ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ

"Ξημερώνει" της Μαρίας Παπαλέξη
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Παίζουν: Ντίνη Ρέντη, Κατερίνα Μαούτσου, Σπύρος Χατζηαγγελάκης

Συνεχίζουμε για 13ο χρόνο τη δράση του Θεάτρου αλληλεγγύης για παιδιά

Ένας μικρός σκίουρος πέφτει για ύπνο στο μαλακό του κρεβάτι, στη ζεστή φωλιά του. Ξαφνικά, μ’ έναν τρόπο μυστηριώδη, βρίσκεται στην άλλη άκρη του δάσους! Πώς θα βρει το δρόμο να γυρίσει πίσω μέσα στη νύχτα; Ευτυχώς θα συναντήσει όχι μόνο κινδύνους, μα και φίλους πρόθυμους να τον βοηθήσουν, με πρώτη και καλύτερη μια πυγολαμπίδα. Και θα καταφέρει να βρεθεί σπίτι του την ώρα ακριβώς που… ξημερώνει.

Ένας μικρός σκίουρος πέφτει για ύπνο στο μαλακό του κρεβάτι, στη ζεστή φωλιά του. Ξαφνικά, μ’ έναν τρόπο μυστηριώδη, βρίσκεται στην άλλη άκρη του δάσους! Πώς θα βρει το δρόμο να γυρίσει πίσω μέσα στη νύχτα; Ευτυχώς θα συναντήσει όχι μόνο κινδύνους, μα και φίλους πρόθυμους να τον βοηθήσουν, με πρώτη και καλύτερη μια πυγολαμπίδα. Ο μικρός σκίουρος είναι χαριτωμένος, πεισματάρης κι επίμονος, επιρρεπής στις γκάφες, αλλά και έτοιμος να μάθει από τα λάθη του. Θα καταφέρει να φτάσει στο μαλακό του κρεβάτι κοντά στο χάραμα, την ώρα ακριβώς που… ξυπνά! Όλη η περιπέτειά του ήταν ένα κακό όνειρο. Κι ακόμα και το χειρότερο όνειρο κάποτε τελειώνει, γιατί πάντα ξημερώνει.

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου ξεκίνησε το 2002 τη δράση της κινητής μονάδας θεάτρου για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Σιγά σιγά, αυτά τα χρόνια απλωθήκαμε και σε άλλους χώρους όπου μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών, όπως προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία, γυναικείες φυλακές. Συνολικά έχουμε δώσει πάνω από 1.800 δωρεάν παραστάσεις σε όλους αυτούς τους χώρους.

Με την εξάπλωση της φτώχειας στην κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια, επανεξετάσαμε κι εμείς το ρόλο αυτής της κινητής μονάδας θεάτρου, θέλοντας πλέον να απευθυνθούμε σε πολύ περισσότερα παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε στο θέατρο. Προσπαθούμε λοιπόν, σε συνεργασία με δομές αλληλεγγύης της πόλης αλλά και με ατομικές πρωτοβουλίες, να παρακολουθούν τις παραστάσεις μας όσο πιο πολλά παιδιά γίνεται, γιατί πιστεύουμε ότι το θέατρο είναι ένα πολιτιστικό αγαθό που θα πρέπει να μπορούν να απολαμβάνουν όλα τα παιδιά!

Φέτος συνεργαζόμαστε με τον Οργανισμό Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων και την Αντιδήμαρχο για το παιδί, οι οποίοι στηρίζουν καλλιτεχνικές δράσεις που συμβάλλουν στην πολιτισμική αναβάθμιση της πόλης και είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι για θέματα που άπτονται της ψυχικής και κοινωνικής υγείας των παιδιών που βιώνουν δύσκολες συνθήκες. Συμμετέχουμε στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα «Ο ΟΠΑΝΔΑ πάει Σχολεία» και με την πολύ σημαντική υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων θα μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε πάνω από 80 παραστάσεις σε σχολεία του Δήμου, ιδρύματα, νοσοκομεία και πολιτιστικά κέντρα.

Παράλληλα, η παράσταση παίζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου κάθε Σάββατο στις 17:00, με ένα χαμηλό προαιρετικό εισιτήριο 4€. Κι αυτοί που μπορούν να πληρώσουν θα ξέρουν ότι οι όποιες εισπράξεις του θεάτρου από αυτές τις παραστάσεις θα δώσουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν την παράσταση και παιδιά, ανεξαρτήτως καταγωγής, που δεν έχουν να πληρώσουν εισιτήριο.

 


Λίγα λόγια γι’ αυτή μας τη δράση

Αυτό το πρόγραμμα είναι το μοναδικό στην Ελλάδα που γίνεται από επαγγελματικό θέατρο ανελλιπώς όλα αυτά τα χρόνια σε σταθερή και καθημερινή βάση. Η ιδέα μας είναι να προσφέρουμε τη χαρά του θεάτρου σε παιδιά που βρίσκονται σε ιδρύματα ή νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, εκεί δηλαδή που υπάρχει μεγάλη ανάγκη για ψυχαγωγία. Οι παραστάσεις δίνονται σε διαδρόμους ή σε δωμάτια ασθενών παιδιών που δεν μπορούν να μετακινηθούν, ακόμα κι αν χρειάζεται να παίξουμε το έργο για ένα μόνο παιδί. Κάθε χρόνο δίνουμε 150-160 παραστάσεις, οι οποίες προσφέρονται δωρεάν.

Τα έργα γράφονται ειδικά γι’ αυτό το σκοπό, παίρνοντας υπόψη τις συνθήκες και τους χώρους όπου δίνονται αυτές οι παραστάσεις. O εκπαιδευτικός και ψυχαγωγικός χαρακτήρας αυτών των παραστάσεων, που παράλληλα προσφέρουν ψυχολογική στήριξη στα παιδιά, είναι αναπόσπαστα δεμένος με το καλλιτεχνικό τους αποτέλεσμα. Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου πιστεύουμε στον κοινωνικό ρόλο του θεάτρου, θέλουμε να παρεμβαίνουμε στην κοινωνία, και θεωρούμε πως αυτή μας η δραστηριότητα το κάνει με τρόπο ουσιαστικό.

 


Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Επιμέλεια κίνησης: Κωνσταντίνα Μικρούτσικου
Μουσική: Σπύρος Γραμμένος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Κατερίνα Λυπηρίδου, Μαρία Τζάνη
Φωτογραφίες: Μαρία Τζάνη


Παίζουν οι ηθοποιοί:

Ντίνη Ρέντη, Κατερίνα Μαούτσου, Σπύρος Χατζηαγγελάκης


Πού και πότε

Περίοδος 2014-2015 (από 11.10.2014),

καθημερινά σε νοσοκομεία, ιδρύματα κλπ.

και κάθε Σάββατο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

 

Περίοδος 2013-2014 (από 18.12.2013 μέχρι 17.4.2014)

καθημερινά σε νοσοκομεία, ιδρύματα, χώρους αλληλεγγύης κλπ.

και κάθε Κυριακή στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Ελευθερία Ράπτου, Η αυγή, 24/01/2014

Τι είναι η αλληλεγγύη; Τα λεξικά την ορίζουν ως συμπαράσταση, αρωγή, μοιρασιά, ως σχέση αμοιβαιότητας με ηθικό πρόσημο και με στόχο τη βοήθεια. Είναι μια εσωτερική διάθεση και κίνηση να συναντήσεις τον άλλο και τις ανάγκες του. Να κατανοήσεις, να νιώσεις και να πράξεις, αν μπορείς και θέλεις.

Το θέατρο είναι έκφραση αλληλεγγύης; Το θέατρο, πέρα από σύνθετη καλλιτεχνική πράξη με στόχο τη διανοητική και -γιατί όχι- την ψυχική εγρήγορση, είναι πράξη που εκκινεί από το συλλογικό και προσβλέπει σε αυτό. Στο θέατρο υπάρχει η δυνατότητα να οριστεί το πρώτο πρόσωπο με το αντικαθρέφτισμά του στα μάτια των άλλων. Το θέατρο αντλεί από την κοινωνία και την ανασκευάζει με όρους αισθητικούς. Στις υψηλές του εκφάνσεις την ανατροφοδοτεί, ίσως και να τη γιατρεύει.

Μέσα από αυτό το πρίσμα, το θέατρο που στοχεύει στην άρση των πολιτιστικών αποκλεισμών ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων, που στοχεύει στην παρηγορία και την πνευματική ανάταση του αδύνατου, αυτού που δεν έχει την πρόσβαση στα πολιτιστικά αγαθά για ποικίλους λόγους που τον υπερβαίνουν, είναι αδιαμφισβήτητα πράξη αλληλεγγύης.

Επί δώδεκα χρόνια, το Θέατρο του Νέου Κόσμου προσεγγίζει με την κινητή μονάδα θεάτρου τα παιδιά που έχουν ανάγκη τη θεατρική εμπειρία. Η κινητή μονάδα θεάτρου επισκέπτεται όλα αυτά τα χρόνια νοσοκομεία, ιδρύματα, θεραπευτήρια, αλλά και σχολεία, προσφυγικούς καταυλισμούς, προσφέροντας τις θεατρικές «πρώτες βοήθειες». Οι παιδικές παραστάσεις της κινητής θεατρικής μονάδας έχουν προσφέρει τη χαρά σε παιδιά άρρωστα, ανήμπορα και ευάλωτα. Πολλές φορές η παράσταση παίζεται για ένα και μόνο παιδί, εφόσον οι ανάγκες το επιβάλλουν. Δρώντας έτσι, η ομάδα δεν στέκεται μόνο αλληλέγγυα προς το ειδικό κοινό της, αλλά προσεγγίζει σύγχρονα θεωρητικά επίδικα του θεατρικού γεγονότος, όπως αυτά εκφράζονται μέσα από παραστάσεις και δρώμενα σε μη θεατρικά προσημασμένους χώρους.

Φέτος, η παράσταση «ειδικού σκοπού» με τον τίτλο Ξημερώνει (κείμενο: Μ. Παπαλέξη, σκηνοθεσία: Π. Δεντάκης) φιλοξενείται και στο φουαγιέ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, δίνοντας την ευκαιρία στα παιδιά που μπορούν να πάνε θέατρο, να μάθουν και να διασκεδάσουν με την ιστορία ενός μικρού σκίουρου, που πέφτοντας από τη φωλιά του αρχίζει ένα μακρινό και περιπετειώδες ταξίδι για την επιστροφή στην εστία του, μέσα από το οποίο θα γνωρίσει τη φιλία, τον κίνδυνο, την αγάπη. Η παράσταση αφορά κυρίως παιδιά προσχολικής και πρωτοβάθμιας σχολικής ηλικίας και είναι έτσι δομημένη ώστε να χρειάζεται τα απολύτως απαραίτητα: τους ηθοποιούς, τα μουσικά τους όργανα και τα λιτά, αλλά ελκυστικά μέσα μεταμφίεσης και δείξης του σκηνικού χώρου (σκην.-κοστούμια: Γ. Μπούρδα). Η ενέργεια των ηθοποιών κινητοποιεί τους θεατές και διαμορφώνει συνθήκες ευχάριστης συμμετοχικής θέασης. Η καθαρότητα της πλοκής και η υπολογισμένη χρονική διάρκεια της παράστασης, μαζί με τα έξυπνα λογοπαίγνια και το λεπτό χιούμορ ενθουσιάζουν τους μικρούς θεατές χωρίς να εντέλει να κουράζουν ή να μπερδεύουν.

Η ιστορία του μικρού σκίουρου φιλοδοξεί να φτάσει σε όσο περισσότερα παιδιά το έχουν ανάγκη. Σε αυτή την πορεία (με τη βοήθεια του Ιδρύματος Σ. Νιάρχος), οι παραστάσεις στο θέατρο θα δώσουν την ώθηση και την απαραίτητη ψυχική ανατροφοδότηση, ώστε η αλληλεγγύη να μη μείνει μόνο λήμμα στο λεξικό.

Η Ελευθερία Ράπτου είναι θεατρολόγος, υπ. διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Μαρία Λυμπεροπούλου, 19/01/2014

Η δράση της κινητής μονάδας του Θεάτρου του Νέου Κόσμου συμπληρώνει φέτος 12 χρόνια. Οι παραστάσεις δίνονται σε διαδρόμους ή σε δωμάτια νοσοκομείων όπου νοσηλεύονται παιδιά που δεν μπορούν να μετακινηθούν. Κάθε χρόνο δίνονται 150-160 παραστάσεις. Τα έργα γράφονται ειδικά γι' αυτό το σκοπό, παίρνοντας υπόψη τις συνθήκες και τους χώρους.

Τρεις μικροί ήρωες-ηθοποιοί κρύβονται πίσω από αυτή τη σημαντική δημιουργία. Είναι η Ντίνη Ρέντη, ο Μάνος Στεφανάκης και η Κατερίνα Μαούτσου. Η ομάδα που κατάφερε πριν από λίγους μήνες να δώσει μια παράσταση για όλα τα παιδιά της πλατείας του Αγίου Παντελεήμονα. Μια δράση που πριν από δύο χρόνια δεν είχε επιτραπεί.

Με μια κιθάρα, ένα ακορντεόν και την ανεξάντλητη θέλησή τους βρίσκονται καθημερινά σε νοσοκομεία και ιδρύματα δίνοντας παραστάσεις για τα παιδιά. Κάθε Κυριακή στις 12.00 η παράσταση «Ξημερώνει» παίζεται και στο φουαγέ του θεάτρου.

Ποια είναι η εμπειρία σας από τα ιδρύματα που έχετε επισκεφθεί; Είναι διαφορετικό να παίζεις μια παράσταση στη σκηνή του θεάτρου απ' ό,τι σ' ένα νοσοκομείο;

Στα νοσοκομεία δεν μας περιμένουν να πάμε. Στο θέατρο προτεραιότητα έχει η παράσταση. Ενώ στα ιδρύματα, στις πλατείες ή στις γυναικείες φυλακές προτεραιότητα δίνεται στα πρόσωπα και το χώρο. Πλάθεται μια θεατρική κατάσταση διαφορετική. Τα παιδιά στα ιδρύματα δεν είναι θεατρικό κοινό. Είναι πιο εκδηλωτικά, πιο αυθόρμητα. Πιστεύουν τους χαρακτήρες περισσότερο. Φωνάζουν, γελούν. Με κάποιον περίεργο τρόπο αισθανόμαστε κι εμείς οι ηθοποιοί πιο άνετα. Νιώθουμε μεγαλύτερη προσφορά. Είναι ξεχωριστό αυτό που δημιουργείται σε αυτούς τους χώρους. Δεν έχει την πολυτέλεια ο ηθοποιός να σκεφτεί τον εαυτό του, αν ήταν καλός ή αρεστός. Το εγωιστικό μας κομμάτι καταρρίπτεται. Επομένως ανάμεσα σ' εμάς και τα παιδιά γεννιέται μια πιο καθαρή και ειλικρινής σχέση.

Έχετε επισκεφθεί γυναικείες φυλακές, όπου φιλοξενούνται και παιδιά.

Είναι σκληρές οι συνθήκες. Τα παιδιά ζουν με τις μαμάδες τους μέσα στη φυλακή. Με έναν τρόπο έχουν δημιουργήσει τη δική τους μικροκοινωνία.

Η καθημερινή σας δράση στα νοσοκομεία και στα ιδρύματα είναι κάτι που ο ηθοποιός μπορεί να το συνηθίσει και να αποστασιοποιηθεί;

Περνά ο καιρός και πιστεύεις ότι έχεις συνηθίσει σε αυτή την καθημερινότητα. Συμβαίνει όμως ένα γεγονός και επιστρέφεις στην αρχή. Πολλές φορές παίζουμε μέσα σε δωμάτια με κρεβατάκια όπου βρίσκονται παιδιά που δεν μπορούν να μετακινηθούν. Πολλές φορές λόγω των πολλών φαρμάκων δεν μπορούν να αντιδράσουν και να εκδηλωθούν. Για εμάς είναι σκληρό, αλλά τα παιδιά χαίρονται και είσαι εκεί να δεις αυτή την αλλαγή. Τα προσωπάκια τους σιγά σιγά ζωντανεύουν. Σχηματίζουν αμυδρά ένα χαμόγελο στα χείλη και παρακολουθούν την παράσταση. Αυτά τα παιδιά δεν περιμένουν κάτι. Σε ιδρύματα που πηγαίνουμε πιο συχνά τυχαίνει να δεθούμε με κάποια παιδιά. Χωρίς να το καταλάβουμε είχαμε αναπτύξει μια τρομερή σχέση επικοινωνίας μαζί τους.

Ο τίτλος της φετινής σας παράστασης «Ξημερώνει» είναι συμβολικός;

Η ιστορία έχει κάτι πολύ θετικό και αισιόδοξο. Είναι απλή και εύληπτη. Η παράσταση έχει εξ αρχής στηθεί για τα παιδάκια στα νοσοκομεία και στα ιδρύματα. Με τον Παντελή Δεντάκη, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, περάσαμε πολύ όμορφες στιγμές στις πρόβες. Το έργο «Ξημερώνει» είναι της Μαρίας Παπαλέξη. Ενας μικρός σκίουρος πέφτει για ύπνο στο μαλακό του κρεβάτι, στη ζεστή φωλιά του. Ξαφνικά, μ' έναν τρόπο μυστηριώδη, βρίσκεται στην άλλη άκρη του δάσους! Πώς θα βρει το δρόμο να γυρίσει πίσω μέσα στη νύχτα; Ευτυχώς θα συναντήσει όχι μόνο κινδύνους, μα και φίλους πρόθυμους να τον βοηθήσουν.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γιώργος Μητρόπουλος, EURONEWS, 23/12/2013

Η κινητή ομάδα θεατρικής «αιμοδοσίας» του Θεάτρου του Νέου Κόσμου συνεχίζει δυναμικά το έργο της για δωδέκατη χρονιά, πραγματοποιώντας παραστάσεις σε νοσοκομεία, ιδρύματα, ειδικά σχολεία και προσφυγικούς καταυλισμούς.

Η καινούργια παράσταση που ανεβαίνει φέτος, έχει τίτλο «Ξημερώνει». Είναι το καινούργιο έργο της θεατρολόγου Μαρίας Παπαλέξη, η οποία πέρα από συγγραφέας πολλών, ιδιαίτερα πετυχημένων θεατρικών έργων: Ήθελα να σ’ αντάμωνα, Μαλαματένιος αργαλειός και φιλντισένιο χτένι, Μπουμπούκι τριαντάφυλλο, Ζωγράφισέ το, Μ’ ένα σπυρί σιτάρι, τυγχάνει να είναι και υπεύθυνη οργάνωσης και επικοινωνίας του συγκεκριμένου θεάτρου.

Μιλήσαμε μαζί της για την εξαιρετική αυτή δράση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, αλλά και το έργο που έγραψε.

Τι είναι η κινητή μονάδα θεάτρου του Θεάτρου του Νέου Κόσμου;

Ένας ευέλικτος θίασος με τρεις ηθοποιούς, που παίζει παραστάσεις δουλεμένες με τρόπο ώστε να χωράνε ακόμα και σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου! Η φράση θυμίζει «κινητή μονάδα αιμοδοσίας», ε; Κάτι τέτοιο είναι, μόνο που αντί να της δίνουν αίμα, αυτή η κινητή μονάδα δίνει θεατρικές παραστάσεις σε παιδιά που βιώνουν ειδικές, δύσκολες συνθήκες, προσωρινές ή μακροχρόνιες: παιδιά που αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα υγείας και νοσηλεύονται, παιδιά που μεγαλώνουν σε ιδρύματα, παιδιά που ανήκουν σε κοινωνικά αποκλεισμένες ομάδες… Την ιδέα είχε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος (καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και σκηνοθέτης), ο οποίος από το 2002 έχει εντάξει σταθερά αυτή τη δράση στον προγραμματισμό του θεάτρου.

Δώσε μας μερικά αριθμητικά στοιχεία για το πού έχετε πάει μέχρι σήμερα και τι έχετε καταφέρει.

Το πρόγραμμα αυτό συνεχίζεται αδιάλειπτα για 12η χρονιά φέτος. Μέχρι σήμερα έχουμε προσφέρει πάνω από 1700 δωρεάν παραστάσεις σε νοσοκομεία, ιδρύματα, ειδικά σχολεία, προσφυγικούς καταυλισμούς, στέκια μεταναστών, γυναικείες φυλακές (για τα παιδιά που ζουν εκεί με τις κρατούμενες μητέρες τους), αλλά –τελευταία– και σε δημόσια σχολεία της Αθήνας όπου οι οικογένειες των μαθητών δεν έχουν ούτε για να βιοποριστούν, όχι να πάνε τα παιδιά τους στο θέατρο… Επίσης έχουμε ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, την Ηλεία, την Κόρινθο και την Κύπρο για παραστάσεις στα εκεί ιδρύματα, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς. Ήδη από πολύ νωρίς δεν περιοριστήκαμε στα νοσοκομεία, αλλά αναζητήσαμε κι άλλους χώρους όπου μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών. Και συνεχίζουμε. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουν παρακολουθήσει αυτές τις παραστάσεις πάνω από 35000 μικροί θεατές. Νομίζω, δικαιολογημένα είμαστε περήφανοι. Όχι για το πλήθος των θεατών, αλλά για το καθένα από τα χαμόγελά τους!

Φαντάζομαι ότι έχεις παρακολουθήσει κάποιες από αυτές τις προηγούμενες παραστάσεις. Θέλεις να μας μεταφέρεις την εμπειρία σου, αλλά και κάποια από τα συναισθήματα των παιδιών που τις παρακολούθησαν;

Έχω την τύχη να έχω παρακολουθήσει και η ίδια αρκετές από αυτές τις παραστάσεις στους ιδιαίτερους χώρους όπου παίζονται, αλλά και να συζητάω συχνά με τους συντελεστές για τις δικές τους εμπειρίες. Είναι αμέτρητα τα ωραία και συγκινητικά περιστατικά, άνετα γράφεις ολόκληρο βιβλίο μ’ αυτά! Θα ξεχωρίσω όμως, από τα πιο παλιά, ένα παιδί σε πολύ προχωρημένο στάδιο αρρώστιας, που είχε πάψει να αντιδρά σε εξωτερικά ερεθίσματα και αντέδρασε στην παράσταση, εκπλήσσοντας τους πάντες! Και η πιο πρόσφατη συγκλονιστική εμπειρία μου ήταν στη φετινή μας πρεμιέρα, στην ΕΛΕΠΑΠ, για παιδιά με κινητικές αναπηρίες, σοβαρές αναπτυξιακές δυσκολίες κλπ. Μετά την παράσταση ένας μικρός θεατής ανέβηκε στη «σκηνή» και άρχισε να φορά ένα-ένα τα καπέλα-μάσκες που είχαν χρησιμοποιήσει οι ηθοποιοί, με τον τρόπο που το είχαν κάνει κι εκείνοι, και να παίζει όλο το έργο μόνος του. Θυμόταν την ιστορία, θυμόταν ατάκες, κινήσεις τα πάντα! Και τα αναπαρήγαγε. Ένα παιδί με γενική δυσκολία στην έκφραση. Μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση για τη δουλειά μας;

Πού αναμένεται να σας δούμε φέτος;

Η φετινή μας παράσταση θα παίζεται καθημερινά σε νοσοκομεία, ιδρύματα και διάφορους άλλους χώρους σαν αυτούς που περιγράφονται παραπάνω, ενώ κάθε Κυριακή στις 12 το μεσημέρι θα παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Εκεί θα έχουμε κι ένα χαμηλό εισιτήριο 4€, μόνο για όσους μπορούν. Το πρόγραμμα υποστηρίζεται από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος με δωρεά, που όμως δεν καλύπτει όλα του τα έξοδα. Κάθε θεατής λοιπόν που μπορεί να πληρώσει αυτό το εισιτήριο, υποστηρίζει τη δράση και βοηθά να δουν την παράσταση και άλλα παιδιά από ευπαθείς ομάδες. Παράλληλα, είμαστε σε συνεργασία με δομές αλληλεγγύης της πόλης και για τις παραστάσεις στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και για επισκέψεις μας σε χώρους όπου υπάρχει ανάγκη για ψυχαγωγία.

Το καινούργιο έργο που έγραψες για την κινητή μονάδα, το «Ξημερώνει», αφορά τι;

Είναι η πρώτη φορά που γράφω γι’ αυτή τη δράση και είμαι πολύ χαρούμενη! Το έργο είναι η ιστορία ενός μικρού σκίουρου, που πέφτει το βράδυ για ύπνο, αλλά μ’ ένα μυστηριώδη τρόπο βρίσκεται ξαφνικά στην άλλη άκρη του δάσους, πολύ μακριά από το σπίτι του! Συναντά μια πυγολαμπίδα που προσφέρεται να του δείξει και να του φωτίζει το δρόμο της επιστροφής, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, πολλοί κίνδυνοι παραμονεύουν μέσα στη νύχτα. Ο σκιουράκος μας είναι λίγο επιρρεπής στις γκάφες, αλλά πεισματάρης κι επίμονος, θα καταφέρει να φτάσει στο σπίτι του ακριβώς την ώρα που… ξημερώνει.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσής σου και ποιο το νόημα του συγκεκριμένου έργου;

Η ιδέα διαμορφώθηκε τους προηγούμενους μήνες. Είχα σκεφτεί να γράψω για ένα σκιουράκι (οι σκίουροι είναι τα αγαπημένα μου ζωάκια!) που χάνεται στο δάσος, βιώνει δηλαδή μια δύσκολη συνθήκη, όπως και οι περισσότεροι μικροί θεατές αυτών των παραστάσεων. Το τελευταίο διάστημα όμως, ένιωθα ότι βιώνουμε σ’ αυτή τη χώρα μια εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη και ως κοινωνία, συνθήκη αποπροσανατολισμού και απώλειας όχι μόνο βασικών αγαθών μα και αξιών. Έβλεπα –και βλέπω– την εξουσία να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους χωρίς ανθρωπιά, σαν να είναι απλοί αριθμοί, να παρουσιάζονται οδυνηρές καταστάσεις σαν τεράστιες επιτυχίες, να γίνεται συχνά νόμος η αδικία, να επικρατεί το «μαύρο», λες και ζούμε μια βαθιά και μακριά νύχτα και το χάραμα αργεί πολύ. Και κράτησα αυτό το στοιχείο στο έργο. Όμως δεν μπορεί παρά να ξημερώσει αργά ή γρήγορα. Είναι νόμος της φύσης, νόμος της ζωής. Και ο σκιουράκος μας, όπως κάθε παιδί, όπως ο καθένας μας, καλά θα κάνει να κρατήσει την πίστη και το πείσμα του, να μην ξεγελαστεί από τους εχθρούς του, να δώσει το χέρι στους φίλους του και να οπλιστεί με θάρρος, για να πορευτεί στα δύσκολα…

Οι χώροι που θα παίζεται η συγκεκριμένη παράσταση, «καθόρισαν» σε κάποιο βαθμό την ιστορία και το περιεχόμενό της;

Το έργο αυτό, όπως και όλα τα προηγούμενα αυτής της δράσης, γράφτηκε ειδικά γι’ αυτό το σκοπό. Το κοινό στο οποίο απευθύνεται, αποτέλεσε κατά κάποιον τρόπο πηγή έμπνευσης για το θέμα. Και πρέπει να ομολογήσω, μια κι έχω την ευλογία να είμαι εθελόντρια σε ίδρυμα για παιδιά και να ασχολούμαι μαζί τους, ότι πολλές από τις ατάκες και τις καταστάσεις του έργου είναι «κλεμμένες» από αληθινά γεγονότα. Άλλωστε αυτό δεν κάνει το θέατρο; «Κλέβει» κομμάτια ζωής και τα αναπαράγει με τα δικά του μέσα. Τώρα, οι χώροι, στην κυριολεξία, που θα παίζεται η παράσταση, καθόρισαν περισσότερο από τη δική μου δουλειά εκείνη του σκηνοθέτη, του Παντελή Δεντάκη, που έπρεπε να οργανώσει την παράσταση ώστε να εντάσσεται σ’ αυτούς. Είμαι πολύ περήφανη για όλη την ομάδα των συντελεστών, περισσότερο όμως για τους ηθοποιούς, τον Μάνο Στεφανάκη και την Κατερίνα Μαούτσου, που είναι μαζί μας σ’ αυτή τη δράση τα τελευταία 4 χρόνια και, βέβαια, την Ντίνη Ρέντη, που μετρά ήδη 11 χρόνια στο θέατρο αλληλεγγύης για παιδιά!

Ρεπορτάζ: Γιώργος Μητρόπουλος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Αναστασία Καμβύση, AthensVoice.gr, 03/03/2014

Μεσημέρι Κυριακής στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ένα σκιουράκι ζει τη δική του Οδύσσεια, μετά μουσικής παρακαλώ, στην παράσταση «Ξημερώνει» σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη. Το έργο υπογράφει η Μαρία Παπαλέξη, ψυχή του Θεάτρου Αλληλεγγύης για παιδιά και υπεύθυνη για ορισμένες από τις ωραιότερες παραστάσεις (όχι μόνο) για παιδιά που είδαμε τα τελευταία δέκα χρόνια.

Από το βιογραφικό σας κρατάω λέξεις κλειδιά: Λαμία, τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Θέατρο του Νέου Κόσμου. Λύκειο Ελληνίδων, Μονάδα Κοινωνικής Φροντίδας Παιδιού - Αναρρωτήριο Πεντέλης. Να τις πιάσουμε μία-μία και να δούμε πως έφτιαξαν τον άνθρωπο που είστε σήμερα;

…Θα προσθέσω μία τελευταία ιδιότητα, για την οποία είμαι πολύ χαρούμενη: Είμαι στην ομάδα σύνταξης και παρουσίασης της ραδιοφωνικής εκπομπής για παιδιά «Ανέβα μήλο, κατέβα ρόδι», που μεταδίδεται κάθε Σάββατο και Κυριακή 10 με 12 το πρωί από το Δεύτερο Πρόγραμμα της ανοιχτής ΕΡΤ. Συντονιστείτε!

Ξεκινώ αντίστροφα. Μονάδα Κοινωνικής Φροντίδας Παιδιού - Αναρρωτήριο Πεντέλης. Ακούγεται κάτι που θέλει αντοχές. Πώς το αποφασίσατε να εμπλακείτε;

Ξεκίνησα πριν μερικά χρόνια, σε μια ηλικία που θα ήθελα να έχω γίνει μαμά, αλλά δεν είχε συμβεί. Ένιωθα ότι είχα ένα απόθεμα φροντίδας που ήθελα να το διοχετεύσω κάπου που να υπάρχει ανάγκη, να πιάσει τόπο. Το Αναρρωτήριο Πεντέλης (τώρα πια, παράρτημα του Κέντρου Προστασίας Παιδιού Αττικής «Η Μητέρα») φιλοξενεί παιδιά μέχρι 6 ετών που η οικογένειά τους τα έχει εγκαταλείψει ή βρίσκεται σε κρίση. Το ίδρυμα φροντίζει για τις βασικές, καθημερινές τους ανάγκες, αλλά οι εθελοντές προσφέρουμε-προσθέτουμε ερεθίσματα και εμπειρίες απαραίτητες για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξή τους, μέχρι να πάνε σε –ανάδοχες συνήθως– οικογένειες. Στόχος είναι να καλυφθεί όσο γίνεται το χάσμα που δημιουργεί σ’ έναν παιδικό ψυχισμό η απουσία οικογένειας στην πιο τρυφερή του ηλικία. Ακούγεται τρομερό έργο, αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνεις ως εθελοντής είναι να δίνεις το χέρι να στηρίξεις ένα φίλο. Απλώς συμβαίνει αυτός ο φίλος να είναι παιδί, άρα τα υποστηρικτικά σου μέσα είναι το παιχνίδι, το παιχνίδι, η αγάπη κι η αγάπη. Εμένα μου πάει αυτή η σχέση!

Λύκειο Ελληνίδων. Τι είναι για εσάς οι παραδοσιακοί χοροί;

Κατ' αρχάς ήταν η πιο ευχάριστη ενασχόληση της παιδικής, εφηβικής και νεανικής μου ηλικίας! Και μεγάλη πια αντιλήφθηκα πόσα πράγματα είχα μάθει χωρίς να το καταλάβω για τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής αυτού του υπέροχου τόπου και τους ανθρώπους του. Οι παραδοσιακοί χοροί και τα τραγούδια είναι μέσο λαϊκής έκφρασης και αποτελούν κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης. Όταν δεν αντιμετωπίζονται στεγνά μουσειακά, έχουν πολλά να μας πουν για το ποιοι είμαστε.

Θέατρο του Νέου Κόσμου. Το σπίτι σας. Κάνω λάθος;

Με την έννοια ότι είναι η πιο μακρόχρονη και σταθερή επαγγελματική μου σχέση, όχι, δεν κάνετε λάθος.

Η πιο τρυφερή ανάμνηση από τα χρόνια σας εδώ;

Η λέξη «τρυφερή» με παραπέμπει σε στιγμές που έχουν να κάνουν –άμεσα ή έμμεσα– με παιδιά. Θυμάμαι λοιπόν την πρώτη φορά που παρουσιάστηκε παράσταση για παιδιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. (Είχε γίνει για νοσοκομεία και ιδρύματα, αλλά κάναμε και κάποιες παραστάσεις για φίλους στο θέατρο). Ήταν πολύ ωραία μέρα και όλα τα παιδιά είχαν αφήσει τα πανωφόρια τους στο φουαγιέ κι έπαιζαν στην αυλή. Μέσα στο φουαγιέ υπήρχε ένα τεράστιο βουνό από παιδικά μπουφανάκια, ενώ έξω παιχνιδοκοπούσαν ένα κάρο πιτσιρίκια. Ο πιο γλυκός χαμός!

Επίσης δεν θα ξεχάσω τον τρόπο που μου πρότεινε μια μέρα πέρυσι την άνοιξη ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος να γράψω για το Θέατρο αλληλεγγύης φέτος. Μιλούσαμε γενικώς για τον προγραμματισμό του θεάτρου, όταν μου είπε: «Το παιδικό στα νοσοκομεία θέλω να το συνεχίσουμε, θα ψάξω να βρω πόρους να το κάνουμε. Κι επειδή μ' αρέσουν τα παραμύθια που γράφεις, θες να γράψεις εσύ έργο για του χρόνου;». Κι έτσι απλά, έβαλε σε μια φράση όλη του την αγάπη και την εμπιστοσύνη και μου τις χάρισε.

Το 2011 κυκλοφόρησε το θεατρικό σας παραμύθι «Μαλαματένιος αργαλειός και φιλντισένιο χτένι» (Κέδρος). Είχε προηγηθεί το «Ήθελα να σ’ αντάμωνα» (εκδ. Σοκόλη – Κουλεδάκη). Η ελληνική παράδοση δίνει και στα δύο έργα ηχηρά το παρόν. Τι σας έμαθε η ελληνική παράδοση τόσα χρόνια που ασχολείστε με αυτήν;

Γι' αυτά τα δύο έργα, καθώς και για το «Μ' ένα σπυρί σιτάρι» που παίζεται φέτος, πιο σημαντική από την προσωπική μου σχέση με την παράδοση –η οποία άλλωστε περιγράφηκε λίγο νωρίτερα– ήταν η καλλιτεχνική σχέση που ανέπτυξα τα τελευταία χρόνια με τη Βαλεντίνα Παπαδημητράκη, ηθοποιό και σκηνοθέτη, υπεύθυνη της ομάδας «Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο» που ανέβασε αυτά τα έργα. Η Βαλεντίνα κουβαλά την ίδια... «πετριά» με το παραδοσιακό στοιχείο, αλλά έχει καταφέρει να το διοχετεύει δημιουργικά στις παραστάσεις που κάνει. Κι αυτό ορίζει την κοινή μας οπτική απέναντι στην παράδοση, που αποτυπώνεται στις δουλειές μας. Προσωπικά, αγαπώ την παράδοση ουσιαστικά για τον ίδιο λόγο που αγαπώ και το θέατρο: με γοητεύει το πόσα μου αποκαλύπτει για την ανθρώπινη φύση.

Έχετε συνεργαστεί (και) ως βοηθός σκηνοθέτη με τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. Σύμπνοια απόψεων ή συγκρούσεις;

Και τα δύο, απλώς η σύμπνοια είναι πιο συχνή και σε πιο βασικά θέματα. Αλλιώς, οι δρόμοι μας θα είχαν χωρίσει πολύ καιρό πριν.

Μαζί χαράζετε την κοινωνική πολιτική του Θεάτρου του Νέου Κόσμου; Πόσο τολμηρή ιδέα ήταν η ίδρυση ενός θεάτρου Αλληλεγγύης;

Η πολιτική του Θεάτρου του Νέου Κόσμου χαράσσεται από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και καλά κάνει! Εκείνος είναι καλλιτεχνικός διευθυντής, εκείνος έχει την ευθύνη. Και πρέπει να πω ότι σε πολλά θέματα το μυαλό του τρέχει πολύ πιο μπροστά – τουλάχιστον από το δικό μου. Οι ιδέες προέρχονται από εκείνον, η υλοποίηση πέφτει και σ’ εμάς τους υπόλοιπους. Και ομολογώ πως όταν πρόκειται για θέματα όπως το Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά – που ξεκίνησε το 2002 ως Θέατρο για παιδιά σε νοσοκομεία και ιδρύματα, η πρώτη αντίδραση είναι να παγώνεις, να στριφογυρίζουν στο νου σου όλες οι δυσκολίες του εγχειρήματος και να λες: «Πώς θα το κάνουμε αυτό, Παναγία μου»; Αλλά μετά γίνεται. Με πολλή δουλειά, με πείσμα, με ζόρι, γίνεται. Κι αξίζει τον κόπο, χίλια τα εκατό!

Η δουλειά που έχει κάνει εδώ και παραπάνω από μία δεκαετία η κινητή μονάδα του θεάτρου αλληλεγγύης του Θεάτρου του Νέου Κόσμου είναι αν μη τι άλλο αξιοθαύμαστη. Με γνώμονα ευαίσθητες ομάδες παιδιών (προσφυγόπουλα, μαθητές ειδικών σχολείων, παιδιά φυλακισμένων γυναικών που ζουν με τις μαμάδες τους, παιδιά που νοσηλεύονται…) χτυπάτε με παραστάσεις-ενέσεις χαράς και αισιοδοξίας. Πώς ανταποκρίνονται τα παιδιά;

Η λέξη που περιγράφει καλύτερα την αντίδραση των παιδιών είναι «χαρά»! Σε όλες τις περιπτώσεις, όλα αυτά τα χρόνια, στους χώρους που πηγαίνει η παράσταση γίνεται δεκτή με χαρά. Και όχι μόνο από τους μικρούς, αλλά και από τους ενήλικες συνοδούς τους, που πολλές φορές έχουν ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη αυτό διάλειμμα ξεγνοιασιάς.

Τελευταία σας υπέροχη δουλειά (και το γράφω και το εννοώ το υπέροχη γιατί είχα τη χαρά να τη δω μαζί με την τετράχονη βαφτιστήρα μου, Ήβη) το Ξημερώνει, μια μουσική παράσταση σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη. Μια πολύ απλή αλληγορία για μικρούς. Ή μήπως και για μεγάλους;

Πρώτα απ' όλα, ένα έργο που απευθύνεται σε παιδιά, δε σημαίνει ότι πρέπει να αφήνει αδιάφορους τους μεγάλους, το αντίθετο θα έλεγα. Μια παράσταση για παιδιά που δε λέει τίποτα στους μεγάλους ή τους κάνει να βαριούνται, είναι πιθανότατα μια κακή παράσταση. Θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό σ' αυτό το θέμα, γιατί τα κείμενά μου μέχρι στιγμής έχουν ανθίσει σε χέρια πολύ άξιων καλλιτεχνών. Ο Παντελής Δεντάκης και όλοι οι συντελεστές της παράστασης «Ξημερώνει» ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία. Ειδικότερα με τον Παντελή μοιραζόμαστε κοινές ανησυχίες για όλα αυτά που ζούμε στη χώρα τον τελευταίο καιρό. Η σκοτεινή νύχτα του έργου είναι μια αλληγορία, από τη μια για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μικροί μας θεατές στους χώρους όπου τους συναντάμε, κι από την άλλη για την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας αυτή την εποχή.

Οι τρεις ηθοποιοί αυτής της παράστασης είναι «πολυεργαλεία». Μπορείτε να απομονώσετε ένα προσόν του καθενός και να μας μιλήσετε μόνο για αυτό;

Περίεργη ερώτηση, είναι σαν να μου ζητάτε να μιλήσω για συγγενείς μου. Για να δούμε…

Ο Μάνος Στεφανάκης είναι ο ορισμός της θετικής ενέργειας. Και γιατί είναι πολύ καλός άνθρωπος και γιατί έχει τρομερή ενέργεια – πράγμα ολοφάνερο στην παράσταση!

Η Κατερίνα Μαούτσου είναι ένα υπέροχα δροσερό πλάσμα με τρομερή άνεση να μεταμορφώνεται στη σκηνή – ιδιότητα εξαιρετικά χρήσιμη σ’ αυτή την παράσταση που παίζει πολλούς ρόλους.

Τέλος, η Ντίνη Ρέντη, που είναι και η πιο παλιά στο Θέατρο Αλληλεγγύης (μετρά ήδη 11 χρόνια σ' αυτή τη δράση), είναι η μεγαλύτερη από τους τρεις σε βιολογική ηλικία και ταυτόχρονα το πιο παιδί απ' όλους μας! Με όλα τα καλά που έχει ένα παιδί, τη ζωντάνια, τον αυθορμητισμό, την αγνότητα...

Πώς μπορεί κανείς να σας καλέσει ή καλύτερα να σας ζητήσει να πάτε να παίξετε στο χώρο του;

Καλώντας στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (210 9212900) και δίνοντάς μας στοιχεία για το χώρο που θέλει να πάμε. Τόσο απλά. Και όλοι μπορούν να έρχονται στο θέατρο κάθε Κυριακή στις 12 το μεσημέρι, με εισιτήριο 4€ μόνο για όσους μπορούν, δωρεάν για εκείνους που δεν έχουν.

Η πιο συχνή ερώτηση που ακούω από γονείς που θέλουν να πάμε τα παιδιά τους σε μια παράσταση είναι «Σε τι ηλικία απευθύνεται το έργο». Μα, έχει το θέατρο ηλικία;

Το θέατρο σίγουρα έχει ηλικία, είναι κάμποσων χιλιάδων ετών!... Τώρα, συγκεκριμένα η δική μας παράσταση, ακριβώς επειδή είναι φτιαγμένη για να παίζεται σε χώρους όπου μπορεί να βρίσκονται παιδιά κάθε ηλικίας, από μωρά μέχρι έφηβοι, θέλαμε να μπορεί να απευθυνθεί σε όλη αυτή τη γκάμα και, παράλληλα, να έχει ενδιαφέρον και για τους ενήλικες. Κρίνοντας από το μικτό κοινό των κυριακάτικων παραστάσεων στο θέατρο, νομίζω ότι το πετύχαμε. Φυσικά, η κάθε ηλικία προσλαμβάνει το θέαμα με τα δικά της μέσα και ανταποκρίνεται με διαφορετικό τρόπο.

Πολύ ωραίο πάντως (και) το φετινό σκιουράκι της παράστασης. Ποια είναι η σχέση σας με τα ζώα;

Τα αγαπώ και τα θαυμάζω. Μ’ αρέσει να τα παρατηρώ. Είχα την τύχη –όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και μέχρι σήμερα– να κάνω διακοπές σε ορεινό χωριό, όπου υπάρχουν κάθε είδους ζωντανά και ζωύφια… Στα δέντρα βλέπεις βερβέρες (δηλαδή σκίουρους) να σκαρφαλώνουν με απίστευτη ταχύτητα, ενώ τη νύχτα μπορείς να δεις τις φωτεινές διαδρομές των πυγολαμπίδων. Είναι ολοφάνερο από πού ήρθε η έμπνευση για τους ήρωες του έργου… Κατά τ’ άλλα, στην καθημερινότητά μου, έχω ένα σκύλο και τέσσερις χελώνες. Και με τις γάτες καλά τα πάω, ο σκύλος μου όμως έχει αντίθετη άποψη κι έτσι η παρέα των κατοικιδίων μου δεν επεκτάθηκε στα αιλουροειδή!

Ας κλείσουμε αυτή την κουβέντα αισιόδοξα. Τι σας έμαθαν τα κάθε είδους ταλαιπωρημένα παιδιά για τα οποία παίζετε θέατρο;

Ότι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνουμε είναι να προσπερνάμε τις καλές μας στιγμές, θεωρώντας τις δεδομένες. Δεν είναι!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP