NEW WORLD

NEW WORLD

"New World"
Σκηνοθεσία: Ελεάνα Τσίχλη
Παίζουν: Μάγια Ανδρέου, Άρης Λάσκος, Σωτήρης Μεντζέλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Ελέανα Στραβοδήμου
Συμπαραγωγή με την Ομάδα UBUNTU

Βρισκόμαστε στο σωτήριο  έτος 2031 μ.Χ.

Πέντε ηθοποιοί – ειδικοί  απεσταλμένοι του καθεστώτος του  ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ κατεβαίνουν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, για να μας το συστήσουν και να μας εξοικειώσουν με αυτό. Μπροστά μας, μια συναρπαστική live διαφήμιση του Νέου αυτού Κόσμου που περνά μέσα από τους τομείς της εκπαίδευσης, της οικογένειας, της εργασίας, του σεξ και του γενικότερου τρόπου ζωής.

Αλήθεια, πώς θα είναι ο κόσμος μας 18 χρόνια μετά; Γιατί πρέπει να γνωρίζουμε σε ποιόν ανήκε νωρίτερα η μασέλα του Τζορτζ Ουάσιγκτον; Τι συμβαίνει «όταν μαγειρεύεις πάνω στη φωτιά»; Ποιό το παγκόσμιο ετήσιο ρεκόρ στις απλήρωτες υπερωρίες; Τι είναι το «ΣΠΕΡΜΑΤΟΡΙΟ»; Γιατί απαγορεύονται οι λέξεις «χορός», «διαζύγιο», «δεινόσαυρος»; Πώς καταφέρνουμε να είμαστε όλοι ίσοι; Τι είναι ο Πόλεμος; Η Ελευθερία; Η Άγνοια;

Δομημένη σαν μια  σειρά από επιθεωρησιακά νούμερα, αντλώντας από τη stand – up comedy και το λεγόμενο θέατρο της επινόησης (devised theatre), η παράσταση, εμπνευσμένη από τα μυθιστορήματα «1984» του Τζορτζ Όργουελ και «Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος» του Άλντους Χάξλευ και μέσα από άρθρα εφημερίδων, καταγραφή των νέων trends, προσωπικά κείμενα, εφαρμογές κινητών και Η/Υ, αποφάσεις του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και δημοφιλή τραγούδια, οραματίζεται και αναπαριστά πώς θα είναι ο νέος κόσμος μας, ο ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ, με μια κεντρική υπόθεση εργασίας:

Τι θα γινόταν αν όλα συνεχίσουν όπως σήμερα;

Ωμοφαγία, Γιόγκα, χάθα γιόγκα, πιλάτες και τζούμπα, new age φιλοσοφία, λέξεις & φράσεις, όπως «κάρμα / συμπαντική αρμονία / αυτό-βελτίωση / συνειδητότητα», εφήμερο σεξ, sites γνωριμιών, τεχνητή γονιμοποίηση, αποξένωση, υπερ-πληθώρα πληροφορίας, εξειδίκευση, στρεβλή αγορά εργασίας, «πολιτικώς ορθό», μέσα κοινωνικής δικτύωσης, reality τηλεπαιχνίδια, ρετρό και φλούο χρώματα, ίσως να αποτελούν έναν νέο «Μεγάλο Αδελφό», έναν νέο καταναγκασμό που μας επιβάλλεται χωρίς προηγούμενη μας σκέψη…

Να πούμε λοιπόν  «Ζήτω ο Νέος Κόσμος»; Ή μήπως  όχι;

- Μα το μέλλον; μας είναι εξασφαλισμένο.

- Έτσι λέγεται…

Ακούγεται ξεκάθαρα μέσα στην παράσταση.

Τελικά, η παράσταση ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ; μπερδεύει με χιούμορ, κέφι, ταχύτητα και πολιτική ματιά τα όρια ανάμεσα στο πολιτικό και το προσωπικό, το παρόν και το μέλλον θέτοντας στο επίκεντρό της καπιταλιστικές πρακτικές και απολυταρχικές ιδεολογίες και κάνοντας θέατρο την απογοήτευση και τη ματαίωση της νέας γενιάς.

Μέσα στην παρούσα συγκυρία έχει αξία ότι; η παράσταση υπογραμμίζει την ανάγκη για έναν ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ «όπου ο εγκέφαλος δεν θα έχει αφαιρεθεί» και η καρδιά δεν θα χρειάζεται να είναι παροπλισμένη...

Η παράσταση παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Φεστιβάλ «Επινοώντας την παράσταση» τον Μάιο 2012 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.


Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Ελεάνα Τσίχλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Δενδρινός
Κείμενο - Δραματουργική επεξεργασία - Μουσική επιμέλεια: η ομάδα
Σκηνικά - Κοστούμια: Χαράλαμπος Νικολάου
Μουσική: Δημήτρης Τζιμέας
Γραφιστικά: Φώτης Καλαφάτης

 


Παίζουν οι ηθοποιοί

Μάγια Ανδρέου, Άρης Λάσκος, Σωτήρης Μεντζέλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Ελέανα  Στραβοδήμου


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κάτω Χώρος
από 14.1.2013 έως 19.3.2013

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Ειρήνη Αϊβαλιώτου, CatIsArt.gr, 15/04/2013

Μια κυβερνοπάνκ πολιτική κωμωδία από την ομάδα UBUNTU παρακολούθησα στο θέατρο «104». Ένα δημιουργικό εργαστήριο μύησης στη μεθοδολογία και στις πρακτικές του μέλλοντος. Βασισμένη σε λογοτεχνικά ερεθίσματα, ελεύθερη έκφραση, πειραματισμό, εξερεύνηση, η παράσταση προσφέρει τις αισθητικές και κοινωνικές πτυχές της σύγχρονης τέχνης στο θεατή. Κάθε ερέθισμα αποτελεί μια αφορμή για να μετασχηματιστεί η έμπνευση σε καλλιτεχνική δημιουργία. Μια απρόσμενη κωμωδία με τίτλο «Νιου Γουόρλντ», γεμάτη εκπλήξεις και στοχασμό.

Προσμένουμε το μέλλον. Αλήθεια, έχουμε αναρωτηθεί πώς θα είναι ο κόσμος μας 18 χρόνια μετά, το έτος 2031 μ.Χ.; Θα μας ευχαριστεί να ταξιδεύουμε στα βάθη του χρόνου ψάχνοντας τις χαμένες μας ρίζες; Τις πνευματικές, τις ριζωμένες βαθιά; Πόσο ξάστερο μυαλό θα έχουμε; Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουμε σε ποιον ανήκε νωρίτερα η μασέλα του Τζορτζ Ουάσιγκτον; Τι συμβαίνει «όταν μαγειρεύεις πάνω στη φωτιά»; Ποιο είναι το παγκόσμιο ετήσιο ρεκόρ στις απλήρωτες υπερωρίες; Στην καρδιά μας τι θα έχουμε; Αγάπη, πάθος για ζωή, για το συνάνθρωπο, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία; Μάλλον όχι. Τότε θα υπάρχει το «Σπερματόριο». Τι είναι το «Σπερματόριο»; Γιατί απαγορεύονται οι λέξεις «χορός», «διαζύγιο», «δεινόσαυρος»; Πώς καταφέρνουμε να είμαστε όλοι ίσοι; Τι είναι ο Πόλεμος; Η Αυτοδιάθεση; Η Ειρήνη; Η Γνώση; Η Άγνοια;

Δομημένη σαν μια σειρά από επιθεωρησιακά νούμερα, αντλώντας από τη stand up comedy, το λεγόμενο θέατρο της επινόησης (devised theatre) και τη σάτιρα, η νεανική παράσταση της ομάδας UBUNTU, εμπνευσμένη από τα μυθιστορήματα «1984» του Τζορτζ Όργουελ και «Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος» του Άλντους Χάξλεϊ και μέσα από άρθρα εφημερίδων, καταγραφή των νέων trends, προσωπικά κείμενα, εφαρμογές κινητών και ηλεκτρονικών υπολογιστών, αποφάσεις του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και δημοφιλή τραγούδια, οραματίζεται και αναπαριστά με χιούμορ, κέφι, ταχύτητα και πολιτική ματιά πώς θα είναι ο νέος κόσμος μας, ο «Νιου Γουόρλντ», με μια κεντρική υπόθεση εργασίας:
Τι θα γινόταν αν όλα συνέχιζαν όπως σήμερα; Ωμοφαγία, γιόγκα, χάθα γιόγκα, πιλάτες και ζούμπα, new age φιλοσοφία, λέξεις και φράσεις, όπως «κάρμα - συμπαντική αρμονία - αυτοβελτίωση - συνειδητότητα», εφήμερο σεξ, sites γνωριμιών, τεχνητή γονιμοποίηση, αποξένωση, υπερπληθώρα πληροφοριών, εξειδίκευση, στρεβλή αγορά εργασίας, «πολιτικώς ορθό», μέσα κοινωνικής δικτύωσης, reality τηλεπαιχνίδια, ρετρό και φλούο χρώματα, ίσως να αποτελούν ένα νέο «Μεγάλο Αδελφό», ένα νέο καταναγκασμό που μας επιβάλλεται χωρίς προηγούμενη μας σκέψη…
Η παράσταση «Νιου Γουόρλντ» είναι η αγωνία των νέων μπροστά στην απέραντη ερημιά. Μπροστά στη δύναμη που δεν υπηρετεί το πνεύμα. Ένα κάλεσμα για μια ανθρώπινη επαφή. Για αντίσταση στο προνόμιο της απεριόριστης ελευθερίας των τυράννων. Σε μια αστική τάξη που τοποθετεί πολύ χαμηλά τα ιδανικά της και δεν έχει καμιά ελπίδα για επιβίωση.
Υπάρχει λύση που να χαλαρώνει το άγχος για το αύριο;
Βαριά σαν μαύρη σκιά πέφτει πάνω μας η αγωνία για το μέλλον του πολιτισμού μας.
Ωστόσο, παρακολουθώντας την καυστική κριτική και την οξύνοια της σκέψης νέων ανθρώπων, φτερουγίζει μέσα μας συγκινητική η ελπίδα για ένα ελεύθερο καλύτερο αύριο, που δεν θα αποτελεί καθόλου πολυτέλεια μέσα στην πνευματική φτώχεια και τα καλούπια της τεχνοκρατικής μας εποχής.
Η σκηνοθεσία της Ελεάνας Τσίχλη είναι έξυπνη, ζωηρή, σπαρταριστή, με γρήγορα φτερουγίσματα και δυναμικό ρυθμό. 
Οι ηθοποιοί Μάγια Ανδρέου, Άρης Λάσκος, Σωτήρης Μεντζέλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Ελεάνα Στραβοδήμου έχουν εκπληκτική θεατρική αντίληψη, αμεσότητα, ισορροπία, επικοινωνία και όμορφη σκηνική παρουσία. Θαυμάσιοι και εξαιρετικά ταλαντούχοι. Επινοητικοί και πνευματώδεις.
Μια παράσταση που μας ξεναγεί σε έναν κόσμο που δε θα θέλαμε ποτέ και για τίποτα να ζήσουμε. 
Εκτός αν ζούμε ήδη και δεν το ξέρουμε. Κι ας λέγεται ότι το μέλλον μας είναι εξασφαλισμένο.

«Ύστατη επανάσταση»

Σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, το 1962, ο σπουδαίος συγγραφέας Άλντους Χάξλεϊ σκιαγραφούσε το όραμά του για την «ύστατη επανάσταση», όπως την ονόμαζε. Μιλούσε για μία τεχνολογικο-επιστημονική δικτατορία, στην οποία οι άνθρωποι θα «ντρεσάρονται» κατά τέτοιο τρόπο ώστε να απολαμβάνουν το καθεστώς της δουλείας τους, μη φέροντας την παραμικρή αντίσταση στην «κυριαρχούσα τάξη των ολιγαρχών».
Επίσης, μιλάει για το βιβλίο του «Brave New World» και το συγκρίνει με το «1984» του Τζορτζ Όργουελ, χαρακτηρίζοντας την τεχνική του τελευταίου πολύ ξεπερασμένη για να εφαρμοστεί.
«Από την επόμενη γενιά και στο μέλλον θα υπάρξει μία φαρμακολογική μέθοδος που θα κάνει τους ανθρώπους να λατρεύουν τη δουλικότητά τους, παράγοντας μία δικτατορία δίχως δάκρυα και αντίσταση... Αυτός ο τύπος ανθρώπου θα αποσπάται από κάθε επιθυμία για εξέγερση, μέσω προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου, βελτιστοποιημένης από φαρμακολογικές μεθόδους. Και αυτή θα είναι η τελευταία επανάσταση».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Δέσποινα Παληαλέξη, tralala.gr, 08/03/2013

Η εκσυγχρονισμένη εκδοχή του οργουελικού “1984″. Είμαστε όλοι ίσοι όταν είμαστε ίδιοι. Μία παράσταση από την ομάδα Ubuntu που θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε μέχρι τις 19 Μαρτίου στον κάτω χώρο του θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Ακολουθώντας το γνωστό τέχνασμα του Τζωρτζ Όργουελ να αντιστρέψει την τρέχουσα ημερομηνία (1948) δημιουργώντας τον φανταστικό κόσμο του 1984, αντικαθιστούν τον γνωστό Μεγάλο Αδελφό με τον Μεγάλο Λατρευτό, ένα παντοδύναμο ον που εποπτεύει τα πάντα για το καλό της κοινωνίας και έχει πάρει σχεδόν το ρόλο του Θεού. Ανιχνεύονται επίσης και επιρροές από το έργο του Άλντους Χάξλεϋ “Θαυμαστός Kαινούργιος Kόσμος”.  Στο κείμενο σατιρίζονται τα κακώς κείμενα της εποχής, μιας και βλέπουμε πολλές από τις καθημερινές συνήθειές μας σε μία υπερβολική εκδοχή τους. Οι ηθοποιοί προσπαθούν να μας δείξουν, με όπλο τους το χιούμορ, τι πιστεύουν ότι θα συμβεί σε 18 χρόνια, αν συνεχίσουμε να ζούμε όπως σήμερα…

Το 2031 μπορεί να μας φαίνεται αρκετά μακρινό, έχουμε όμως αναρωτηθεί πως ακριβώς θα είναι τότε ο κόσμος; Πέντε άνθρωποι του νέου αυτού κόσμου αναλαμβάνουν να μας ξεναγήσουν στην καθημερινότητά τους και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Η εκπαίδευση, η οικογενειακή ζωή, η αναπαραγωγή, ο κορεσμός των άχρηστων γνώσεων και η δυσεύρετη εργασία είναι τα σημεία που περισσότερο υπογραμμίζονται στην παράσταση.  Θα δούμε λέξεις όπως γονείς, παιδιά κ.τ.λ. να απαγορεύονται και να υποκαθίστανται με άλλες, που στόχο έχουν να μην αφήνουν καμία υπόνοια συναισθήματος. Οι κάμερες είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής και παρακολουθούν κάθε λέξη ή κίνηση των ανθρώπων. Γενικά, κάθε πράγμα που συνδέεται με τον παλιό κόσμο κρύβεται σε “Μαύρες Τρύπες”. Η υγεία παίζει σημαντικό ρόλο και προκειμένου να διαφυλαχθεί, οι κάτοικοι του Νέου Κόσμου είναι φανατικοί της ωμοφαγίας, δεν βλέπουν με καλό μάτι δηλαδή οποιοδήποτε φαγητό έχει μαγειρευτεί στη φωτιά. Επίσης γυμνάζονται επιμελώς, με το pilates να έχει την τιμητική του. Η εκπαίδευση έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε τα παιδιά μπορούν χωρίς κόπο να αφομοιώσουν άπειρες πληροφορίες, χωρίς να καταβάλλουν την παραμικρή προσπάθεια. Το Facebook παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή τους, ενώ το εφιαλτικό φλούο κυριαρχεί σε όλες τις στυλιστικές επιλογές των ανθρώπων. Στο έξυπνο κείμενο ο κάθε θεατής θα βρει αρκετά σημεία ταύτισης, στοιχείο απαραίτητο ώστε να γίνει η σύνδεση του σήμερα με το αύριο. Τα πέντε νέα παιδιά που αποτελούν την ομάδα Ubuntu είναι γεμάτα ενέργεια και η χημεία ανάμεσά τους είναι αδιαμφισβήτητη. Όλοι τους χαρακτηρίζονται από μεγάλη εκφραστικότητα. Στα σκηνικά και τα φουτουριστικά κοστούμια το φλούο που προαναφέρθηκε είναι το βασικό στοιχείο, ενώ διάφορα εφέ συμπληρώνουν την εικόνα του μέλλοντος. Στις μουσικές επιλογές ξεχωρίζει μία μίνι συναυλία ενσωματωμένη στο έργο,  όπου διασκευάζεται το Toxicity των System of a Down.

Στο σύνολό του το έργο, που απευθύνεται κυρίως στη νέα γενιά,  προσπαθεί να μας προβληματίσει και να μας κάνει να δράσουμε, για να αποφύγουμε έναν κόσμο όπου η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου θα είναι τελείως ασήμαντη και πολύ χειρότερα, ανύπαρκτη. Ο εγκέφαλός μας δεν πρέπει να “αφαιρεθεί” όπως το απαιτεί ο νέος κόσμος, μιας και είναι το σημαντικότερο εργαλείο που έχουμε. Βέβαια, μπορεί απλώς να θέλουμε να επαναπαυθούμε στην ελεγχόμενη τελειότητα που υπόσχεται ο νέος κόσμος. Η επιλογή είναι δική μας…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP