Η ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Η ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ

"Η ρομαντική μου ιστορία" του D.C. Jackson
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Παίζουν: Μάκης Παπαδημητρίου, Κατερίνα Λυπηρίδου, Σύρμω Κεκέ

H Ρομαντική μου ιστορία του νεότατου σκωτσέζου συγγραφέα D. C. Jackson είναι ένα έργο που με εργαλείο το χιούμορ μιλάει για τη δυσκολία της επικοινωνίας, την αυταπάτη, την αγάπη, την πάλη των δύο φύλων και τους συμβιβασμούς. Ένα έργο για τη δυσκολία των ανθρώπων να δημιουργήσουν σχέσεις, μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της πόλης και της δουλειάς. Για τη μοναξιά των 35άρηδων.

«Πού συναντάει κανείς ανθρώπους; Πού γνωρίζονται οι άνθρωποι; Σε παμπ; Στο γυμναστήριο; Στο σουπερμάρκετ; Θα σας πω εγώ πού. Αν δεν έχεις βρει τον άνθρωπό σου πριν να πάρεις το πτυχίο σου, θα παντρευτείς κάποιο βούρλο απ’ τη δουλειά σου. Δεν κάνω πλάκα. Είναι απλό. Ξέρετε πώς αναπαράγονται τα ζώα σε συνθήκες αιχμαλωσίας; Τα βάζουν στο ίδιο κλουβί.»


H Ρομαντική μου ιστορία του νεότατου σκωτσέζου συγγραφέα D. C. Jackson είναι ένα έργο που με εργαλείο το χιούμορ μιλάει για τη δυσκολία της επικοινωνίας, την αυταπάτη, την αγάπη, την πάλη των δύο φύλων και τους συμβιβασμούς. Ένα έργο για τη δυσκολία των ανθρώπων να δημιουργήσουν σχέσεις, μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της πόλης και της δουλειάς. Για τη μοναξιά των 35άρηδων.


Το έργο παίχτηκε και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου 2010 και έκτοτε έχει παιχτεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και στην Αμερική και την Αυστραλία, παντού με μεγάλη επιτυχία. Στην αρχή την ιστορία την παρακολουθούμε από τη σκοπιά του άντρα, που υποτίθεται ότι προσπαθεί να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από μια σχέση που δημιούργησε με μια συνάδελφο μόλις έπιασε δουλειά στο γραφείο. Όμως την ιστορία την ακούμε και από την πλευρά της γυναίκας και τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Οι τρεις ηθοποιοί ερμηνεύουν και τους 21 ρόλους του έργου


Συντελεστές

Μετάφραση: Κοραλία Σωτηριάδου 
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαργαρίτα Χατζηιωάννου
Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς
Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Βίντεο: Παντελής Μάκκας
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Φωτογραφίες:  Ορφέας Εμιρζάς

 

 

 

 

 

 


Παίζουν οι ηθοποιοί:
Μάκης Παπαδημητρίου
Κατερίνα Λυπηρίδου
Σύρμω Κεκέ


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου, Κεντρική Σκηνή

από 9/10/2013 μέχρι 17/11/2013 από 22/12/2012 μέχρι 19/5/2013

 

Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ, Θεσσαλονίκη

από 22/11/2012 μέχρι 9/12/2012

 

Θέατρο ΡΙΑΛΤΟ, Λεμεσός

25-26/5/2013

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Σάββας Πατσαλίδης, ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, 02/12/2012

Και είναι ελπιδοφόρο που το θεατρόφιλο κοινό της πόλης τιμά μαζικά τις επιλογές του, όπως τώρα ας πούμε, στην πανελλήνια πρώτη του έργου του 32χρονου Σκοτσέζου Ντάνιελ Τζάκσον "Η ρομαντική μου ιστορία" (παγκόσμια πρώτη το 2010) μεταφρασμένου με κέφι και ευρηματικότητα από την Κοραλία Σωτηριάδου και σκηνοθετημένου με ανάλογο μπρίο από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο για λογαριασμό του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Το θέατρο «Αυλαία» είναι αυτή τη στιγμή, η κυρίαρχη και πλέον δραστήρια θεατρική κυψέλη της Θεσσαλονίκης. Τη στιγμή που άλλοι κλείνουν, ο καλλιτεχνικός της διευθυντής, Θωμάς Χαρέλας, δίνει το δικό του αγώνα, παίρνει τα ρίσκα του, ανοίγεται, καταθέτει αγωνίες και όνειρα, προωθεί συνεργασίες. Και είναι ελπιδοφόρο που το θεατρόφιλο κοινό της πόλης τιμά μαζικά τις επιλογές του, όπως τώρα ας πούμε, στην πανελλήνια πρώτη του έργου του 32χρονου Σκοτσέζου Ντάνιελ Τζάκσον "Η ρομαντική μου ιστορία" (παγκόσμια πρώτη το 2010) μεταφρασμένου με κέφι και ευρηματικότητα από την Κοραλία Σωτηριάδου και σκηνοθετημένου με ανάλογο μπρίο από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο για λογαριασμό του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Το έργο

Πρωταγωνιστές του στόρι είναι ένα ζευγάρι τριαντάρηδων, ο Τομ και η Έμυ, που εργάζονται στην ίδια εταιρεία. Κάποια στιγμή μια έξοδος για ποτό τους φέρνει στο σπίτι της Έμυ. Και από εκεί αρχίζουν τα ζόρικα. Ο Τομ δείχνει σαφώς προβληματισμένος, γιατί ξέρει πως μια σχέση με συνάδελφο οδηγεί σε μόνιμη σχέση. Περίπου τα ίδια σκέφτεται και η Έμυ. Εκείνο που τους εμποδίζει να προχωρήσουν σε μια συγκατοίκηση, είναι η ανάμνηση της πρώτης τους γυμνασιακής αγάπης. Δεν μπορούν να την ξεπεράσουν, τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται για να αποφύγουν ενδεχομένως τις δεσμεύσεις. Ο Τομ πιστεύει πως, αν μέχρι να αποφοιτήσεις, δε βρεις κάποιον, θα καταλήξεις να παντρευτείς κάποιο μ... από τη δουλειά. Τόσο απλά.

Στο τέλος ένα αναπάντεχο γεγονός, η εγκυμοσύνη της Έμυ, αλλάζει τα πάντα, για να κλείσει το έργο, με μια αισιόδοξη αναμονή που επαληθεύει και τον τίτλο της ιστορίας. Ο Τομ κάθεται και περιμένει την Έμυ να τελειώσει την εξέταση στο γιατρό. «Τομ: Θα σε περιμένω εδώ. Έμυ: Δε χρειάζεται. Τομ: Θα σε περιμένω. / Και την περιμένω. Έμυ: Και με περιμένει».

Η αλήθεια στην απλότητα

Το έγο δεν καινοτομεί, δεν μας λέει κάτι πρωτόγνωρο: διαλυμένες σχέσεις, η αγωνία των γονιών, η αδιαφορία των γονιών, ο έρωτας, ο μαρασμός του έρωτα, η αγωνία της εγκυμοσύνης, αλλά και η αγωνία της μοναξιάς. Όλα αυτά τα κοινότοποα είναι δοσμένα με τέτοιον τρόπο που μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Γελάμε μαζί τους και παράλληλα τα αντιμετωπίζουμε σαν κάτι δικό μας. Και νομίζω πως αυτό πέτυχε και η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στη σκηνή του «Αυλαία».

Η σκηνοθεσία

Μπορεί να μην είναι η καλύτερή του, εκτιμώ όμως πως είναι μια από τις πιο ευφάνταστες, ευδιάθετες και εύστοχες δουλειές του. Μπήκε "χαλαρά" στο έργο, εντόπισε το νεύρο της σχέσης των δύο νέων, και, με έξυπνο τρόπο κούρδισε και ξεκούρδισε αισθήματα και καταστάσεις με την ακρίβεια ωρολογοποιού και τη διάθεση εφήβου. Το μόνο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι έπρεπε να κάνει χρήση και του ψαλιδιού. Από ένα σημείο και μετά, αναφέρομαι πιο πολύ στην τρίτη πράξη, το έργο, ενώ είχε ήδη κάψει τα πυρομαχικά του (μας είπε ό,τι είχε να μας πει) επέμενε να τρέχει πάνω σε ράγες που έτριζαν. Αυτό μάλλον το αγνόησε η σκηνοθεσία, η οποία ακολουθώντας πιστά το νήμα της ιστορίας, κατέληξε να επαναλαμβάνει τον εαυτό της και να χάνει πόντους (ευτυχώς όχι πολλούς αλλά κι αυτούς τους λίγους θα μπορούσε να τους αποφύγει).

Υποκριτική μετ’ επαίνων

Η ρομαντική μου ιστορία είναι πρωτίστως έργο ηθοποιών. Αν δεν έχεις τους κατάλληλους συνεργάτες, μην το δοκιμάσεις. Ως προς αυτό, η παράσταση ευτύχησε. Είχε τρεις πολύ καλούς πρωταγωνιστές, οι οποίοι κατάφεραν να εμβολιάσουν στο οικείο νεύρο, ζωντάνια και ποικίλα ζιζάνια. Χωρίς υπερβολές και εξεζητημένες πόζες, διαχειρίστηκαν τους ρόλους τους (καμιά εικοσαριά) με σκηνική ευστροφία και γνώση της δοσολογίας στην κίνηση, στις μούτες, στους μορφασμούς. Στέκομαι ειδικά στο δαιμόνιο Μάκη Παπαδημητρίου, ο οποίος πότισε το σανίδι με καντάρια ιδρώτα και τους ρόλους του με άμεσο φλέγμα. Χάρμα ιδέσθαι. Δίπλα του (και απέναντί του) η Κατερίνα Λυπηρίδου κατέθεσε και αυτή ερμηνεία με πολύχυμη ευγλωττία. Η Σύρμω Κεκέ σε κάθε εμφάνισή της πρόδιδε φροντίδα, σκηνική άνεση και καλά αντανακλαστικά.

Τα σκηνικά της Μαργαρίτας Χατζηαντωνίου (sic) (μπόρεσα να μετρήσω καμιά εικοσαριά μαξιλάρια) εύχρηστα, πολυσημαίνοντα και στην όψη ευχάριστα.

Συμπέρασμα: μια παράσταση από την οποία δεν θα βγείτε σοφότεροι αλλά σίγουρα πιο ευδιάθετοι. Και δεν είναι διόλου λίγο. Ιδίως στις μέρες.

Ο συγγραφέας Ντάνιελ Τζακσον

Άλλοτε ευθέως άλλοτε πλαγίως, άλλοτε δραματικά και άλλοτε αφηγηματικά, άλλοτε μέσα από τα μάτια του άνδρα και άλλοτε μέσα από τα μάτια της γυναίκας, ο συγγραφέας Ντάνιελ Τζάκσον επιδίδεται σε ένα είδος φροϋδικής ψυχανάλυσης, ώστε να μας δώσει παιγνιωδώς, μια πιο ρεαλιστική και πολυπρισματική εκδοχή της αγάπης, του φλερτ και των σύγχρονων εκδοχών τους. Ο ίδιος λέει πως χρονικά η στιγμή για τη σοβαρή σχέση είναι κάπου γύρω στα τριάντα. Μόνο που σ' αυτήν την ηλικία είμαστε όλοι παγιδευμένοι στο ναρκισσιμό μας. Δύσκολα βγαίνουμε από το καβούκι μας για να δεχτούμε τον άλλον. Κι αν τον δεχτούμε, απαιτούμε να είναι με τους δικούς μας όρους. Και σ' αυτό φταίει ο μαζικός πολιτισμός, η μοναχικότητα των επικοινωνιακών μας μέσων, διατείνεται ο Τζάκσον. Το Χόλυγουντ και η τηλεόραση σαφώς έχουν επηρεάσει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την αγάπη, μας λέει. Όλος ο κόσμος τρέχει να μοντάρει τα δικά του αισθήματα, σύμφωνα με τις πακεταρισμένες προδιαγραφές που προωθούν οι διαχειριστές του πολιτισμού. Και από αυθεντικός έρωτας καταλήγει να είναι ένας έρωτας προκάτ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Άννα Χαρμαντζή, tralala.gr, 05/12/2012

Οι ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν πάντα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα στα θεατρικά έργα και δη στις κωμωδίες.

Αυτό ακριβώς πραγματεύεται και το έργο του D.C. Jackson που παρουσιάζεται από το Θέατρο του Νέου Κόσμου στο Θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη μέχρι την Κυριακή στις 9/12 και που από την Τετάρτη 12/12 μετακομίζει στην Αθήνα. Το έργο αν και νέο σχετικά, έχει βραβευτεί στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου το 2010 και από τότε έχει παιχτεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής και της Αυστραλίας.

Κεντρικό θέμα; Ένας άντρας και μια γυναίκα που δουλεύουν μαζί, βγαίνουν σε ένα μπαρ, γνωρίζονται και η μια βραδιά καταλήγει σε μια σχέση. Πώς βλέπει λοιπόν αυτήν την ιστορία ο καθένας από τους δύο και τι ρόλο παίζει σ’ αυτήν η κοινή συνάδελφος τους; «Υπάρχει πάντα μια στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, εκεί γύρω στα 35 που κάποιος καλείται να πάρει αποφάσεις για τη συναισθηματική του ζωή» ήταν τα λόγια των πρωταγωνιστών στην συνέντευξη τύπου που είχε δοθεί για την παράσταση.

Το έργο μιλάει ουσιαστικά για τη δυσκολία της επικοινωνίας μεταξύ των δύο φύλων, για την αγάπη, τη μοναξιά, αλλά και τους συμβιβασμούς που πρέπει να κάνει κανείς για να βρίσκεται σε μια σχέση. Το πρωτότυπο της ιστορίας έγκειται στο γεγονός, ότι στο πρώτο μέρος της παράστασης βλέπουμε την ιστορία από την πλευρά του Τομ, στο δεύτερο από την πλευρά της Έμιλυ, ενώ στο τρίτο βλέπουμε έναν συνδυασμό και των δύο, με τον καθένα απ’ αυτούς να μοιράζεται τη σκέψη του με το κοινό, ενώ μιλάνε μεταξύ τους. Μέσα στο έργο εμφανίζονται και οι πρώτες αγάπες του Τομ και της Έμιλυ, δείχνοντας ουσιαστικά πως αυτό που ψάχνουν καθόλη τη διάρκεια της ζωής τους είναι ο παιδικός τους έρωτα, καθώς δεν έχουν καταφέρει να τον ξεπεράσουν ποτέ. Τα σκηνικά της Μαργαρίτας Χατζηιωάννου λιτά και απέριττα, αποτελούνταν από 69 μαξιλάρια που άλλαζαν χρήση κατά τη διάρκεια του έργου, από κρεββάτι σε γραφείο κλπ. Ένας ιδιαίτερα έξυπνος τρόπος είτε για την αποφυγή περιττών εξόδων είτε για την πρωτοτυπία του πράγματος και το ευφάνταστο. Η σκηνοθεσία της παράστασης από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο ήταν κάτι παραπάνω από ευφάνταστη. Από τον τρόπο που έστησε την παράσταση με τα συγκεκριμένα σκηνικά μέχρι τον τρόπο που έδειξε τις ερωτικές σκηνές, χωρίς ίχνος χυδαίου ή φτηνού χρησιμοποιώντας ουσιαστικά έναν τοίχο ως «κρεβάτι».

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Μάκης Παπαδημητρίου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την πολύ καλή άποψη που είχα γι’ αυτόν, καθώς κατάφερε να πείσει απόλυτα ως κλασσικός άντρας στις δύο πρώτες σκηνές, αλλά και να με συγκινήσει στην τελευταία σκηνή του έργου με το παίξιμο του. Η Κατερίνα Λυπηρίδου, ήταν απόλυτα πειστική ως Έμιλυ, υποστηρίζοντας πολύ καλά το ρόλο της και στα τρία μέρη, ενώ η Σύρμω Κεκέ ήταν αξιοθαύμαστη για τις πολλαπλές μεταμορφώσεις της κατά τη διάρκεια του έργου και τη δυνατότητα που είχε να μπαίνει και να βγαίνει στο συναίσθημα του κάθε ρόλου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μια παράσταση που μπορεί να μοιάζει ίδια με πολλές άλλες, αλλά πιστέψτε με η αισθητική της είναι πολύ διαφορετική!!!! Σπέυσατε!!!!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Μαρία Κυριάκη, episkinis.gr, 20/10/2013

«Πού συναντάει κανείς ανθρώπους; Πού γνωρίζονται οι άνθρωποι; Σε παμπ; Στο γυμναστήριο; Στο σουπερμάρκετ; Θα σας πω εγώ πού.

Αν δεν έχεις βρει τον άνθρωπό σου πριν να πάρεις το πτυχίο σου, θα παντρευτείς κάποιο βούρλο απ’ τη δουλειά σου. Δεν κάνω πλάκα. Είναι απλό. Ξέρετε πώς αναπαράγονται τα ζώα σε συνθήκες αιχμαλωσίας; Τα βάζουν στο ίδιο κλουβί.»

Δύο μονόλογοι, δύο διαφορετικές εκδοχές της ίδιας ιστορίας, η οπτική ενός άντρα κι η οπτική μιας γυναίκας, ξετυλίγονται διάσπαρτοι με μικρούς διαλόγους σ’ αυτό το έργο που επιχειρεί να αποκαλύψει μέσα από το χιούμορ και τη φάρσα, ένα σύγχρονο δράμα. Οι ήρωες πάσχουν από υπαρξιακή κλειστοφοβία, νωθρότητα συναισθημάτων, έλλειψη αυτογνωσίας, από προσκόλληση σ’ ένα πολύ πιο ξέγνοιαστο αλλά και βαθιά επώδυνο παρελθόν, από ευθυνοφοβία.. Ή μήπως απλά αρνούνται να ενηλικιωθούν; Ποια είναι η ρήξη ανάμεσα στην αντρική και την γυναικεία συνισταμένη σ’ αυτό το εύφλεκτο ζήτημα της ερωτικής εξίσωσης; Και με ποιον τρόπο εν τέλει τα βλέμματα συναντιούνται για να αναμετρηθούν ή να διασπαστούν;

Το έργο παίχτηκε και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου 2010 και έκτοτε έχει παιχτεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και στην Αμερική και την Αυστραλία, παντού με μεγάλη επιτυχία ίσως και λόγω της ωμής απεικόνισης του πολυθόρυβου κόσμου μας ο οποίος πάσχει από την διακαή προσκόλληση των μελών του στο «εγώ» τους και ταυτόχρονα την κοινωνική και πολιτική εκμηδένισή τους μέσα σ’ ένα ομογενοποιημένο πλήθος με κοινές συνήθειες, διαστροφές και έξεις.

Σε ένα λιτό, ευρηματικό κι απόλυτα λειτουργικό σκηνικό εκτυλίσσονται οι σκηνές αυτού του δράματος καθώς οι τρεις ηθοποιοί με την βοήθεια ελάχιστων στοιχείων, φωτιστικών και μουσικών σχολίων και της υποκριτικής τους, ζωντανεύουν στιγμιότυπα σε πολλούς διαφορετικούς χώρους, ερμηνεύοντας επίσης είκοσι-ένα διαφορετικούς ρόλους.

Η ευέλικτη κι ευφάνταστη σκηνοθεσία αναδεικνύει θαυμαστά τις σχέσεις και τους χαρακτήρες ενώ η ερμηνευτική δεινότητα του εξαιρετικά ταλαντούχου κωμικού Μάκη Παπαδημητρίου προσδίδει αποχρώσεις και διακυμάνσεις στο ρόλο του άντρα, δημιουργώντας ανάγλυφα το πορτρέτο ενός σύγχρονου πολίτη της μεγαλούπολης που συγκρούεται ανελέητα με το περιβάλλον του αλλά και με τον εαυτό του και τις ανάγκες του, παγιδευμένος σ’ ένα κόσμο που δεν του επιτρέπει ούτε να ενηλικιωθεί ούτε και να παραμείνει έφηβος. Εκφραστικές και πληθωρικές οι Λυπηρίδου και Κεκέ, δημιουργούν μικρά υποκριτικά διαμάντια ενισχύοντας το χιούμορ αλλά και την τραγικότητα των δρώμενων.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Ιλειάνα Δημάδη, ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, 10/01/2013

Πόσο γέλιο μπορεί να βγάζει ένα έργο για τις ερωτικές σχέσεις των σημερινών 30άρηδων; Πολύ, όπως αποδεικνύει η ξεκαρδιστική αυτή παράσταση με τον δαιμόνιο Μάκη Παπαδημητρίου.

Τη δεκαετία του '90 έκανε θραύση ένα εγχειρίδιο ερωτικών σχέσεων που είσως έχετε ακουστά: «Άνδρες από τον Άρη, γυναίκες από την Αφροδίτη» του Τζον Γκρέι. Εκλαϊκεύοντας τα πορίσματα της εξελικτικής ψυχολογίας, ο Γκρέι υποστήριζε πως οι άνδρες και οι γυναίκες διαφέρουν τόσο ώστε θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρηθούν όντα από διαφορετικούς πλανήτες... Δεν ξέρω αν ο 33χρονος σήμερα Ντάνιελ Σ. Τζάκσον από τη Γλασκόβη το είχε υπόψη του, πάντως το θεατρικό του έργο "Η ρομαντική μου ιστορία" (2010) απηχεί ανάλογες αγωνίες (και στερεότυπα) για τον ασύμπτωτο κόσμο των δύο φύλων. Ο τίτλος είναι ασφαλώς ειρωνικός. Ο Τζάκσον περιγράφει μια ολωσδιόλου αντι-ρομαντική ιστορία. Ο Τομ έχει ένα one night stand με μια συνάδελφό του, την Έμι. Χωρίς κανένας από τους δύο να το πολυθέλει, το ξανακάνουν και σε χρόνο-ρεκόρ η Έμι μένει έγκυος. Οι δύο ήρωες αναμετριούνται με τους εξιδανικευμένους εφηβικούς τους έρωτες, τις φαντασιώσεις, τους φόβους και τα "θέλω" τους. Όλα όσα περιγράφουν φαντάζουν πολύ οικεία αν έχετε υπάρξει έφηβος τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ο Τζάκσον χτίζει το έργο σε σύντομες σκηνές, με έξυπνους διαλόγους και παράλληλους μονολόγους, σαν κατ' ιδίαν εξομολογήσεις των ηρώων προς το κοινό. Αναπτύσσει έτσι το απλοϊκό στόρι του με αβίαστο χιούμορ και πολυάριθμες σεξουαλικές αναφορές. Τα χοντροκομμένα καλαμπούρια δεν λείπουν, το βρισίδι πάει σύννεφο, το πνευματώδες χιούμορ και τα κλισέ συνυπάρχουν και η σεμνοτυφία εξοβελίζεται. Το έργο όμως πολύ συχνά θυμίζει λιγότερο θέατρο και περισσότερο τηλεοπτική σαπουνόπερα ή ίσως κινηματογραφική σαχλο-καφρο-κωμωδία τύπου "American Pie", προορισμένη για το μετεφηβικό κοινό. Πάντως ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στήνει το έργο εντελώς απενοχοποιημένα, με νεανική διάθεση και φαρσικό ταπεραμέντο, αντιμετωπίζοντάς το σαν μια εύστοχη κριτική στην pop-erotica κουλτούρα των '00s. Ο γοργός ρυθμός, η υψηλή ενέργεια, οι βιντεοκλιπίστικες χορογραφίες και η θεατρικότητα της παράστασης διασώζουν το έργο από τις εγγενείς αδυναμίες του, ενώ η μετάφραση της Κοραλίας Σωτηριάδου ρέει αβίαστα. Εκείνο όμως που ανεβάζει ακόμη περισσότερο τον πήχη είναι οι εύστροφες ερμηνείες των τριών ικανότατων ηθοποιών στους πολυάριθμους ρόλους τους. Η Σύρμω Κεκέ αποδεικνύεται ηθοποιός-πολυεργαλείο έτσι όπως μεταμορφώνεται απνευστί από new-age 30άρα σε αλκοολική μητέρα ή μαγκιόρα πιτσιρίκα. Η Κατερίνα Λυπηρίδου εμβαπτίζει στη φυσική της ευγένεια τους κωμικούς ρόλους που επωμίζεται, προσδίδοντάς τους ευαισθησία που δεν περιμένεις να συναντήσεις σε τόσο προσχηματικούς χαρακτήρες. Εκείνος όμως που είναι ασυναγώνιστος είναι ο Μάκης Παπαδημητρίου. Το επικοινωνιακό του γκελ, το ζουμερό παρουσιαστικό, ο ρυθμός και το τάιμινγκ, η ευφράδειά του στο πλασάρισμα της ατάκας και το ακέραιο κωμικό ήθος του, όλα δηλώνουν πως, παρά το νεαρό της ηλικίας του, είναι ήδη ένας μεγάλος ρολίστας του είδους. Για να μιλήσω στη γλώσσα του έργου, το ταλέντο ξεχειλίζει από τα μπατζάκια του!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Δημήτρης Τσατσούλης, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 08/04/2013

Ο Σκοτσέζος Ντάνιελ Τζάκσον (Γλασκόβη, 1980) ανήκει στη νεότερη γενιά Βρετανών συγγραφέων, διαθέτοντας καυστικό χιούμορ και αντι-ηρωική ματιά πάνω στα πρόσωπα που κατασκευάζει. «Η ρομαντική μου ιστορία», έργο που έλαβε το α' βραβείο στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου το 2010, μεταφράζεται με ρυθμό και ευστοχία από την Κοραλία Σωτηριάδου, σκηνοθετείται με παιγνιώδη, νεανική διάθεση από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και ερμηνεύεται πρώτιστα από τον ιδανικό για το ρόλο Μάκη Παπαδημητρίου.

Είναι αλήθεια ότι το έργο θα μπορούσε να είχε γραφτεί πάνω στον εξαιρετικό αυτό Έλληνα ηθοποιό. Αλλά και το αντίστροφο: να είναι αυτός που έδωσε σχήμα και πνοή στην επιτυχημένη εκδοχή του σκηνικού προσώπου του Τομ, με τα δικά του πληθωρικά ερμηνευτικά εργαλεία: ο μέτριας εμφάνισης τριαντάρης που ψάχνει απεγνωσμένα την αδελφή ψυχή να παντρευτεί και γύρω του οι γυναίκες της ζωής του, ρευστές, άπιαστες, ανικανοποίητες, απαιτητικές, γοητευόμενες από εκείνους που διαθέτουν λάμψη και τόλμη. Γνωστή, παλιά ιστορία.

Η ιστορία της διαρκούς «ατυχίας» στην οποία νιώθει εγκλωβισμένος ο Τομ, παραβλέποντας τα δικά του λάθη, δίνεται με διαδοχικές εναλλαγές παρελθόντος και παρόντος, αλλά, στη συνέχεια, και μέσα από τη γυναικεία ματιά, που τελικά δεν διαφέρει πολύ από εκείνη του Τομ. Η Έμι ζει τη δική της ανασφάλεια, η Αλισον ξεπηδά από το παρελθόν ως ο άτυχος, ατελέσφορος έρωτας, η γιαγιά παρηγορεί, ο αιώνιος ανταγωνιστής στον έρωτα Κάλβιν εμφανίζεται από το παρελθόν, οι καταστάσεις περιπλέκονται διαρκώς με την είσοδο νέων προσώπων τού άλλοτε και του τώρα. Πρόσωπα που ερμηνεύουν με λιτά μέσα και δίχως προσποιήσεις οι Κατερίνα Λυπηρίδου και Σύρμω Κεκέ, ακολουθώντας τους έντονους ρυθμούς, τις εναλλαγές, το χιούμορ, σε μια σκηνή διάσπαρτη από μαξιλάρια και πουφ, που αντανακλούν τη γενική κατάσταση αταξίας συναισθημάτων και καθημερινών σχέσεων των προσώπων (σκηνικά-κοστούμια της Μαργαρίτας Χατζηιωάννου).

Οι χρονικές παύσεις δηλώνονται με σταμάτημα της δράσης και τα πρόσωπα κολλούν στον τοίχο του βάθους σε συγκεκριμένες στάσεις, με πίσω τους μια βιντεο-προβολή (του Παντελή Μάκκα) που σχολιάζει με το δικό της τρόπο τα δρώμενα. Επιτυχή μουσικά ακούσματα εισβάλλουν στο χώρο (επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς), ενώ το χαρίεν παιχνίδι ακολουθούν οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθέτησε με δροσιά και επιτηδευμένη ελαφρότητα τα αυτοβιογραφούμενα πρόσωπα ενός έργου με έξυπνες ατάκες, αυτοσαρκασμό και συνεχείς αισθηματικές αδεξιότητες. Έργο που χαρτογραφεί μεγάλο μέρος των σύγχρονων σχέσεων των δύο φύλων. Ένα απολαυστικό θέαμα.

Όπως πάντα, το κείμενο συμπεριλαμβάνεται στο συλλεκτικό πρόγραμμα του θεάτρου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP