ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ 1.0

ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ 1.0

"Αόρατες πόλεις 1.0", παράσταση χορού
Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Αsh Bulayev
Χορογραφία: Τζένη Αργυρίου
Χορεύουν: Αγγελική Στελλάτου, Τζένη Αργυρίου, Μαρκέλλα Μανωλάδη
Συμπαραγωγή με την ομάδα amorphy.org

Μια παράσταση που πραγματοποιείται ταυτόχρονα σε τρεις πόλεις, με κάμερες, video προβολές και οθόνες.
Η παράσταση «Αόρατες Πόλεις 1.0» επιλέχθηκε ως η μοναδική ομάδα στον τομέα του χοροθεάτρου, για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην 12η Μεσογειακή Biennale στη Νάπολη, που πραγματοποιήθηκε από τις 19 έως τις 28 Σεπτεμβρίου. Αμέσως μετά το έργο ταξίδεψε στη Γερμανία, στο PACT Zoliverien, όπου παραμένει ως τις 19 Οκτωβρίου, ενώ στη συνέχεια παρουσιάστηκε στην Ελλάδα, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

 

Η παράσταση εξερευνά την επίδραση της τεχνολογίας στην απόκτηση πολλαπλών ταυτοτήτων και στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων μιας σύγχρονης πόλης.
Πρόκειται για μια παραγωγή που βασίζεται στη χρήση των πολυμέσων 3D και flash animation, ζωντανής βίντεο-λήψης, προεπεξεργασμένου βίντεο υλικού και πρωτότυπης μουσικής σύνθεσης, ενταγμένη μέσα σε ένα αρχιτεκτονικά μινιμαλιστικό σκηνικό, στοχεύοντας στη σύνθεση αυτών με το χοροθέατρο. Ασχολείται με τον άνθρωπο ως κοινωνικό ον, και εστιάζεται στην τομή κοινωνικότητας και μοναξιάς.
Η εμφάνιση των νέων μέσων επικοινωνίας έχει διευκολύνει σημαντικά την επαφή μας με άλλους ανθρώπους. Άμεσο αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι η δυνατότητα συμμετοχής μας σε κοινότητες που δεν εξαρτώνται από τη γεωγραφική μας τοποθέτηση.
Παρόλα αυτά, η ουτοπική αυτή επικοινωνία αφήνει στο σώμα μια γεύση αυξάνουσας μοναξιάς. Κοιτώντας την πόλη και τους κατοίκους της, ως ένα ζωντανό οργανισμό δεμένο με κοινές μνήμες, η παράσταση εξερευνά ζητήματα όπως: επικοινωνιακά εμπόδια, αστική ηδονοβλεψία, γενική επιτήρηση των πόλεων, καθώς και την πληθώρα καθοδηγημένων πληροφοριών.
Η παράσταση «Αόρατες πόλεις 1.0» είναι αποτέλεσμα της δημιουργικής συνεργασίας μεταξύ αξιόλογων καλλιτεχνών, ενώ τα κείμενα που χρησιμοποιούνται είναι αποσπάσματα από έργα των: Charles L. Mee, Tim Etchells, Peterl Petrallia, Gertrude Stein, Franz Kafka, Henri MIchaux, Italo Calvino. 



Συντελεστές 
Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Αsh Bulayev
Χορογραφία: Τζένη Αργυρίου
Μουσική: GyroGyro / Σταύρος Γασπαράτος, Αλέξανδρος Τσιλφίδης
Κοστούμια: Δέσποινα Μακαρούνη
Καλλιτεχνική επιμέλεια οπτικού υλικού: Λίλα Σωτηρίου
3D Animation: Νίκος Μακρής
Επεξεργασία βίντεο: Μαρία Αθανασοπούλου, Ιωάννα Τσινιβίδη
Δραματουργική επεξεργασία: Ευγενία Τζιρτζιλάκη



Χορεύουν

Αγγελική Στελλάτου, Τζένη Αργυρίου, Μαρκέλλα Μανωλάδη



Πού και πότε 

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κεντρική Σκηνή 
από 22.10.2005 μέχρι 30.10.2005
 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Λουκάς Αθανασίου, ISTROS, 11/02/2005

Σκέψεις με αφορμή την παράσταση "Αόρατες Πόλεις 1.0"

Η παράσταση «Αόρατες Πόλεις 1.0» ξεκινάει με ένα ευρηματικό εφέ. Η μία από τις τρεις ηθοποιούς, κοιτάζοντας προς τα πάνω, απευθύνεται στον «Κύριο Κανένα». Πίσω ακριβώς, μία μεγάλη οθόνη προβάλει το πρόσωπό της όπως το αποτυπώνει μία κάμερα που βρίσκεται στην οροφή, με αποτέλεσμα ο θεατής, ενώ η ίδια κοιτάζει το ταβάνι, να την παρακολουθεί μέσα από την οθόνη να τον κοιτάζει κατάματα. Ο «κύριος κανένας», στον οποίο απευθύνεται η ηθοποιός, γίνεται «εγώ» ή καλύτερα «σε εμένα» για τον θεατή. Αυτό το τρίγωνο που δημιουργεί η διαμεσολάβηση της οθόνης περιγράφει με εντυπωσιακή ακρίβεια τη σχέση πομπού – μέσου – δέκτη στα επικοινωνιακά συστήματα του κυβερνοχώρου ( chat, messengers, net meeting κ.λπ.), τα οποία το έργο αναπαριστά σε πολλές σκηνές του, εξερευνώντας όπως αναφέρει το εισαγωγικό σημείωμα του προγράμματος την «τομή της κοινωνικότητας και της μοναξιάς».
Η τομή νομίζω ότι βρίσκεται στο μέσο, στο οποίο βασικές, σχεδόν αρχετυπικές έννοιες όπως ο χρόνος, ο τόπος, το πρόσωπο, αλλοιώνονται από τη φύση του, μετατρέποντας τη «συνομιλία» σε μονόλογο και το μονόλογο σε παράσταση. Το μέσο επεμβαίνει στην επικοινωνία αλλοιώνοντας την υπόσταση των συνομιλητών. Τα Greeklish, οι διακοπές ρεύματος («τώρα τελευταία οι διακοπές ρεύματος γίνανε συχνότερες» ακούγεται στην παράσταση), η αποσύνδεση από το δίκτυο, οι δυσλειτουργίες στο λογισμικό, οι αλλοιωμένες εικόνες των web cams και πάνω απ' όλα η ακύρωση ή η μεταφορά σε ένα άγνωστο χώρο, βασικών εργαλείων αναγνώρισης του πλαισίου επικοινωνίας (αισθήσεις, εποπτεία του τόπου, γνώση των συμβόλων κ.λπ. ), παρεμβαίνουν ουσιαστικά, δημιουργώντας το ερώτημα αν το μέσο παραμένει τελικά φορέας ή αν χειραγωγεί την επικοινωνία. Ακόμα και τα προκατασκευασμένα smilies, τα avatars, τα emoticons λειτουργούν εξίσου καθοδηγητικά ως προς την πραγμάτωση της επικοινωνίας. Οι επικοινωνούντες συμπληρώνουν αυθαίρετα τη χαμένη ανάλυση των pixels της web cam, δημιουργούν εικόνα μέσα από περιγραφές λόγου, συμπληρώνουν τα κενά που προκύπτουν στον ήχο λόγω χαμηλής ταχύτητας, μεταφράζουν τα greeklish στη γλώσσα τους, φαντάζονται, προσπαθώντας πάντα να αποκαταστήσουν το χαμένο κομμάτι στη διαδικασία της επικοινωνίας. Με όλα αυτά, επικοινωνούν τελικά με ένα « οιωνεί πρόσωπο» .
Το «οιωνεί πρόσωπο» υπήρχε πάντα. Στο διαδίκτυο όμως (όπως και στην τέχνη και την ψυχοπαθολογία) βρίσκει την πιο υπερτροφική μορφή του. Εξουσιάζεται από το μέσο γιατί δημιουργείται από αυτό. Όταν το μέσο απουσιάζει, οι φιγούρες γίνονται πιο αναγνωρίσιμες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι εξω-δικτυακές συναντήσεις κυβερνο-παρεών όπου δημιουργείται συνήθως αντίστροφο σοκ, αποκαθήλωση, εξημέρωση, επανέρχεται το οικείο μεταξύ αγνώστων. Τα πρόσωπα γίνονται γνωστά ακόμα και αν δεν έχουν συναντηθεί ποτέ άλλοτε ενώ έχουν περάσει αμέτρητες ώρες διαδικτυακής επικοινωνίας. Στον κυβερνοχώρο παραμένουν πάντα αλλοιωμένα, φαντασιακά.

Στην παράσταση η αλλοίωση των προσώπων απεικονίζεται πολύ έξυπνα με τρεις τρόπους μέσα από τις οθόνες και τα δρώμενα στη σκηνή. Α) η ηθοποιός παίζει στη σκηνή και ο θεατής την παρακολουθεί από διαφορετική γωνία μέσω της οθόνης. Β) η ηθοποιός παίζει στη σκηνή και η οθόνη την προβάλει σε διαφορετικό πλαίσιο να κάνει τις ίδιες κινήσεις βιντεοσκοπημένα. Γ) η ηθοποιός παίζει στη σκηνή και κάποιο άλλο πρόσωπο στη σκηνή ή στην οθόνη μιμείται τις κινήσεις της, παίζει την ίδια. Το μέσο επεμβαίνει τόσο στην ίδια την επικοινωνία όσο και στους καθεαυτό δημιουργούς του επικοινωνιακού περιεχομένου.

Ο McLuhan χαρακτηρίζει ένα μέσο ως «ψυχρό» όταν αυτό επιδρά ταυτόχρονα και εις βάθος σε πολλές αισθήσεις μεταφέροντας μικρή ποσότητα πληροφορίας, η οποία όμως μπορεί να συμπληρωθεί από τον αποδέκτη (ακούμε τη φωνή του συνομιλητή στο τηλέφωνο και φανταζόμαστε χειρονομίες, εκφράσεις κ.λπ.). Στην επικοινωνία μέσω διαδικτύου το χαρακτηριστικό αυτό της συμπλήρωσης γιγαντώνεται. Το διαδίκτυο αποτελεί ίσως το πιο «καυτό» ψυχρό μέσο που διαθέτουμε. Μέσα από τις αράδες του chat και των messengers, μέσα από τις εικονικές ομάδες των net meetings, μέσα από τα reality show που δημιουργούνται συχνά σε fora, ακόμα και μέσα στις προσωπικές σελίδες και τα blogs πραγματώνεται η πιο μοναχική παράσταση επικοινωνίας με πρωταγωνιστή τον αποδέκτη, δευτεραγωνιστή το μέσο και απλό κομπάρσο τον πομπό. Ο δευτεραγωνιστής όμως και στη δραματουργία είναι αυτός που σχεδόν πάντα κινεί τα νήματα. Έτσι και ο αποδέκτης στην επικοινωνία μέσω διαδικτύου γίνεται αφέντης του μηνύματος αλλά και δούλος του μέσου. Χαρακτηριστική ήταν η σκηνή στην παράσταση που η ηθοποιός μεταφέρει στο κοινό αυτά που ψιθυριστά της λένε οι δύο συμπρωταγωνίστριες έχοντας στο στόμα τον κώνο ενός μεγαφώνου. Η διαμεσολάβηση εξουσιάζει το μήνυμα και ο φορέας του (η ηθοποιός) σταδιακά οδηγείται στην ασφυξία.

Η μοναξιά, στην παράσταση, είναι παντού παρούσα. Τα σώματα των ηθοποιών πολλές φορές τρέμουν, κινούνται όπως τα καρέ video σε streaming . Σχεδόν ποτέ δεν συναντιούνται τα βλέμματά τους. Μέσα από τις πιο προωθημένες, τουλάχιστον τεχνικά, μορφές επικοινωνίας που θεωρητικά καταργούν τις αποστάσεις, τις δυσκολίες πρόσβασης, την έλλειψη χρόνου, αναδύεται έντονα η σκοτεινή πλευρά των κατοίκων του κυβερνοχώρου. Η αισθητηριακή έλλειψη, η «γεύση αυξάνουσας μοναξιάς του σώματος», όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα. Αν η μοναξιά πλανιέται στις πόλεις, στις Αόρατες πόλεις κυριαρχεί. Όλες οι περσόνες που δημιουργούνται παραμένουν εγκλωβισμένες μέσα στην εσαεί εικονικότητά τους. Αναζητούν μάταια το χαμένο τους πρόσωπο. Πλέουν στη λίμνη της αδιευκρίνιστης υπόστασης. Έως το “ user has been disconnected ”.
Έτσι και στο έργο, οι τρεις ηθοποιοί ανταλλάσσουν φανταστικά αντικείμενα μεταξύ τους έως η μία από αυτές να πέσει ξαφνικά σαν να λιποθύμησε ή να πέθανε. Ακούγεται η χαρακτηριστική φράση: «Έπεσε».
Η αποσύνδεση ως ένας μικρός θάνατος...

 

Αντιγράφω αυτούσιο το κομμάτι του προγράμματος που περιγράφει την παράσταση: Μια παράσταση που πραγματοποιείται ταυτόχρονα σε τρεις πόλεις, με κάμερες, video προβολές και οθόνες, οι «Αόρατες Πόλεις 1.0», έρχεται και στην Αθήνα στις 22 Οκτωβρίου.

Η παράσταση «Αόρατες Πόλεις 1.0» επιλέχθηκε ως η μοναδική ομάδα στον τομέα του χοροθεάτρου, για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην 12η Μεσογειακή Biennale στη Νάπολη, που πραγματοποιήθηκε από τις 19 έως τις 28 Σεπτεμβρίου. Αμέσως μετά το έργο ταξίδεψε στη Γερμανία, στο PACT Zoliverien, όπου παραμένει ως τις 19 Οκτωβρίου, ενώ στη συνέχεια θα παρουσιαστεί εδώ στην Ελλάδα, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, από τις 22 ως τις 30 Οκτωβρίου.
Η παράσταση εξερευνά την επίδραση της τεχνολογίας στην απόκτηση πολλαπλών ταυτοτήτων και στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων μιας σύγχρονης πόλης.
Πρόκειται για μια παραγωγή που βασίζεται στη χρήση των πολυμέσων 3D και flash animation, ζωντανής βίντεο-λήψης, προεπεξεργασμένου βίντεο υλικού και πρωτότυπης μουσικής σύνθεσης, ενταγμένη μέσα σε ένα αρχιτεκτονικά μινιμαλιστικό σκηνικό, στοχεύοντας στη σύνθεση αυτών με το χοροθέατρο. Ασχολείται με τον άνθρωπο ως κοινωνικό ον, και εστιάζεται στην τομή κοινωνικότητας και μοναξιάς.
Η εμφάνιση των νέων μέσων επικοινωνίας έχει διευκολύνει σημαντικά την επαφή μας με άλλους ανθρώπους. Άμεσο αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι η δυνατότητα συμμετοχής μας σε κοινότητες που δεν εξαρτώνται από τη γεωγραφική μας τοποθέτηση.
Παρόλα αυτά, η ουτοπική αυτή επικοινωνία αφήνει στο σώμα μια γεύση αυξάνουσας μοναξιάς. Κοιτώντας την πόλη και τους κατοίκους της, ως ένα ζωντανό οργανισμό δεμένο με κοινές μνήμες, η παράσταση εξερευνά ζητήματα όπως: επικοινωνιακά εμπόδια, αστική ηδονοβλεψία, γενική επιτήρηση των πόλεων, καθώς και την πληθώρα καθοδηγημένων πληροφοριών.
Η παράσταση «Αόρατες πόλεις 1.0» είναι αποτέλεσμα της δημιουργικής συνεργασίας μεταξύ αξιόλογων καλλιτεχνών, ενώ τα κείμενα που χρησιμοποιούνται είναι αποσπάσματα από έργα των: Charles L. Mee, Tim Etchells, Peterl Petrallia, Gertrude Stein, Franz Kafka, Henri MIchaux, Italo Calvino. Η σύλληψη και η σκηνοθεσία είναι του Αsh Bulayev, η χορογραφία της Τζένης Αργυρίου, η ερμηνεία των Αγγελικής Στελλάτο, Τζένης Αργυρίου και Μαρκέλλας Μανωλάδη.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
, ,
TOP