ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΙΝΣΤΑΙΝ

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΪΝΣΤΑΪΝ

"Τα όνειρα του Αϊνστάϊν", παράσταση βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Άλαν Λάιτμαν
Σκηνοθεσία: Ελένη Βλάχου
Παίζουν: Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Αλκιβιάδης Μπακογιάννης, Αγγελική Παναγιωτοπούλου

Θεατρική Ομάδα ΟΜΟΡΟΣ

Ένας υπάλληλος γραφείου ευρεσιτεχνιών, ο νεαρός Αϊνστάιν, προσπαθώντας να ολοκληρώσει την έρευνά του για τη σχετικότητα, μοιράζεται με τον φίλο του Μπέσσο τα όνειρά του δίνοντας στο χρόνο άπειρες διαστάσεις. Μέσα από πολλαπλούς τρόπους αφήγησης, έντονη σωματικότητα και εναλλαγές ρυθμών και μουσικών μοτίβων, επιχειρούμε να σχεδιάσουμε  τους κόσμους που ονειρεύτηκε ο Αϊνστάιν...

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι ζουν μόνο για μία ημέρα. Φανταστείτε έναν κόσμο όπου ο χρόνος είναι κυκλικός και η ζωή επαναλαμβάνεται χωρίς σταματημό. Έναν κόσμο όπου ο χρόνος έχει τρεις διαστάσεις όπως και ο χώρος. Έναν κόσμο όπου όσο πιο ψηλά βρίσκεσαι, τόσο πιο αργά κυλάει ο χρόνος. Έναν άλλον όπου ο χρόνος κυλά ανάποδα. Όπου ο χρόνος είναι αίσθηση όπως η γεύση ή η ακοή. Όπου ο χρόνος διαφέρει από γειτονιά σε γειτονιά, έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι ζουν για πάντα.

Είναι τέσσερα λεπτά μετά τις οχτώ. Στο γραφείο μπαίνει η δακτυλογράφος. Βλέπει τον Αϊνστάιν στην άλλη άκρη του δωματίου να κρατάει το χειρόγραφο κείμενό του, τη θεωρία του για το χρόνο. Χαμογελά. 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη

"Aν έχεις δει τον ουρανό ένα οποιοδήποτε βράδυ, έχεις καταφέρει να δεις πίσω στο χρόνο". Κάποια από τα αστέρια που κοιτάζουμε είναι ήδη νεκρά. Το φως τους χρειάζεται χιλιετίες για να φτάσει σε εμάς κι έτσι η εικόνα που βλέπουμε σήμερα, δείχνει πώς ήταν κάποτε όχι πώς είναι τώρα. Αυτή η σκέψη οδηγεί εύκολα στο παράλογο του χρόνου. Φιλόσοφοι και επιστήμονες συμφωνούν ότι "μπορούμε να αναγνωρίσουμε το χρόνο αλλά δεν τον καταλαβαίνουμε". Είτε είναι στο μυαλό μας είτε είναι κάτι υπαρκτό, ο χρόνος βρίσκεται παντού στην καθημερινότητά μας, συχνά σαν τύρρανος άλλοτε όμως ως ο καλύτερος γιατρός. Ο χρόνος είναι ο "ανώτατος άρχων", δεν είναι όμως απόλυτος. Είναι σχετικός.
Η νουβέλα του Lightman είναι για εμάς μία πρόκληση που στη θεατρική της διασκευή φροντίσαμε να μην στερήσουμε καθόλου από το χιούμορ της. Ακολουθώντας την απλότητα της γραφής του, στήνουμε μία παράσταση όπου η έννοια του χρόνου υπάρχει με τη μορφή του ρυθμού, του φωτός, της μουσικής και των σχημάτων. 

 

Ο συγγραφέας

Ο Alan Lightman γεννήθηκε στο Μέμφις του Τεννεσσί το 1948 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια από το οποίο έλαβε το 1974 το διδακτορικό του δίπλωμα στη φυσική. Ανάμεσα στα βιβλία του, που έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες, περιλαμβάνονται τα λογοτεχνικά έργα: "Τα όνειρα του Αϊνστάιν" (1993), "Ο καλός Μπενίτο" (1995), "Χορός για δύο" (1996), καθώς και σημαντικά επιστημονικά βιβλία. Το 1989 εξελέγη επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικής και της Αμερικανικής Ένωσης για την προώθηση της Επιστήμης. Δίδαξε θεωρητική φυσική και τέχνη του γραπτού λόγου στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) και στο Χάρβαρντ, ενώ κατέχει την έδρα ανθρωπιστικών σπουδών John E. Burchard στο ίδιο ίδρυμα.

 

Η ομάδα ΟΜΟΡΟΣ

Η θεατρική ομάδα Όμορος (ὅμορος < ὁμός + ὅρος = που συνορεύει με) δημιουργήθηκε το 2013 από μία ομάδα ηθοποιών που μετά από ευτυχείς συνεργασίες στα χρόνια των σπουδών τους αποφασίζουν να ξαναμαζευτούν και να δουλέψουν με στόχο τη θεατρική έρευνα και δημιουργία. Με αφορμή το φεστιβάλ “Θεατρικές Συνθέσεις ΙΙ” σε διοργάνωση του Beton 7, η νεοσύστατη ομάδα Όμορος παρουσιάζει τον Μάιο 2013 την πρώτη της παραγωγή, το έργο του W. Shakespeare Πολύ κακό για το τίποτα σε σκηνοθεσία Ελένης Βλάχου. Η ίδια παράσταση επαναλαμβάνεται τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο 2014 στο θέατρο Αλκμήνη. Τον Ιούλιο 2015 η ομάδα Όμορος ανοίγει το φεστιβάλ Αισχυλείων στην Ελευσίνα με την Ερωφίλη του Γ. Χορτάτση σε σκηνοθεσία Μάξιμου Μουμούρη. Ακολουθεί η πρώτη παρουσίαση της παράστασης Τα όνειρα του Αϊνστάιν στο διαγωνιστικό τμήμα του Bob Festival στο Bios, όπου η παράσταση φτάνει στους τελικούς και παίρνει την ώθηση για την ολοκληρωμένη της παρουσίαση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου τον Φεβρουάριο 2017.


Συντελεστές της παράστασης 

Σκηνοθεσία - Δραματουργική επεξεργασία: Ελένη Βλάχου
Μουσική σύνθεση: Βασίλης Παναγιωτόπουλος
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Καπαμάς

Teaser/Trailer: Crop Circle

Φωτογραφίες παράστασης: Δομνίκη Μητροπούλου 


Παίζουν οι ηθοποιοί:

Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Αλκιβιάδης Μπακογιάννης, Αγγελική Παναγιωτοπούλου


Ευχαριστίες: Αχιλλέας Χαρίσκος, Κωνσταντίνα Γεωργίου, Χρήστος Χριστόπουλος, Νεοκλής Δαλαμάγκας

To βιβλίο "Τα όνειρα του Αϊνστάιν" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάτοπτρο


Πού και πότε

Δώμα, από 24.2.2017 μέχρι 9.4.2017

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Διονύσης Αναλυτής, DUDUKAtheater.com, 09/03/2017

Είδαμε τα μαγικά όνειρα του Αϊνστάιν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

[...] Με όπλο μια εμπνευσμένη σκηνοθεσία (Ελένη Βλάχου) οι  τόσο διαφορετικές εικόνες περί χρόνου γίνονται πραγματικές στην φαντασία των θεατών τόσο γλαφυρά που μοιάζει μη απαραίτητο ένα πλήρες σκηνικό. Η μαγεία του θεάτρου να εξάπτει τον νου των θεατών με λιγοστά αντικείμενα φαίνεται περίτρανα σε αυτή την παράσταση. Τα κωμικά στοιχεία είναι πολλά, και οι ερμηνείες των ηθοποιών (Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Αλκιβιάδης Μπακογιάννης, Αγγελική Παναγιωτοπούλου) με τις τόσες εναλλαγές τους δημιουργούν εικόνες, χαμόγελα και ταξιδεύουν την κοιμισμένη φαντασία του κοινού. [...]

Ένας άντρας με ρωτά καθώς μπαίνω στην αίθουσα αν έχω στο χέρι μου αυτόν τον κακό μηχανισμό που λέγεται ρολόι. Σαστίζω και αναρωτιέμαι γιατί να είναι τόσο κακός.  Διαφορετικοί κόσμοι ξεδιπλώνονται στα μάτια μου. Ο Αϊνστάιν ονειρεύεται κάθε βράδυ διαφορετικούς κόσμους όπου ο χρόνος δεν είναι όπως τον ξέρουμε, μέχρι να καταλήξει στην περίφημη θεωρία του για την Σχετικότητα. «Σε αυτό το σύμπαν ο χρόνος κυλά ανάποδα, στο επόμενο ο χρόνος σπάει σε τρεις διαστάσεις όπως ο χώρος, στο άλλο ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα που η ζωή διαρκεί μια μέρα..» Με ένα μαγικό τρόπο στον Νέο Κόσμο, ο χρόνος γίνεται μουσική, ρυθμός, γέλιο, φως και μας ανοίγει τα κλειστά μας μάτια.

Η νουβέλα του Alan Lightman εκδόθηκε το 1993 και ήρθε λίγα χρόνια μετά στη ζωή μου όταν άρχισε η εφηβεία μου. Από τότε το έχω διαβάσει πολλές φορές, και πάντα αναρωτιόμουν πώς θα ήταν η μεταφορά του σε ταινία ή σε μίνι σειρά και φέτος, μαθαίνω ότι ανεβαίνει θεατρικά στην Ελλάδα! Πάρα πολύ τολμηρή επιλογή της ομάδας ΟΜΟΡΟΣ να επιλέξει ένα κείμενο γεμάτο εικόνες εκτός πραγματικότητας, να το αποδώσει σε μία σχεδόν άδεια σκηνή όπου κυρίως η μουσική, το φως και φυσικά τρεις εξαίρετοι ηθοποιοί μένουν να μεταφέρουν την ατμόσφαιρα και τα νοήματα του βιβλίου. Το καταφέρνουν φαντασμαγορικά!

Με όπλο μια εμπνευσμένη σκηνοθεσία (Ελένη Βλάχου) οι  τόσο διαφορετικές εικόνες περί χρόνου γίνονται πραγματικές στην φαντασία των θεατών τόσο γλαφυρά που μοιάζει μη απαραίτητο ένα πλήρες σκηνικό. Η μαγεία του θεάτρου να εξάπτει τον νου των θεατών με λιγοστά αντικείμενα φαίνεται περίτρανα σε αυτή την παράσταση. Τα κωμικά στοιχεία είναι πολλά, και οι ερμηνείες των ηθοποιών (Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, Αλκιβιάδης Μπακογιάννης, Αγγελική Παναγιωτοπούλου) με τις τόσες εναλλαγές τους δημιουργούν εικόνες, χαμόγελα και ταξιδεύουν την κοιμισμένη φαντασία του κοινού. Η μουσική (Βασίλης Παναγιωτόπουλος) κομβικό στοιχείο της παράστασης, δίνει την σουρεαλιστική νότα που χρειάζεται για ένα θέμα όπως ο χρόνος που μοιάζει να υπερβαίνει την πραγματικότητά μας. Οι φωτισμοί (Ελίζα Αλεξανδροπούλου) και με τα κοστούμια (Βασιλική Σύρμα) συνοδεύουν εξαίσια την ατμόσφαιρα της παράστασης.

Μέσα από πολλαπλούς τρόπους αφήγησης, έντονη χρήση σώματος και εναλλαγές ρυθμών και μουσικών μοτίβων, σχεδιάζονται  οι κόσμοι που ονειρεύτηκε ο Αϊνστάιν. Η δραματουργική επεξεργασία του κειμένου ισορροπεί τέλεια μεταξύ του κειμένου αλλά και της απαραίτητης δράσης/ρυθμού που επιβάλλεται να έχει μια θεατρική παράσταση. Οι ιστορίες αλλάζουν σειρά σχετικά με το βιβλίο και είναι «χειρουργικά» επιλεγμένες για να δώσουν ατμόσφαιρα αλλά και κάθαρση.

Η ομορφιά και η ανατροπή των ιστοριών, δεν είναι μόνο ότι βλέπεις παραμυθένιους κόσμους όπου ο χρόνος είναι απλά διαφορετικός από τον δικό μας. Το κλειδί είναι οι υποκειμενικές επιπτώσεις που έχει στις ζωές όλων αυτή η διαφορά.. Σε ένα κόσμο που κάποιος επιστρέφει στο παρελθόν, πρέπει να μένει άφαντος για να μην αλλάξει το μέλλον. Ζει μες στον φόβο και την αγωνία, ενώ οι γύρω του που ζουν το παρόν ανέμελοι κι ευτυχισμένοι. Εμείς που ζούμε τη ζωή μας, κολλάμε σε αναμνήσεις ή ζούμε το παρόν; Σε ένα κόσμο που ο χρόνος μένει σχεδόν ακίνητος, τι ζωή θα επιλέξεις να διάγεις αν κολλάς σε μια στιγμή ολόκληρα χρόνια; Μήπως πρέπει να επιλέξεις διαφορετικά; Οι ηθοποιοί κοντοστέκονται σε τέτοια ερωτήματα και κοιτούν το κοινό κατάματα, ενώ μεταμορφώνονται αριστουργηματικά από ιστορία σε ιστορία.

Ο Αϊνστάιν δεν ξέρουμε πραγματικά τι όνειρα έβλεπε πριν γράψει τη θεωρία του περί  χρόνου, αλλά ανέτρεψε τα θεμέλια της σκέψης λέγοντας πώς ο χρόνος είναι σχετικός. Η παράσταση μας ωθεί να βγούμε από το καβούκι της περιορισμένης φαντασίας μας και της μονότονης ζωής μας και να την ζήσουμε όπως της αξίζει. Κάθε στιγμή είναι σημαντική , κάθε στιγμή επιλέγουμε καταστάσεις και ο χρόνος δεν πρέπει να πιέζει -όπως όλες σχεδόν οι «εφευρέσεις» του ανθρώπου- αλλά να απελευθερώνει.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP