ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ*
ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ
7€ ΕΩΣ 22/9
*ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘτΝΚ + "ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥ" ΘΕΑΤΡΟ ΚΙΒΩΤΟΣ

"Το δάνειο" του Τζόρντι Γκαλθεράν
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Παντελής Δεντάκης
Παίζουν: Μιχάλης Οικονόμου, Γιάννης Σαρακατσάνης

Μετά τη μεγάλη επιτυχία της προηγούμενης χρονιάς, η παράσταση επαναλαμβάνεται για μικρό διάστημα.

Μπροστά στην επίμονη άρνηση του διευθυντή μιας τράπεζας να του χορηγήσει δάνειο με μοναδική εγγύηση τον λόγο της τιμής του, ο επίδοξος δανειολήπτης απειλεί τον τραπεζίτη ότι θα «πηδήξει» τη γυναίκα του, αφού το μοναδικό του όπλο είναι η ακαταμάχητη έλξη που ασκεί στις γυναίκες!...

Ο Γκαλθεράν «στοιχηματίζει» πως δεν μπορεί κανείς να κερδίσει χρήματα με τίμια μέσα. 

Το έργο του Καταλανού Τζόρντι Γκαλθεράν Το δάνειο κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Τουρνουά Σύγχρονου Καταλανικού Θεάτρου της Τζιρόνα τον Νοέμβριο του 2011. Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική κωμωδία με αναπάντεχη εξέλιξη και με θέμα επίκαιρο όσο ποτέ στην Ισπανία –αλλά και στην Ελλάδα– της οικονομικής κρίσης: Ο Αντόνιο ζητά να πάρει ένα δάνειο, αλλά η μόνη εγγύηση που διαθέτει είναι… ο λόγος της τιμής του. Μπροστά στην επίμονη άρνηση του διευθυντή της τράπεζας να του το χορηγήσει, ο επίδοξος δανειολήπτης απειλεί τον τραπεζίτη ότι… θα «πηδήξει» τη γυναίκα του, αφού το μοναδικό του όπλο είναι η ακαταμάχητη έλξη που ασκεί στις γυναίκες. 
Ο Γκαλθεράν «στοιχηματίζει» πως δεν μπορεί κανείς να κερδίσει χρήματα με τίμια μέσα. Με μοναδικό του εφόδιο τη μπλόφα, ο απεγνωσμένος λόγω της οικονομικής κρίσης ανθρωπάκος, ίσως δεν καταφέρει τελικά να πάρει το δάνειο, ο διευθυντής της τράπεζας όμως θα πάθει στο τέλος αυτό ακριβώς που φοβάται. Γιατί κάποια πράγματα σ’ αυτή τη ζωή ούτε μετριούνται ούτε κερδίζονται με ευρώ…


Συντελεστές της παράστασης

Μετάφραση: Els de Paros
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Παντελής Δεντάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης

Βοηθοί σκηνοθέτη: Κατερίνα Λυπηρίδου, Κατερίνα Παναγιωτάκη 


Παίζουν οι ηθοποιοί

Μιχάλης Οικονόμου, Γιάννης Σαρακατσάνης 


Πού και πότε

Κεντρική Σκηνή, από 31.10.2015 μέχρι 29.5.2016 & από 5.10.2016 μέχρι 15.1.2017

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Γρηγόρης Ιωαννίδης, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 23/11/2015

Μια βραδιά γνήσιου γέλιου 

...Τίποτα δεν σταματά στη σκηνή το φοβερό δίδυμο των Μιχάλη Οικονόμου και Γιάννη Σαρακατσάνη από το να εκραγούν πάνω της. Τι σπουδαία γενιά ηθοποιών διαθέτει το ελληνικό θέατρο! Δείτε δύο από αυτούς τώρα, καθώς έρχονται από διαφορετικά μονοπάτια, να αποδίδουν την κωμικότητα με τόση σοβαρότητα και ευελιξία, τόση λεπτομέρεια και ένταση. Το έργο είναι δικό τους, όπως και το κοινό.

Ωρα για διασκέδαση. Το πρωτοφανέρωτο έργο του Καταλανού Τζόρντι Γκαλθεράν στη σκηνή του Νέου Κόσμου δανείζει σε όλους μας ένα κάπως σοφιστικέ, κάπως πολιτικοποιημένο άλλοθι της αληθινής θεατρικής κωμωδίας. Το ᾽χα σημειώσει και με την ευκαιρία της Ρεζά στο «Βρετάνια» πριν από λίγο καιρό: είναι απίθανο το τι σκαρφίζεται αυτό το βουλεβάρτο για να τυλίξει την παλιά, δοκιμασμένη, εύγευστη συνταγή του.

Εδώ, το περιτύλιγμα περιλαμβάνει την οικονομική κρίση, το τραπεζικό σύστημα, τη δανειοδότηση, μέχρι και αναφορές στην τεχνοκρατική ανταλλαγή του πολιτικού με το γραφειοκρατικό σύστημα εγγυήσεων… Με τον νου σας βάλτε ό,τι άλλο χρειάζεται για να ονομαστεί ένα έργο «επίκαιρο»… και μετά φανταστείτε να σας ξεσηκώνει με την πιθανή του απιθανότητα, με τη σοβαρή κωμικότητα, με την έκφυλη ηθικοφροσύνη και –πάνω από όλα!– με την ίδια παλιά εκείνη εφαρμογή μιας απίστευτης βιρτουοζιτέ, που κάνει ένα θέατρο να διασκεδάζει, να σείεται, να διαφεύγει.

Για την υπόθεση: Ενας απίθανος τύπος προσέρχεται σε κάποιο πολύ πιθανό υποκατάστημα τράπεζας εν μέσω κρίσης για να ζητήσει –τι άλλο;– κάποιο μικρό αλλά αναγκαίο γι’ αυτόν δάνειο. Τίποτα το ιδιαίτερο σε αυτό. Το ιδιαίτερο ξεκινάει όταν ακούμε ότι, καθώς του λείπουν οι απαραίτητες «εγγυήσεις», το μόνο που έχει για να υποβάλει στην τράπεζα σαν εχέγγυο είναι ο λόγος της τιμής του! Αρκετό;… Οχι βέβαια!

Οι τράπεζες σήμερα ως γνωστόν είναι άλλες από τις τράπεζες του χθες. Σήμερα πλέον ζητούν διαπιστευτήρια, που μέχρι πρόσφατα οι ίδιες χαρακτήριζαν αδιάκριτες λεπτομέρειες.

Ο διευθυντής λοιπόν του υποκαταστήματος, τύπος ασορτί στο Μοντριάν-περιβάλλον που η τράπεζα διάλεξε ώστε να δείξει την ποπ προτίμησή της στην εφαρμοσμένη τέχνη, όπως είναι εύλογο, του αρνείται ευγενικά... Τότε ο τύπος αναγκάζεται να προσφύγει στον ωμό εκβιασμό: με το φοβερό επιχείρημα ότι αν ο τραπεζίτης δεν ενδώσει στο αίτημά του, ο ίδιος τότε θα αναγκαστεί να κάνει τη σύζυγο του τραπεζικού να ενδώσει στην ανηλεή γοητεία του... Θα την ξελογιάσει. Θα την εκμαυλίσει. Θα τη χειραγωγήσει. Θα την πλανέψει. Και θα τη στρέψει εναντίον του. Στον λόγο της τιμής του…

Ακραία κωμική συνθήκη

Σας φαίνεται απίθανο; Αδιανόητο, αδύνατο; Ή μήπως κάτι εντελώς αδιάφορο; Δείτε το έργο πρώτα. Μη σας ξεγελάει ότι στην παράσταση του Νέου Κόσμου τίποτα δεν φαίνεται αρχικά «κωμικό»: η υπόθεση έχει να κάνει με δύο μάλλον σοβαρούς ανθρώπους, σε ένα υπερβολικά σοβαρό περιβάλλον, σε ένα υπερβολικά σοβαρό παρόν.

Αν σε αυτούς όμως εφαρμοστεί μια τέτοια «κωμική συνθήκη», τα πάντα μετατρέπονται σε θεατρικό στοίχημα. Μπορείς να κρατήσεις ενεργή για πολύ μια τόσο ακραία συνθήκη; Μπορείς να κατορθώσεις να εκταθεί σε διάρκεια η πρώτη, φυσική αντίδραση του διευθυντή στο απίθανο επιχείρημα του συνομιλητή του; Η λογική και το έθος απαιτούν ασφαλώς να τον πετάξει από το γραφείο του. Οχι η κωμωδία.

Ο Γκαλθεράν μπορεί να το κάνει. Για μια φορά λοιπόν ας εκφράσω τον θαυμασμό μου πρώτα απ’ όλα σε αυτούς τους απίστευτους συγγραφείς –έχουμε κι εδώ τους δικούς μας– που μπορούν να συμπιέσουν χρόνο, χώρο και καταστάσεις για να μας κάνουν να πιστέψουμε πως κάτι τόσο μαγικό συμβαίνει στο θέατρο. Στη «Μις Τζούλια» του Στρίντμπεργκ συμβαίνει κι αγριευόμαστε. Στην «Ιστορία του ζωολογικού κήπου» του Αλμπι συμβαίνει και θορυβούμαστε. Κάπου αλλού, γίνεται και κλαίμε. Εδώ, στο «Δάνειο» του Νέου Κόσμου, το βλέπουμε και γελάμε.

Βουλεβάρτο τσέπης

Εχω αφήσει φυσικά κάθε αναφορά σε πολιτικο-οικονομικές συνιστώσες. Πρώτον, γιατί έχω συνηθίσει να πετάω το περιτύλιγμα όταν ανοίγω το δώρο. Και έπειτα, δεν σκοπεύω να πέσω στην παγίδα ούτε αυτή τη φορά, ώστε να εμπλακώ σε υψηλόφρονες συζητήσεις περί πολιτικής ή τραπεζικής εμπιστοσύνης. Σιγά μην την πατήσω.

Το έργο θα μπορούσε να βρίσκεται δίπλα σε εκείνα με τους οξύμωρους τίτλους και τα πολλά αποσιωπητικά, σαν το: «Παρακαλώ ξελογιάστε τη… γυναίκα μου» ή «Τα λεφτά ή τη… γυναίκα σας». Πρόκειται για φάρσα ηθών, με πικάντικες μάλιστα λεπτομέρειες, ένα βουλεβάρτο τσέπης για δύο ρολίστες και για μεγάλο κοινό. Μπορεί να χρησιμοποιεί το περιρρέον τοπίο, όπως και την υπόγεια αντιπάθειά μας για τους τραπεζίτες, ωστόσο –σε αντίθεση με το τι λέει και τι κάνει– δίνει πολύ σοβαρές εγγυήσεις και διαθέτει όλα τα εχέγγυα για τη διασκέδασή μας.

Αρκεί βέβαια να διαθέτει τους ηθοποιούς που θα το υποστηρίξουν. Και πραγματικά τίποτα δεν σταματά στη σκηνή το φοβερό δίδυμο των Μιχάλη Οικονόμου και Γιάννη Σαρακατσάνη από το να εκραγούν πάνω της. Τι σπουδαία γενιά ηθοποιών διαθέτει το ελληνικό θέατρο! Δείτε δύο από αυτούς τώρα, καθώς έρχονται από διαφορετικά μονοπάτια, να αποδίδουν την κωμικότητα με τόση σοβαρότητα και ευελιξία, τόση λεπτομέρεια και ένταση. Το έργο είναι δικό τους, όπως και το κοινό.

Εχουν και το προτέρημα να αιφνιδιάζουν… Τίποτα δεν προϊδεάζει πάνω τους στην αρχή γι’ αυτό που θα ακολουθήσει. Μια βραδιά γνήσιου γέλιου και μάλιστα στην πλέον απαιτητική μορφή της αρχικής τρελο-κατάστασης, που γεννά την ανατροπή και φέρνει την αποσυμπίεση.

Βρήκα το θέατρο στον Νέο Κόσμο κατάμεστο από κόσμο. Φαίνεται πως το μυστικό έχει ήδη διαρρεύσει. Περνάς μια καταπληκτική βραδιά, με ένα έργο ευχάριστο, αστείο, επίκαιρο και διόλου φτηνό. Στην πολύ καλή μετάφραση την Els de Paros και στη σφιχτή διδασκαλία των Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και Παντελή Δεντάκη. Διόλου ασήμαντη η μουσική παρέμβαση του Φοίβου Δεληβοριά. Και τα σκηνικά-κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού, όπως είπαμε, αληθινά «σημαίνοντα».

Μπορείς να ξεχάσεις εύκολα το δανεικό φόρεμα του έργου, όχι όμως και τη διασκέδαση που σου χάρισε. Αυτή είναι «ανεκτίμητη».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Δημήτρης Τσατσούλης, ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ, 07/02/2016

Διπλοί βηματισμοί σε φλαμένκο με ντουέντε

 

Ο Καταλανός Τζόρντι Γκαλθεράν (Βαρκελώνη, 1964), γνωστός και στην Ελλάδα από το έργο του «Μέθοδος Γκρόνχολμ», με το πρόσφατο έργο του «Το δάνειο» καταθέτει μια φαρσοκωμωδία για δύο ηθοποιούς, ακολουθώντας τη λογική του «καλογραμμένου» έργου.

Το εξωφρενικό εύρημα του πρώτου μέρους, εκείνο ενός μη φερέγγυου «ανθρωπάκου» ο οποίος, όταν ο διευθυντής τραπεζικού καταστήματος αρνείται να του χορηγήσει το δάνειο που ζητά, τον απειλεί ότι θα αποπλανήσει τη γυναίκα του, θα λάβει φαρσικές διαστάσεις στο δεύτερο μέρος: όταν ανατρέπονται όχι μόνο η καθώς πρέπει, αρμονική οικογενειακή κατάσταση του διευθυντή αλλά και τα ίδια τα όπλα του «ακαταμάχητου» ερωτικά αιτούντος το δάνειο. Η κοινωνική κριτική απέναντι στη σύγχρονη οικονομική κατάσταση προσωποποιείται καθώς μεταστρέφεται σε ατομική σύγκρουση που οδηγεί σε καταβαράθρωση -αναληθοφανή, και μόνον χάριν της κωμικότητας αποδεκτή, είναι η αλήθεια- του άτεγκτου αρχικά, βολεμένου διευθυντή και θρίαμβο του αιτούντος.

Έργο ηθοποιών

Έχοντας τη ρυθμική μετάφραση της ομάδας των Els de Paros (Γ. Μαντά, Αλ. Μπαβέα, Μ. Χατζηεμμανουήλ, Δ. Ψαρρά) στα χέρια τους, οι συν-σκηνοθέτες Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και Παντελής Δεντάκης έπρεπε πρώτιστα να διδάξουν ρυθμούς και ενέργεια στους δύο ηθοποιούς- ισότιμους πρωταγωνιστές. Έπρεπε ακόμη να διατηρήσουν την κωμικότητα του έργου στα όρια της σοβαρότητας ώστε να μην αποβεί ένα απλό φαρσικό δρώμενο. Να προκαλεί γέλιο αλλά μέσα από το εξωφρενικό των καταστάσεων και αντιδράσεων των προσώπων σε αυτές χωρίς να χάνεται ο ρυθμός και το ενδιαφέρον των θεατών. Και το κατάφεραν.

Σε αυτό συνέβαλαν δύο διαφορετικοί αλλά ταλαντούχοι νέοι ηθοποιοί που φυσικά δεν στερούνται θεατρικής πείρας. Ο Γιάννης Σαρακατσάνης είναι ένας υπερ-ταλαντούχος βαθειά κωμικός ηθοποιός που αναδείχτηκε μέσα από την νεανική ομάδα των AbOvo της οποίας υπήρξε βασικό στέλεχος και σκηνοθέτης, ομάδα η οποία όταν πρωτοεμφανίστηκε έφερε νέο άνεμο στην ελληνική σκηνή ˙ ένας καλλιτέχνης που στη συνέχεια ίσως περιέπιπτε συχνά στο υπερ-παίξιμο λόγω της ευκολίας των εκφραστικών του μέσων και έτεινε να τυποποιηθεί. Εδώ, καθοδηγούμενος, ανέδειξε την σοβαρή κωμική του πλευρά, δεν διολίσθησε σε εύκολες λύσεις, διατηρώντας τον ρόλο του Αντόνιο, αυτού που διεκδικεί το δάνειο πιεστικά-απειλητικά, σε μια ενδιαφέρουσα αμφισημία.

Στον αντίποδα, ο Μιχάλης Οικονόμου στον ρόλο του Διευθυντή διαθέτει εκ προοιμίου σκηνική παρουσία για σοβαρούς ρόλους και αυτήν υιοθέτησε στις πρώτες εικόνες με συνέπεια. Στη συνέχεια, όμως, όταν οι διαδοχικές καταστάσεις τον ξεπερνούν και χάνει την ψυχραιμία του, εκπροσωπεί εκφραστικά και λεκτικά την κωμική πλευρά του δράματος. Εκείνη που υπηρέτησαν ηθοποιοί χωρίς κωμικό φυζίκ και γι’ αυτό αναδείχτηκαν σε δραματικά κωμικούς. Αρκεί κανείς να παρατηρήσει τις εκφράσεις του προσώπου του Οικονόμου για να δει να χαράσσονται σταδιακά στα μάτια ή στο στόμα οι μεταλλάξεις από την υπεροψία-αδιαλλαξία της πρότερης θέσης στην οργή και, τέλος, στην αδιέξοδη απελπισία που αντανακλάται στα όλο πόνο μάτια του.

Και οι δύο ηθοποιοί ανέπτυξαν με απόλυτο έλεγχο την κινησιολογία και ειδικά τις προσεγγιστικές τους σχέσεις έλξης – απώθησης που διέτρεχαν το έργο καθιστώντας απόλυτα ομιλούντα τα σώματά τους. Φωνητικά, δεν έπαψαν να εκφέρουν σωστά τον λόγο ακόμα και στις πλέον εκρηκτικές στιγμές, ελέγχοντας τονικότητες και ύψος φωνής.

Εξωτερικευμένο θέαμα

Η όλη παράσταση σχεδιάστηκε ώστε να διέπεται από «εξωστρέφεια» – δηλαδή να είναι στραμμένη προς το κοινό. Ο έντονος φωτισμός του Σάκη Μπιρμπίλη έμοιαζε να κάνει τα πάντα ορατά την ίδια στιγμή που στον εξωσκηνικό χώρο συνέβαιναν όλα όσα θα καθόριζαν την τύχη και των δύο προσώπων – εξάλλου δίαυλος επικοινωνίας με αυτόν το έξω κόσμο αποτελούσε μόνο το τηλέφωνο. Έτσι, η σύγκρουση που λάμβανε χώρα στο σκηνικό παρόν, παρά την παράλογη αφετηρία της, κινούνταν στην πλήρη διαφάνεια σε αντίθεση με τις σκοτεινές ενέργειες των εξω-σκηνικών και μόνο δια του λόγου «παρόντων» προσώπων (σύζυγος, αδελφός, γιος του Διευθυντή).

Το σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού που αναπαριστούσε το γραφείο του διευθυντή, προέτρεπε στην ίδια εξωστρέφεια: ένα διαχωριστικό (του γραφείου από τον υπόλοιπο τραπεζικό χώρο) έτεμνε τη σκηνή του θεάτρου αποστερώντας την, όπως το κλασικό «παραπέτασμα», από βάθος και την όποια προοπτική, δημιουργώντας στην ουσία έναν παραλληλόγραμμο χώρο γενεσιουργό ιεραρχικών σχέσεων μεταξύ άκρων και μέσου: στο μέσον βρίσκονταν τα δύο πρόσωπα σε κάθε περίπτωση σύγκλισης -αντιπαραθετικής ή συμφιλιωτικής. Πρόκειται για σκηνογραφική λογική που αναδεικνύει τον κοινωνικό χαρακτήρα του δρώμενου ενώ ταυτόχρονα προβάλλει το «παίξιμο» του ηθοποιού και, κατά συνέπεια, τη θεατρικότητα.

Ταυτόχρονα, τα υπερβολικά έντονα χρώματα (μπλε, κόκκινο, κίτρινο, γκρι) του διαχωριστικού ή του δαπέδου με γεωμετρικές μοντερνιστικές -παραπομπή σε Μοντριάν- συνθέσεις όπως και τα αντιρεαλιστικά κοστούμια (της σκηνογράφου) συνέτειναν στην ίδια αυτή εξωστρέφεια: ο συνδυασμός μπλε κοστουμιού, μπλε-πουά γραβάτας, κατακόκκινου πουκάμισου και κόκκινων σουέτ παπουτσιών έδιναν χρωματικά «κωμική» υπεροχή στον Διευθυντή έναντι του υπο-χρωματισμένου υποψήφιου δανειολήπτη με το σκισμένο παντελόνι σε κίτρινο ώχρας και τις κόκκινες τιράντες να το συγκρατούν χαλαρά, τη γκρι ζακέτα, το άχρωμο πουκάμισο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η δική του «εξουσία» βρίσκεται στο κατακόκκινο εσώρουχο με το οποίο (παραλόγως) φτάνει στο γραφείο μετά την αποτυχημένη απόπειρα αποπλάνησης της συζύγου του Διευθυντή. Σκηνικό και ενδυματολογία κινούνται έτσι αυστηρά στους ίδιους χρωματικούς «εξωστρεφείς» κώδικες.

Την ίδια εξωστρέφεια, τέλος, υπηρετεί το μουσικό κομμάτι του Φοίβου Δεληβοριά που ακούγεται κατά την έναρξη, ένας σπανιόλικος ρυθμός που αποκαλύπτει όλο το μέγεθος της ειρωνικής λειτουργίας του όταν επανέρχεται εμβόλιμα ως τραγούδι από τον Σαρακατσάνη (στο τέλος και από τους δύο ηθοποιούς) με στίχους που κυρίως συντίθενται από κάθε λέξη ή ελληνικό όνομα με ισπανόφωνη χροιά.

Έργο που εκκινεί με σαρκαστική διάθεση για το τραπεζικό σύστημα και την οικονομική δυσπραγία που μαστίζει την Ευρώπη, εξελίσσεται με μπουλβαρική συνταγή για να μεταγραφεί σε ευτράπελη καλοκουρδισμένη σκηνοθετικά κωμική παράσταση με ένα ταλαντούχο δίδυμο πρωταγωνιστών.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Βίβιαν Μητσάκου, THEATRE PROJECT 365, 04/01/2016

Το δάνειο του Jordi Galceran 

Στέκεται βλοσυρός, υπεροπτικός, ειρωνικός. Ο τραπεζίτης (Μιχάλης Οικονόμου)  κοιτά με αυστηρό και ειρωνικό ύφος τον δανειολήπτη που στέκεται μπροστά του και τον εκλιπαρεί να του εγκρίνει το δάνειό του. «Δεν πληροίτε τις προϋποθέσεις του κανονισμού της Τράπεζας. Τελεία και παύλα» είναι η απάντηση του. «Φύγετε από το γραφείο μου».

Στέκεται βλοσυρός, υπεροπτικός, ειρωνικός. Ο τραπεζίτης (Μιχάλης Οικονόμου)  κοιτά με αυστηρό και ειρωνικό ύφος τον δανειολήπτη που στέκεται μπροστά του και τον εκλιπαρεί να του εγκρίνει το δάνειό του. «Δεν πληροίτε τις προϋποθέσεις του κανονισμού της Τράπεζας. Τελεία και παύλα» είναι η απάντηση του. «Φύγετε από το γραφείο μου».

Και ο δανειολήπτης (Γιάννης Σαρακατσάνης) του «δίνει τον λόγο της τιμής του» ότι θα ξεπληρώσει το δάνειο. «Ο λόγος σας είναι μια αξία που δεν μετριέται με ευρώ. Εμείς εδώ δίνουμε ευρώ. Παίρνουμε ευρώ».

Βρισκόμαστε σε ένα αυστηρό γραφείο Διευθυντή Τράπεζας σήμερα. Όχι πριν λίγα χρόνια που το δάνειο είχε εγκριθεί, χωρίς να το ζητήσεις. Σήμερα λοιπόν που οι τράπεζες σταμάτησαν να «δίνουν δάνεια».

Το έργο ανήκει στον Galceran και παίζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. O Καταλανός θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και μεταφραστής έγινε ευρέως γνωστός για το θεατρικό του έργο «Η μέθοδος Γκρόνχολμ».

Η  σκηνοθεσία είναι των Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και Παντελή Δεντάκη. Πολύ πετυχημένη, μελετημένη και καλοδουλεμένη.

Το δίδυμο των πρωταγωνιστών είναι απόλυτα δεμένο μεταξύ τους και πολύ απολαυστικό.

Ο άτυχος δανειολήπτης, βλέποντας ότι τα επιχειρήματά του δεν πιάνουν τόπο, απαντά στον αυστηρό και ανένδοτο τραπεζίτη. «Αν δεν μου εγκρίνετε το δάνειο, θα πηδήξω την γυναίκα σας. Όχι, δεν θα την βιάσω. Έχω ένα προτέρημα. Ασκώ έλξη στις γυναίκες και θα την ξελογιάσω. Η κρίση, δυστυχώς, μας αναγκάζει να κάνουμε πράγματα που δεν θα κάναμε ποτέ πριν».

Η απειλή του δανειολήπτη, όσο αστεία και αν ακούγεται, φέρνει μεγάλες ανατροπές στην μέχρι τώρα τακτοποιημένη ζωή του τραπεζίτη μας. Η γυναίκα του εκνευρίζεται, λέγοντάς του ότι για 3.000 ευρώ, βάζει την ζωή της σε κίνδυνο. Η ζωή του τραπεζίτη μας γίνεται κόλαση. Παρακαλάει, εκλιπαρεί τον δανειολήπτη να τον βοηθήσει. Μέσα από τραγελαφικές καταστάσεις το έργο συνεχίζεται με πολύ γέλιο. Και ο Αντόνιο Βιθέντε, ο δανειολήπτης, βρίσκεται καθισμένος στο γραφείο του τραπεζίτη και αυτός να τον παρακαλεί για βοήθεια. Σαν δύο φιλαράκια. Τώρα είναι ίσος προς ίσον.

Οι δύο πρωταγωνιστές είναι καταπληκτικοί στις ερμηνείες τους. Νέοι, με πάθος για αυτό που κάνουν, σοβαροί και αστείοι συγχρόνως, χαρίζουν γέλιο μέσα από μία καθόλου αστεία παράσταση. Ο Μιχάλης Οικονόμου, με τα εκκεντρικά του ρούχα, το χιούμορ του, την αυστηρότητά του. Παρακολουθούμε την αλλαγή του χαρακτήρα του, την αποδόμηση της προσωπικότητάς του. Γρήγορα μετατρέπεται σε «ανθρωπάκι» που ζητά την βοήθεια του δανειολήπτη για να σώσει την προσωπική και οικογενειακή του γαλήνη.

Εξ ίσου απολαυστικός είναι και ο Γιάννης Σαρακατσάνης, ψυχρός, απαθής, αποφασιστικός. Αποφασισμένος να πάρει τα χρήματα. Εκπληκτική η σκηνή όταν με την κιθάρα του τραγουδά «δήθεν» ισπανικά τραγούδια. Μια όμορφη σάτιρα –τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά.

Στην αρχή του έργου εκλιπαρεί για το δάνειο των 3.000 ευρώ και με την πλοκή που παίρνουν τα πράγματα γίνεται ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Αλλάζει το ύφος του και γίνεται ο άνθρωπος που θα «σώσει» τον τραπεζίτη.

Μου άρεσε ο κύβος του Ρούμπικ που είχε δημιουργήσει η Μαγδαληνή Αυγερινού. Και το αυστηρό γραφείο του διευθυντή.

Όμορφο ρόλο στην παράσταση έπαιξαν και οι πολύ πετυχημένοι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη.

Το θέατρο είναι κατάμεστο. Το γέλιο είναι συνεχές και ασταμάτητο.

Δικαιολογημένο οι παραστάσεις είναι συνεχώς  sold out. Όσοι αγαπάτε το καλό θέατρο, δεν πρέπει να χάσετε την μοναδική και συγχρόνως απολαυστική κωμωδία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Ιλειάνα Δημάδη, ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, 19/11/2015

Το δάνειο

Μια δραματική κομεντί, εμπνευσμένη από τη χρηματοπιστωτική αλλά και την υπαρξιακή κρίση, στοιχειοθετείται γύρω από μια φαεινή (και δη σεξουαλικού περιεχομένου) ιδέα.

Μια δραματική κομεντί, εμπνευσμένη από τη χρηματοπιστωτική αλλά και την υπαρξιακή κρίση, στοιχειοθετείται γύρω από μια φαεινή (και δη σεξουαλικού περιεχομένου) ιδέα.

«Αν φτάνω σε αυτό το σημείο, είναι γιατί με αναγκάζει η διεθνής συγκυρία»: έτσι δικαιολογείται ο Αντόνιο (Γιάννης Σαρακατσάνης ), ο επίδοξος Δον Ζουάν των τραπεζών, ο Καζανόβας των δανειοληπτών ή ο «παλιοψυχάκιας του κερατά», όπως τον κατονομάζει ο τραπεζίτης (Μιχάλης Οικονόμου ) που γίνεται θύμα του εξωφρενικού εκβιασμού του: «Αν δεν μου δώσεις δάνειο, θα πηδήξω τη γυναίκα σου». Όπως οι ήρωες του έργου του, έτσι κι ο Καταλανός δραματουργός Τζόρντι Γκαλθεράν (γενν. 1964 ) εκμεταλλεύεται τους «τελευταίους σπασμούς του νεοκαπιταλιστικού συστήματος» για να κάνει μια πικρόχολη θεατρική χειρονομία με τη μορφή της δραματικής κομεντί. 

Με την ίδια λογική, στο έργο που τον έκανε διάσημο, τη «Μέθοδο Γκρόνχολμ» (2003 ), ο Γκαλθεράν είχε εκμεταλλευτεί τις πρακτικές Ιεράς Εξέτασης που ισχύουν στην αγορά εργασίας. Όπως όμως εκείνο παράπεμπε εξίσου στο «Κεκλεισμένων των θυρών» του Σαρτρ όσο και σε σενάριο δευτεροκλασάτης κοινωνικής τηλεταινίας, έτσι και το «Δάνειο» (2013 ) αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην ευφάνταστη κομεντί και σε μονόπρακτο που προέκυψε βάσει μιας φαεινής ιδέας από κάποιο εργαστήρι δημιουργικής γραφής ερασιτεχνών. Η βασική δραματουργική συνθήκη γεννά προσδοκίες που δεν ευοδώνονται: το έργο εξελίσσεται γραμμικά, με ανατροπές οριακά προβλέψιμες. Υπάρχουν, ωστόσο, διασκεδαστικές στιχομυθίες, ενδιαφέρουσες επιμέρους κλιμακώσεις και, κυρίως, η απόδειξη πως η χρηματοπιστωτική κρίση γεννά το δικό της –προσχηματικό μεν, κωμικό δε– θέατρο. 

Προσεγμένη κι εύρυθμη είναι η παράσταση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, με τους δύο ηθοποιούς να αναζητούν τη χρυσή τομή ανάμεσα στη νατουραλιστική και στη σουρεαλιστική αποτύπωση των πορτρέτων του τραπεζίτη και του δανειολήπτη. Ο Γιάννης Σαρακατσάνης, στον αβανταδόρικο ρόλο του δεύτερου, κερδίζει τις εντυπώσεις, ειδικά στα πνευματώδη τραγουδιστικά ιντερμέδια του Φοίβου Δεληβοριά.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP