LOOP

LOOP

"Loop" του Ευθύμιου Παπαδημητρίου
Σκηνοθεσία: Ευθύμιος Παπαδημητρίου
Παίζουν: Ευθύμιος Παπαδημητρίου, Χρήστος Μαλάκης, Δρόσος Σκώτης

Ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου γράφει, σκηνοθετεί και παίζει.

Στο Ντάβενπορθ του Δουβλίνου υπήρχε παλιότερα μια ψυχιατρική κλινική που έμεινε στην ιστορία με τον όνομα C.A.M.HA.P.S. (Clinic of Atrocious Methods in Handling People's Souls) ή Κ.Α.Μ.Χ.Α.Ψ. δηλαδή: Κλινική Αποτρόπαιων Μεθόδων Χειρισμού της Ανθρώπινης Ψυχής. Όταν η κλινική έκλεισε -για ευνόητους λόγους- στη θέση της δημιουργήθηκε το M.A.M.HA.P.S. (Museum of Atrocious Methods in Handling People's Souls) ή Μ.Α.Μ.Χ.Α.Ψ. που σημαίνει: Μουσείο Αποτρόπαιων Μεθόδων Χειρισμού της Ανθρώπινης Ψυχής. Καθώς το μουσείο κινδύνευε να χρεωκοπήσει, ο διευθυντής του, Ίαν Μακνάφ, δημιούργησε το... THE.P.M.A.M.HA.P.S. (Theatre Pavilion of the Museum of Atrocious Methods in Handling People's Souls) ή ΘΕ.Π.Μ.Α.Μ.Χ.Α.Ψ. δηλαδή: Θεατρική Πτέρυγα του Μουσείου Αποτρόπαιων Μεθόδων Χειρισμού της Ανθρώπινης Ψυχής... κι όπως είπε και ο ίδιος "...η δημιουργία αρκτικόλεξων μου φαινόταν τότε διασκεδαστική διαδικασία..."


Συντελεστές της παράστασης

Σκηνοθεσία: Ευθύμιος Παπαδημητρίου
Σκηνικά-Κοστούμια: Σοφία Ζουμπούλη
Σχεδιασμός φωτισμών: Χρήστος Τσαμπάς


Παίζουν οι ηθοποιοί
Ευθύμιος Παπαδημητρίου, Χρήστος Μαλάκης, Δρόσος Σκώτης


Πού και πότε 

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Δώμα
από 15/11/2002 μέχρι 6/1/2003  


Το Loop και η θηλιά του χιούμορ

Διαβάζοντας το Loop, δοκίμασα μια ευχάριστη έκπληξη και συνάμα μια αμηχανία σαν να είχα πιαστεί σε παγίδα: στην παγίδα μιας παράδοξης σύνθεσης που δεν ξέρεις από πού να την πιάσεις, γιατί ενώ χρησιμοποιεί έναν φαινομενικά οικείο κώδικα, σε παρασύρει ανεπαίσθητα σε ανοίκειες εμπειρίες.

Ο φόνος είναι κάτι απλό, αλλά η ανταλλαγή φόνων ανήκει στην επικράτεια του σατανικού. Η τρέλα είναι κάτι συνηθισμένο, αλλά η παράνοια που μιμείται τον εαυτό της και γίνεται "έργο", συγχέει τα όρια της επιστήμης και της τέχνης. Η ανθρώπινη πραγματικότητα πρέπει να τίθεται υπό λογικό έλεγχο, αλλά τότε η φαντασία χάνει την ανατρεπτική της δύναμη, που γονμοποιεί ακόμη και την ασθενική πλευρά της ζωής.

Στην απλή γλώσσα του κειμένου διέκρινα την απλοϊκά σκληρή έκφραση κάποιων προσώπων του Αρραμπάλ. Στο αμοραλιστικό παιχνίδι βίας είδα κάποιες φιγούρες του Ιονέσκο. Η συνειδησιακή ελλειμματικότητα και η αναποφασιστικότητα μού θύμισαν στιγμές διανοητικής σύγχυσης από το θέατρο του Μπέκετ. Ωστόσο, δεν έχουμε καθόλου να κάνουμε με "δάνεια" ούτε με απομίμηση.

Το πνευματώδες αυτό έργο του Μάκη Παπαδημητρίου είναι ολότελα δικό του, κι αν έκανα συγκρίσεις ήταν για να υπογραμμίσω κάποιες ποιότητες γραφής. Το χιούμορ του συγγραφέα δεν έχει τίποτε το κραυγαλέο και φτηνό. Είναι ένα χιούμορ "υπόγειο" και σχεδόν παιδικά ύπουλο. Και το ύφος του είναι εντελώς προσωπικό, αναγνωρίσιμο (κάτι τόσο σπάνιο στις μέρες μας), ενώ συνάμα προαναγγέλλει -ίσως και μακάρι- ένα νέο είδος θεατρικής γραφής, μια νέα γενιά (τη γενιά του 2000), που θα σκιαγραφήσει τον κόσμο της με τα δικά της υλικά κι όχι με ανακυκλωμένα δραματουργικά απόβλητα του παρελθόντος.

ΧΑΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΟΛΑ

(Από το πρόγραμμα της παράστασης.) 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

TOP