ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΟΔΥΣΣΕΙΑ, ΡΑΨΩΔΙΑ ΕΨΙΛΟΝ
ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

ΟΔΥΣΣΕΙΑ, ΡΑΨΩΔΙΑ ΕΨΙΛΟΝ

"Οδύσσεια, ραψωδία έψιλον" του Ομήρου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Γεωργαλάς
Παίζουν: Στέλιος Δημόπουλος, Χρήστος Καπενής

Η αποκοπή του Οδυσσέα από το νησί της Καλυψώς και τα πάθη του στο πέλαγος.
Η αναμέτρηση του Οδυσσέα με τα αισθήματά του, με τους θεούς, τους δαίμονές του και τον ίδιο τον εαυτό του.
Ο αφηγητής μετατρέπεται σε πάσχον πρόσωπο διερευνώντας τη σχέση του με τις εσωτερικές του φωνές, τη ρήξη  και την συμφιλίωση με το εγώ του.

 

Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι πάντα μια Οδύσσεια. Κι αυτή η έκφραση –παροιμιώδης πια– σύμφωνα με την οπτική της παράστασης, δεν σημαίνει τις περιπέτειες που περιβάλλουν τον άνθρωπο έξωθεν, αλλά κυρίως την περιπέτεια της ψυχής, την αγωνιώδη προσπάθεια να βρει  το φιλόξενο νησί των Φαιάκων και την Ιθάκη της. Ο άνθρωπος κόβει ομφάλιους λώρους και πληρώνει πάντα το τίμημα της ελευθερίας που επιλέγει.
Το ρίσκο του ατελείωτου πελάγους, που δεν σταματάει ποτέ την τρικυμία του, είναι το υλικό που διερευνούν οι αφηγητές –ρίσκο να τα βρεις κάποια στιγμή ή και ποτέ με τον ίδιο τον εαυτό σου. Μια δυαδική σχέση, αναμέτρηση. Το εγώ, ο άνθρωπος και οι δαίμονές του, ο Δίας, η Αθηνά, ο Ερμής, η Καλυψώ, ο Ποσειδώνας, η Ινώ, ο έρωτας, ο κίνδυνος, η τρέλα.
Σκοπός η αυτογνωσία και η αυτάρκεια.
Πίσω από κάθε έπος, πίσω από τη μυθολογία κάθε λαού βρίσκεται η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη. 


Συντελεστές της παράστασης

Μετάφραση: Ζήσιμος Σίδερης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Γεωργαλάς
Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Σούτου
Σκηνικό-Φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος
Φωτογραφίες: Κοσμάς Ινιοτάκης


 
Ερμηνευτές: Στέλιος Δημόπουλος, Χρήστος Καπενής
Τραγούδι: Κωνσταντίνα Ψωμά


Πού και πότε 

Δώμα, από 5/10/2015 μέχρι 1/12/2015 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

“ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΡΑΨΩΔΙΑ ΕΨΙΛΟΝ” ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΠΟΣ , ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΘΕ ΛΑΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ…

Ομήρου Οδύσσεια: Ραψωδία Ε

«Στη ραψωδία Ε επαναλαμβάνεται η απόφαση των θεών για τον νόστο του Oδυσσέα και πραγματοποιείται η αποστολή του Eρμή στην Ωγυγία. O θεός ανακοινώνει στην Kαλυψώ τη θεϊκή απόφαση, και η νεράιδα, παρά τις αρχικές αντιδράσεις της, υπακούει τελικά στην εντολή του Δία και βοηθάει τον Oδυσσέα να κατασκευάσει μια σχεδία για το ταξίδι του νόστου. Mε τη σχεδία αυτή ταξίδεψε ο ήρωας σε ήρεμη θάλασσα ως τη στιγμή που τον αντιλήφθηκε ο Ποσειδώνας. Ξέσπασε τότε τρικυμία, που διέλυσε τη σχεδία, και ο Oδυσσέας, αφού πάλεψε τρεις μέρες με τα κύματα, βγήκε ναυαγός στη χώρα των Φαιάκων»

_ _ _       _ _ _      _ _ _

Χρησιμοποιώντας την παραπάνω σύνοψη της Ραψωδίας Ε του Ομήρου ως δραματουργικό καμβά και βασιζόμενος στην υπέροχη μετάφραση του Ζήσιμου Σιδέρη, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Γεωργαλάς παρουσίασε τη Δευτέρα 5/10, στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, ένα κομψοτέχνημα λόγου και εικόνας.

Ο τρόπος που επέλεξε να αποδώσει θεατρικά, ένα σημαντικότατο απόσπασμα απ’ το πιο δημοφιλές και πολυδιαβασμένο έπος παγκοσμίως, έκανε τις όποιες αναστολές μου σχετικά με το κατά πόσο η έντονα στυλιζαρισμένη κίνηση μπορεί να συνθλίψει ένα κείμενο γεμάτο αρχετυπικά νοήματα και φιλοσοφικές προεκτάσεις,  να πάνε περίπατο μαζί με όλα τα κλισέ που είχα στο κεφάλι μου για το μοντέρνο – εναλλακτικό θέατρο  (…με την καλή και την κακή έννοια…) και τους απανταχού εκφραστές του.

Τελικά ναι! Λόγος και κίνηση – πνεύμα και σώμα, μπορούν να συνυπάρξουν επί ίσοις όροις, ειδικά όταν ο σκηνοθέτης και οι συνεργάτες του διαθέτουν γνήσιο όραμα και ένα καθαρά προσωπικό ύφος θεατρικής έκφρασης, το οποίο θεωρώ ότι όσες παραστάσεις κι αν έχουμε παρακολουθήσει, δεν θα πάψουμε ποτέ να το θεωρούμε απώτερο ζητούμενο, για να μην πω προαπαιτούμενο.

Ο Δημήτρης Γεωργαλάς, πολύ σοφά και έξυπνα σκεπτόμενος επέλεξε δύο νέα και εξαιρετικά ταλαντούχα παιδιά για να υποδυθούν στην ουσία όλα τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στη Ραψωδία Ε, με τον Χρήστο Καπενή να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας (…χωρίς καμία υπερβολή…) ως ένας «εγκλωβισμένος» άνθρωπος, έρμαιο στις διαθέσεις (…ενίοτε και τις ορέξεις…) των θεών, που  αγωνίζεται να γυρίσει στην πατρίδα του μετά από την πολύχρονη και πολυτάραχη περιπλάνηση του σε άγριες θάλασσες και αφιλόξενες στεριές. Σημειολογικά ο ήρωας του Ομήρου, τον οποίο ενσάρκωσε ιδανικά ο νεαρός ηθοποιός (…ως επί το πλείστον γιατί και οι δύο ηθοποιοί ερμήνευσαν όλους τους ρόλους..) θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς τους κοινούς θνητούς, που παλεύουμε καθημερινά με τους προσωπικούς μας δαίμονες, γι’ αυτό άλλωστε και το έργο του κορυφαίου ποιητή παραμένει ισοβίως επίκαιρο και δεν σταματά ποτέ να μας συγκινεί και να μας γυρνάει πίσω σε χρόνια μαθητικά, τότε που δεν ξέραμε πώς ακριβώς να διαχειριστούμε τους  «θησαυρούς» που κρύβονταν στα βιβλία μας.

Με βάση τη μυθολογία, μετά από μία σειρά από απίστευτες περιπέτειες και αψηφώντας ακόμα και την οργή των θεών, ο πολυμήχανος Οδυσσέας καταφέρνει να φτάσει αρχικά στη χώρα των Φαιάκων και στη συνέχεια στην δική του Ιθάκη. Τώρα τι ακριβώς βρίσκει εκεί είναι ένα άλλο – τεράστιο – ζήτημα, το οποίο ενδεχομένως αποτελεί από μόνο του υλικό για παράσταση. Πάντως, θα ήταν πραγματικά ανούσιο να προσεγγίσει κάποιος την συγκεκριμένη καλλιτεχνική πρόταση με γνώμονα μόνο τη λογική και τις «κυριολεξίες» παντός τύπου, προσπαθώντας να μεταφέρει την αίσθηση που του προκλήθηκε κατά τη θέαση, γιατί το όλο εγχείρημα του Δημήτρη Γεωργαλά εμπεριέχει μία καλώς εννοούμενη «τρέλα» που εκφράζεται τόσο μέσα από τις ερμηνείες των δύο ηθοποιών, όσο και από το σκηνογραφικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκείνοι δρουν, το οποίο θυμίζει ένα υδάτινο καθαρτήριο – ψυχών; – με πολλαπλούς αντικατοπτρισμούς, φωτιστικούς και άλλους …(…εντυπωσιακότατη η δουλειά του Βασίλη Αποστολάτου σκηνογραφικά και «φωτιστικά»…)

Ο εμπνευσμένος σκηνοθέτης ευτύχησε να έχει στην ομάδα του μία πολύ άξια κινησιολόγο – η Φαίδρα Σούτου αντιλήφθηκε και σεβάστηκε απόλυτα τη «ρευστή» ατμόσφαιρα που ήθελε να διοχετεύσει στο κοινό ο σκηνοθέτης της, απελευθερώνοντας παράλληλα τα σώματα των ηθοποιών – με αποτέλεσμα να απολαύσουμε επί σκηνής ένα θέαμα υψηλής αισθητικής και διεθνών προδιαγραφών (…μακάρι αυτή η συνεργασία να συνεχιστεί και να έχουμε τη χαρά στο άμεσο μέλλον  να παρακολουθήσουμε  μία νέα σύμπραξη  των δύο καλλιτεχνών…)

Σωστά μελετημένες εναλλαγές σιωπών και έντονης λεκτικής δραστηριότητας, έντασης και ηρεμίας, πάθους και παραίτησης, διεκδίκησης και συμβιβασμού, αγάπης και μίσους, σε αρμονικό συνδυασμό με μία θεσπέσια μουσική επένδυση (…σαν της νεράιδας σαγηνευτικό και συνάμα σπαρακτικό το τραγούδι της Κωνσταντίνας Ψωμά…) και η Ραψωδία Ε του Ομήρου ξαφνικά πιο ενδιαφέρουσα, πιο διαπεραστική, πιο ατμοσφαιρική,  πιο ολοκληρωμένη,  πιο «ανθρώπινη» από ποτέ…

Τα εκφραστικά και ευέλικτα σώματα των δύο ηθοποιών – ο Στέλιος Δημόπουλος με εντυπωσίασε με την φυσική του δύναμη και την υποκριτική του στιβαρότητα –  δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να πάλλονται μέσα κι έξω από το νερό, ενώ ο λόγος τους έρρεε αβίαστα, πότε ταχύτατα και βροντερά σαν ορμητικός καταρράκτης και πότε αργά και ξέπνοα, σαν εκκολαπτόμενο έλος. Αρχικά, δεν είχα πρόθεση να ξεχωρίσω υποκριτικά κάποιον από τους δύο πρωταγωνιστές αυτής της πραγματικά υπέρ-σύγχρονης παράστασης, αλλά θα αδικούσα κατάφορα τον Χρήστο Καπενή αν δεν το έκανα, κυρίως γιατί επωμίστηκε το πιο απαιτητικό – υποκριτικά και κινησιολογικά – κομμάτι της παράστασης, αφού από ένα σημείο και μετά μεταμορφώθηκε εξ’ ολοκλήρου σε έναν από τους πιο «αμφιλεγόμενους» ομηρικούς ήρωες, αφήνοντας ένα εντελώς προσωπικό υποκριτικό αποτύπωμα, απ’ αυτά που πολλές φορές καθορίζουν και την μετέπειτα πορεία ενός καλλιτέχνη.

Σε μια εποχή που το θέμα των πολιτικών προσφύγων, της οικονομικής μετανάστευσης (…καλό είναι να μην τα συγχέουμε αυτά τα δύο…) καθώς και του επαναπατρισμού εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε τους συνειρμούς, που γεννάει η παράσταση του Δημήτρη Γεωργαλά, αν και η «ντελικάτη» και ανοιχτή σε πολλαπλές αναγνώσεις σκηνοθεσία του δεν άφησε πολλά περιθώρια για τετελεσμένα συμπεράσματα και βεβιασμένα κοινωνικοπολιτικά «πορίσματα», απ’ αυτά που πιστεύω πως κάθε καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του, απεύχεται να του αποδοθούν ως προμελετημένα και εξ’ επί τούτου…

Η παράσταση “ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΡΑΨΩΔΙΑ ΕΨΙΛΟΝ “που έκανε πρεμιέρα στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, τη Δευτέρα 5/10, χρησιμοποιώντας ως αφορμή τον ομηρικό ήρωα, μας προτρέπει να ανατρέξουμε στον εσώτερο εαυτό μας, για να βρούμε – ενδεχομένως – τις απαντήσεις στα όποια ερωτήματα μας απασχολούν και ταυτόχρονα μας ταλανίζουν (…ποικίλουν για τον καθένα μας… είναι όμως και τόσο κοινά…) και ίσως έτσι καταφέρουμε κι εμείς μία μέρα να επιστρέψουμε στη δική μας Ιθάκη, ή γιατί όχι να τολμήσουμε (επιτέλους!!!) να δημιουργήσουμε από την αρχή μία εντελώς καινούργια, που δεν θα θυμίζει σε τίποτα την παλιά, γκρεμιζοντας οριστικά τα Τείχη, τους Δούρειους Ίππους και τις ανθρώπινες προκαταλήψεις και (δια)στρεβλώσεις…

Καλό ταξίδι Οδυσσέα…

Τελικά αυτό μετράει περισσότερο απ’ τον εκάστοτε προορισμό.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ , 07/10/2015

Η Ε' ΡΑΨΩΔΙΑ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΕΩΡΓΑΛΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η ε’ ραψωδία της Ομήρου Οδύσσειας, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά στο δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, είναι μια σχοινοβασία που κερδίζει το στοίχημα. 
Αναδεικνύεται ο λόγος σε όλο του το μεγαλείο, κυριαρχεί η αγία λιτότης, εκπλήσσει η οικονομία (δύο ηθοποιοί – ραψωδοί γύρω από ένα υδατόστρωτο τραπέζι αρκούν), συγκινεί το πάθος των ερμηνευτών που έχουν κάνει κτήμα τους τον Ομηρικό λόγο, σε συνεπαίρνει η υπαρξιακή διάσταση που αναδίνεται και άρα σε αφορά προσωπικά. 
Το υλικό …σχολικό! Η μετάφραση του Ζήσιμου Σιδέρη, οικεία σε πολλούς από μας από την σχολική ζωή αλλοτινών καιρών, εμφανίζεται ενώπιόν μας σαν ένα άφθαρτο κείμενο, με δυναμική και ποιητική διάσταση. Γιατί η σκηνοθεσία του Δημήτρη Γεωργαλά δεν αφήνει ούτε μία λέξη, ούτε ένα άρθρο να …πέσει χάμω. 
Οι δύο ηθοποιοί – ραψωδοί, βρίσκονται σε πλήρη αντιστικτική σχέση σαν από πάντα. Ένα κείμενο – παρτιτούρα, όπου θαυμάζει κανείς την συνήχηση του λόγου και πώς μετά απ’ αυτή, ο αφηγητής περνάει με φυσικότητα στο μονόλογο. 

Η παράσταση είναι σύγχρονη. Δεν είναι μοντέρνα, με την έννοια μιας καινοτομίας που θέλει να προκαλέσει, να διεγείρει, να συζητηθεί. Σκοπός είναι η πρόκληση της μεταφοράς στο σήμερα του Ομηρικού λόγου. Να δούμε πόσο και πώς μας αφορά. Γιατί μπορεί να είναι διαχρονικός. Και νομίζω πώς η παράσταση το κατορθώνει αυτό αβίαστα. Καθώς παρακολουθούσα τους δύο νεαρούς ηθοποιούς να πάσχουν ευγενικά επί σκηνής, θυμήθηκα τον Ζήσιμο Λορεντζάτο που ταυτίζει την παράδοση με τη ζωή: 

«O Ομηρος είσαι εσύ. Χωρίς εσένα Ομηρος δεν υπάρχει. Από σένα εξαρτάται να είναι η παράδοση ζωντανή ή νεκρή». 
Στην ε’ ραψωδία της Οδύσσειας - κατά Δημήτρη Γεωργαλά - φανερώνεται πανηγυρικά πως ο Όμηρος μπορεί να είναι σημερινός και αυριανός. Από εμάς εξαρτάται να τον «ζωογονήσουμε» για να μεταλάβουμε του φωτός του. Χωρίς τερτίπια ή εντυπωσιασμούς, αλλά με ευαισθησία και αλήθεια. Άλλωστε το ίδιο το κείμενο, αν το προσεγγίσουμε αγαπητικά, μας οδηγεί σε εύδιο λιμένα, στην προσωπική Ιθάκη μας. 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γιώτα Δημητριάδη, Texnes-plus, 22/09/2015

Το Texnes-plus στις πρόβες της "Οδύσσειας, ραψωδία ε". Μιλήσαμε με τους συντελεστές.

χουμε ραντεβού στο χώρο των προβών. "Στο Δώμα θα μπούμε λίγο πριν ξεκινήσουμε." :θα μου πει στο τηλέφωνο, ο Στέλιος Δημόπουλος, ένας εκ των δύο πρωταγωνιστών της παράστασης. Ο δεύτερος, ο Χρήστος Καπενής θα μου ανοίξει την πόρτα, το ίδιο απόγευμα. Μαζί με τον σκηνοθέτη τους, Δημήτρη Γεωργαλά και την κινησιολόγο, Φαίδρα Σούτου προετοιμάζονται πυρετωδώς αυτές τις μέρες για την επικείμενη πρεμιέρα της παράστασης, «Οδύσσεια, ραψωδία έψιλον» που θα κάνει πρεμιέρα στις 5 Οκτώβρη στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Μια παράσταση, που αν κρίνω από όσα παρακολούθησα στις πρόβες, σίγουρα θα μας απασχολήσει θετικά την προσεχή σαιζόν.Καθώς διαθέτει όλα τα συστατικά για μια σίγουρη επιτυχία: ταλέντο, φαντασία, σκληρή δουλειά, όρεξη και κέφι!

Γεγονός που εύκολα θα καταλάβετε και από την απάντηση των ηθοποιών στο βίντεο, όπου τους ζήτησα να μας πουν δύο λόγια για την παράσταση:

[...]

Ρωτάω τον Δημήτρη Γεωργαλά, γνωστό και αγαπημένο ηθοποιό, πώς αποφάσισε στην πρώτη του σκηνοθεσία να καταπιαστεί με την Οδύσσεια και όχι μ' ένα θεατρικό έργο. Ο ίδιος μου είπε σχετικά: "Με ενδιαφέρουν πολύ τα κλασσικά έργα, ιδωμένα μέσα από ένα σύγχρονο τρόπο, όχι μοντέρνο, σύγχρονο. Πώς δηλαδή μας αφορούν σήμερα σε σχέση μ' αυτά που βιώνουμε. Το συγκεκριμένο έπος και αυτή η ραψωδία, εμένα προσωπικά μου λέει κάτι υπαρξιακό και με αγγίζει πάρα πολύ. Μιλάει για την σχέση του ανθρώπου με τον ίδιο του, τον εαυτό για την αντιπαράθεση μου, μ' εμένα τον ίδιο και αυτό προσπαθώ να κάνω και μ' αυτή την παράσταση."

Όσο τα παιδιά κάνουν το καθιερωμένο τους ζέσταμα  με την κινησιολόγο, ο Δημήτρης θα με βάζει όλο και πιο πολύ στο κλίμα της παράστασης..." Με δελεάζει πολύ η ιδέα των δύο αφηγητών, που ο στόχος είναι να γίνουν ένας. Δουλεύουμε πολύ σχολαστικά, πάνω στον αφηγηματικό λόγο ,αλλά σ' αυτόν, που ενώ αφηγείσαι, γίνεσαι και πάσχων πρόσωπο.Αυτή είναι και η μετάβαση, η διακριτική μετάβαση από την αφήγηση στο βίωμα.Οι ηθοποιοί είναι και ραψωδοί και πρόσωπα."

Μετά αρχίζουν οι απανωτές απορίες και "Το σκηνικό θα είναι αυτό που βλέπω;" και "Τα κουστούμια;" και "Γιατί;'' και να σου οι αναλύσεις περί Ομήρου και λοιπών εκλιπόντων...

Δεν θα μπορούσα να μην τον ρωτήσω και γιατί επέλεξε την σχολική μετάφραση του Ζήσιμου Σιδέρη..."Την σχολική μετάφραση την επέλεξα, γιατί ένιωσα πολύ τρυφερά απέναντι σ' αυτό το κείμενο. Μου ξύπνησε παιδικές μου μνήμες και ξεκίνησα να δω, αν μπορεί να βγει κάτι ουσιαστικό από μια μετάφραση που την έχουμε στο μυαλό μας, σαν λίγο αφελή. Ήταν τρομερή η ανακάλυψη, πως πίσω από αυτές τις λέξεις, που συνέχεια δημιουργούν δεκαπεντασύλλαβο. σου ανοίγονται τρομεροί δρόμοι.
Αν φύγεις από την επιφάνεια και αποφασίσεις να μπεις μέσα στο κείμενο, θα δεις ότι κάνει μια πολύ ωραία αντίθεση η μετάφραση αυτή που απευθύνθηκε κάποτε στα παιδικά μας χρόνια με τα νοήματα που κρύβει από κάτω."

Του ζήτησα να μας πει τους αγαπημένους του στίχους από αυτήν την ραψωδία:

[...]

Αλήθεια εκείνος παρακολούθησε μια άλλη ραψωδία, από ένα τελείως διαφορετικό θίασο, από το Θέατρο του ΝΟ(Εθνικό Θέατρο Ιαπωνίας) το Καλοκαίρι στην Επίδαυρο;"Δεν μπόρεσα να την δω. Η ιδέα να ασχοληθούμε με την ραψωδία ε, υπάρχει και δουλεύεται εδώ και ένα χρόνο.Το γεγονός όμως πως και κάποιοι άλλοι και μάλιστα σπουδαίοι, αποφασίζουν να κάνουν μια ραψωδία. Το βρήκα πολύ καλό σαν επιβεβαίωση."                                                                                                                                                     

Ξαφνικά όμως, όλα τα πολλά μπλα-μπλα μου κόβονται μαχαίρι, όταν ξεκινούν τα παιδιά να παίζουν. Με παίρνουν μαζί τους, στη σχεδία του Οδυσσέα και με ταξιδεύουν από το νησί της Καλυψώς, στις φουρτουνιασμένες θάλασσες, του Ποσειδώνα... Με μαγεύουν!

Παρακολουθώντας τον σκηνικό άθλο των ηθοποιών. η πρώτη ερώτηση που σου έρχεται στο νου είναι για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν κατά την διάρκεια των προβών. "Είναι ένα μεγάλο κείμενο και όσο το δουλεύουμε ανακαλύπτουμε πόσο πολύ πρέπει να σκάψουμε μέσα μας, πόσο βαθύ είναι αυτό το έργο.Πόσο σπουδαίος είναι λόγος του Ομήρου, ακόμα και σήμερα και πως τίποτα, καμία λέξη, δεν είναι τυχαία γραμμένη.Όλα έχουν μεγάλη ουσία και βάρος!"  Θα μου πει ο Χρήστος για να συμπληρώσει ο Στέλιος: "Θεωρώ πως είναι μια από τις πιο δύσκολες αποστολές που μου έχουν ανατεθεί. Όχι μόνο για το βάθος του κειμένου στο οποίο αναφέρθηκε και ο Χρήστος, αλλά και για πρακτικούς λόγους. Καλούμαστε δύο άτομα να παίξουμε, όλους τους ρόλους της ραψωδίας, ανδρικούς και γυναικείους, κατά τα πρότυπα της αρχαίας προσέγγισης. Από εκεί και πέρα η παράσταση έχει στηθεί με γνώμονα να παραπέμπει σ' ένα τελετουργικό, με συγκεκριμένες κινήσεις και συγκεκριμένη ροή. Γι' αυτό και έχουμε κάνει κοπιώδεις πρόβες με την κινησιολόγο μας την Φαίδρα την Σούτου. Σ' αυτό το κείμενο, ταυτόχρονα, καλείσαι να είσαι ελεύθερος και να είσαι και χειρουργός."

Ο Νόστος - Η Οδύσσεια - Οι Πρόσφυγες σήμερα

Θα ρωτήσω και τους τρεις, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές ,πόσο σύγχρονη είναι η Οδύσσεια. Ιδιαίτερα σήμερα, μ' όλα αυτά που βλέπουμε, με το δράμα των προσφύγων από την Συρία να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας και να γίνεται μέρος της καθημερινότητας μας. Οι απαντήσεις τους δείχνουν μια κοινή οπτική πάνω στο ζήτημα.

Ο Δημήτρη Γεωργαλάς θα μου πει:"Κάνει έναν περίεργο συνειρμό μ' όλο αυτό το ζήτημα. Σκέφτηκα πάρα πολλές φορές, πως η παράσταση θα μπορούσε να πάει άμεσα εκεί.Να είναι μόνο γι' αυτό.Αποφάσισα να μην είναι. Γιατί εμένα μ' εκφράζει περισσότερο το υπαρξιακό σκέλος, το οποίο περνάει ξυστά και από εκεί.Νομίζω, όμως πως έτσι κι' αλλιώς το υπαινικτικό θέατρο, εμένα με εκφράζει περισσότερο και πόσο μάλλον σ' ένα τόσο σπουδαίο, πανανθρώπινο έργο.Θα μπορούσε κανείς να πει πως και μόνο το κείμενο και μόνο το πάθος του Οδυσσέα παραπέμπει σ' όλα αυτά που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι."

Ο Χρήστος Καπενής από την πλευρά του επισημαίνει: "Η Οδύσσεια πραγματεύεται την επιστροφή στην πατρίδα, όποια και αν είναι αυτή είτε είναι νοητική, είτε εδαφική, είτε ο,τιδήποτε άλλο. Πάντοτε ως ηθοποιός, προσπαθείς να επικαιροποιήσεις τα γεγονότα, που συμβαίνουν στην καθημερινότητα σου και να δώσεις στοιχεία στον χαρακτήρα σου από την καθημερινή ζωή.Δεν ξέρω αν έχουμε στην παράσταση ομοιότητες μ' αυτό το θέμα. Αυτή την αναγωγή μπορεί να την κάνει το κοινό. Δεν χρειάζεται να του την σερβίρεις. "

Και ο Στέλιος Δημόπουλος θα συμπληρώσει: "Επικρατεί μια τέτοια ευκολία στο θέατρο, Θυμάμαι την περίοδο που ξεκίνησε η οικονομική κρίση, όποια κωμωδία ανέβαινε στην Αθήνα ήταν ένα αντίδοτο για την οικονομική κρίση. Είναι πολύ εύκολο να πούμε,πως η Οδύσσεια έχει παραπομπές στο μεταναστευτικό. Το κατά πόσο ο θεατής κάνει τις δικές του αναφορές είναι κάτι προσωπικό.Το μεταναστευτικό είναι ένα πολύ λεπτό θέμα, πίσω από το οποίο παίζονται ανθρώπινες ζωές για να μπορεί οποιοσδήποτε να το καπηλευθεί και να το χρησιμοποιήσει ως μοχλό ή σκανδάλη για την επιτυχία μιας παράστασης."

Ραντεβού λοιπόν, 5 Οκτώβρη στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου!


 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP