειλημμένως, τις απέφυγε σκοπίμως. Δεν ήθελε «φωνασκίες». Τι  απέμεινε; Αυθεντικές , σπαρταριστές  ιστορίες ανθρώπων. Φονιάδων και  νοικοκυραίων, τσολιάδων και  ποδοσφαιριστών, ανταρτών και  ερωτευμένων, απατημένων, σεισμόπληκτων και επαναπατριζόμενων  Αιγυπτιωτών.

Ο πλούτος κι οι αντιθέσεις της ελληνικής ανθρωπογεωγραφίας, με φόντο έναν και πλέον  αιώνα Ιστορίας. Τεράστια «κοιτίδα», εξόχως πρόσφορη για τη σκηνή.

Ακούμε για φονιάδες που φυγαδεύτηκαν με ένα βαρέλι για την Αμερική. Κι εκεί,   στρώνοντας ράγες και ανοίγοντας καντίνα, προκόψανε και γίνανε  εκατομμυριούχοι. Οι άτυχοι κληρονόμοι πήραν τα λεφτά της κληρονομιάς τις μέρες που κηρύχθηκε ο πόλεμος. Τα 4 εκατομμύρια δραχμές τους εξατμιστήκαν. Η αγοραστική τους δύναμη έγινε ισοδύναμη με ένα πακέτο τσιγάρα, μια μαντήλα κι ένα κουτάκι καραμέλες!  

Ακούμε  για τα ειδύλλια που μπλέκονταν  κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της Θεσσαλονίκης στα καταφύγια, για τις πρώτες σειρήνες πολέμου που ήχησαν στον Πειραιά, για το χειμώνα της Πείνας  το ‘41 («Οι μεγαλύτερες περιουσίες στη χώρα γίνανε στην πείνα»), για τις πατέντες  επιβίωσης, την Απελευθέρωση, τον Εμφύλιο (εγκλήματα κι από τις δυο μεριές, με συγκλονιστικές αφηγήσεις:« Ο πόνος είναι τόσο βαθύς που δεν με κάνει εκδικητική»), για παντρολογήματα στους  σεισμούς της Κεφαλονιάς το ‘53 (από τα 33 χιλιάδες σπίτια τα 22000 πέσανε, εξ ου «Έκτοτε μισούσα την Άνοιξη γιατί θα ερχόταν καλοκαίρι»).

Το πρώτο μέρος, έξοχο, ισορροπημένο, στακάτο, μια διαρκής εναλλαγή πρωτοπρόσωπης και τριτοπρόσωπης αφήγησης, διαδέχεται το δεύτερο, που αποφασίζει να κάνει –αμέσως ή εμμέσως- focus στον έρωτα: από ένα ειδύλλιο σε ματς  του Απόλλωνα Αιγάλεω,  το ‘55 και τους έρωτες  Θεσσαλονικιών φοιτητών  στο Βερολίνο, ενώ ετοιμαζόταν η διχοτόμηση μέχρι  τα ερωτικά  πάθη μιας νεαρής επαναπατρισθείσας Αιγυπτιώτισσας και  την ιστορία διγαμίας, παραμονές Πρωτοχρονιάς του ‘72.

Στο μέρος αυτό  το μέτρο και η ισορροπία  της αφήγησης διασαλεύονται και το σκηνικό γεγονός πλατειάζει. Σε σημεία μάλιστα γίνεται αναίτια φανφαρόνικο και  μελό. Τι φταίει; Οι έξωθεν  των αληθινών μαρτυριών «τονωτικές» ενέσεις (κείμενα του Καλαβριανού) που επεξηγούν λυρικά τα πάθη και τη φύση του έρωτα.

Ακόμη κι όταν δεν γνωρίζεις την καταγωγή τους τα νιώθεις ως ξένο σώμα στην υπόλοιπη μεστή αφήγηση. Η παράσταση έχει ικμάδα που τρέφει η γυμνή, χωρίς φιοριτούρες, ουσία των  αφηγήσεων. Δεν είχε, επομένως, ανάγκη  τη «φιλολογική» ή συναισθηματική ανάλυσή τους.

Η παράσταση κλείνει με προβολές, στις οποίες βλέπουμε τα αληθινά πρόσωπα των ηλικιωμένων που ξεστόμισαν τις φράσεις που μας μετέφεραν σχεδόν ατόφιες οι ηθοποιοί (Άννα Ελεφάντη, Αλεξία Μπεζίκη, Γιώργος Παπαπαύλου, Μαρία Κοσκινά Γιώργος Γλάστρας, Στέφη Πουλοπούλου), με όλη την ενέργειά τους, χορεύοντας, τραγουδώντας και  αναπαριστώντας.

Μια πραγματικά συγκινητική, ουσιαστική καλλιτεχνική κατάθεση για την αναζήτηση της ευτυχίας (άλλωστε υπότιτλός της είναι το «Μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας) που ξεγυμνώνει αποκαλυπτικά  το ανέφικτό της.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP