Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

"Η αναγνώριση" του Άκη Δήμου,
με τη Γιώτα Φέστα.
Συμπαραγωγή με την ομάδα «λέξεις».

Ένας νεκρός άντρας - μια νικημένη γυναίκα. Στην ίδια σκηνή, με φόντο την οριστική απουσία του πάθους. Μια μοναχική κατάδυση στον βυθό ενός άδοξου έρωτα, μια σκηνική εξομολόγηση χωρίς παραλήπτη.

«Πρέπει να είναι χειμώνας. Για να μπορώ να φανταστώ μιαν άνοιξη»

Μια γυναίκα που διηγείται μια «μικρή», μεγάλη ερωτική ιστορία. Μια γυναίκα που αναρωτιέται «τι θα πει "θα σε σκέφτομαι πάντα"; Τι άλλο από θα σ’ αδικώ ισόβια;». Μια ιστορία σαν αυτές που έχουν λείψει πια από τη ζωή μας. Μια ιστορία σαν αυτές που «περνούν πάνω απ' τις ζωές και τις σαρώνουν, τις αφήνουν γυμνές και έρημες».

Ένας νεκρός άντρας - μια νικημένη γυναίκα. Στην ίδια σκηνή, με φόντο την οριστική απουσία του πάθους. Μια μοναχική κατάδυση στον βυθό ενός άδοξου έρωτα, μια σκηνική εξομολόγηση χωρίς παραλήπτη.

 

Σημείωμα Συγγραφέα

«Η Αναγνώριση» πρωτογράφτηκε τον χειμώνα του 2002.

Δεν θυμάμαι την αφορμή.

Θυμάμαι μόνο το τετράδιο: μπλε, μεσαίου σχήματος. Πενήντα σελίδες, όλες με ρίγες.

Σκεφτόμουν τη Λούλα Αναγνωστάκη.

Ένα τηλεφώνημα.

Κάτι αδιέξοδους έρωτες.

Γυναίκες και άντρες να χάνουν τα χρόνια τους λησμονώντας - πώς το ‘γραψε ο Καρούζος; - «τον ήχο ενός ανθρώπου μεσ’ στα ενδύματα».

Τις παραιτήσεις.

Ύστερα δεν σκεφτόμουν τίποτα.

Μονάχα ότι ήθελα να γράψω αυτή την ιστορία, μ’ αυτόν τον τρόπο.

Γι’ αυτή τη γυναίκα και γι’ αυτόν τον άντρα, που είναι ανυπόφορα παρών σ’ όλο το έργο κι ας μη μπορεί  να προφέρει ούτε μια λέξη.

Για να ακούγεται εδώ, σημαίνει ότι τελικά τα κατάφερα.

Την έγραψα.

Δεν ξέρω το νόημά της.

Άκης Δήμου

 

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Όταν πέρυσι ο Δημήτρης Μαραμής μου πρότεινε να ανεβάσουμε την «Αναγνώριση» ως κανονική παράσταση, μετά τις πρώτες παρουσιάσεις της με τη μορφή Αναλογίου πριν από μερικά χρόνια, και μην έχοντας καταπιαστεί άλλη φορά  με μονόλογο, δεν είχα καθόλου φανταστεί το φόβο που θα αισθανόμουν «μόνη» στη σκηνή.

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ διαπραγματεύεται τη μοναξιά στον ίσκιο μιας οριστικής απουσίας... Ή τουλάχιστον έτσι διαβάζω εγώ το κείμενο αυτό.

Σκέφτομαι ... Μια ηθοποιός μόνη στη σκηνή μιλώντας για τη μοναξιά! ... Μπίνγκο!

Στη διάρκεια της προετοιμασίας αυτής της παράστασης, ωστόσο, δεν ένιωσα ποτέ μόνη...

Αυτή η home-made παράσταση έγινε με την ουσιαστική συνεργασία, τη συνεχή συμπαράσταση και την πολύτιμη βοήθεια των πιο κοντινών μου ανθρώπων.

Γιώτα Φέστα

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιώτα Φέστα
Σκηνικά-Κοστούμια: Καλλιόπη Σταματάρη
Μουσική: Δημήτρης Μαραμής
Φωτισμοί: Φίλιππος Κουτσαφτής
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Μοθωναίος


Παίζει η ηθοποιός
Γιώτα Φέστα


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κάτω Χώρος
από 22.10.2012 έως 8.1.2013

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

, Gkoultoura.gr, 07/01/2013

Η μοναξιά στον ίσκιο μιας οριστικής απουσίας και η Γιώτα Φέστα σε ένα σκιαχτικά προσωπικό μονόλογο. Μια γυναίκα μόνη αντιμέτωπη με το άψυχο πτώμα του άντρα που αγάπησε, μοιράστηκε και - αν και δεν ξέρει αν είχε όντως ποτέ - τώρα πρέπει να δεχτεί πως δεν θα έχει ποτέ ξανά.

Αν και το πτώμα δεν εμφανίζεται σκηνικά, είναι άφαντο σε ουσία όπως και σε πνεύμα, η αναγνώρισή του, καθώς και των στοιχείων που αντιπροσωπεύει στην μοναξιά αυτής της γυναίκας και στην ανάγκη όλων μας για μια σύνδεση, είναι άμεση και προσωπική. 

Η Γιώτα Φέστα παρασύρεται σκηνοθετώντας τον εαυτό της και στήνει άβολα την έναρξη της παράστασης στο πολυάσχολο φουαγιέ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, προσπαθώντας να πετύχει αυτήν την ταύτιση με το κοινό, αυτό το αίσθημα του “είναι μια από μας”, “κάποια που ξέρουμε”. 
Δεν χρειάζονται τεχνάσματα, είναι τόσο άμεση και επιβλητική σε αυτό που κάνει. Εντυπωσιάζοντας με τον τρόπο που στήνεται ή κινείται. Συγκλονίζει με τον θαρραλέο τρόπο που αντιμετωπίζει τη σκιά της ίδιας της μοναξιάς της στον τοίχο σαν ζωντανή μετάνοια. Τρομάζει με το πόσο βαθύτατα έχει επενδύσει προσωπικά και δοθεί σε αυτό το κείμενο και την παράσταση. 
Το δυνατό χειροκρότημα στο τέλος είναι κάθαρση για την ίδια όσο και για το κοινό, και αναγνώριση μιας ιδιαίτερης ερμηνείας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Δήμητρα Μπάρλα, METROPOLIS, 01/11/2012

Σχεδόν ανεπαίσθητα, οι εξώπορτες του φουαγιέ κλείνουν και μία γυναίκα καθισμένη σε έναν από τους ξύλινους πάγκους αρχίζει να μιλάει σε όλους και σε κανέναν. Δεν μπορεί κανείς παρά να μαγνητιστεί από την παρουσία της και τη φωνή της, τα δύο βασικά στοιχεία που θα μας κρατήσουν συντροφιά την επόμενη ώρα.

Η γυναίκα, θαρρείς μιλάει για πράγματα επίκαιρα, κι όμως υπάρχει ένα ίχνος νοσταλγίας στη χροιά της.

Σε λίγο σηκώνεται, βγαίνει έξω στο δρόμο και αρχίζει να κατεβαίνει μια σκάλα που οδηγεί σε ένα υπόγειο. Στα μισά της σκάλας σταματάει και αρχίζει να επαναλαμβάνει μια φράση, που στο μυαλό μου έμεινε ως «Γυναίκα, μόνη, στέκεται στα σκαλιά ενός νεκροτομείου». Οι θεατές περνάμε στην αίθουσα του Κάτω Χώρου του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και η Γιώτα Φέστα προχωράει στη σκηνή για τη συνέχεια της παράστασης «Η Αναγνώριση», ένα μονόλογο του Ακη Δήμου σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της ηθοποιού.

Με κύρια βάση τα εκφραστικά μέσα του σώματος και της φωνής, με μόνο μία καρέκλα για σκηνικό, λιτό φωτισμό και μουσική σε τέσσερα επιλεγμένα σημεία, η γυναίκα περπατάει πάνω κάτω στο δωμάτιο, που ξαφνικά μοιάζει πολύ στενό. Στέκεται μετέωρη κοιτάζοντας άλλοτε μπροστά και άλλοτε προς τα μέσα, τραγουδάει και χορεύει γελαστή με έναν αόρατο καβαλιέρο, στον οποίο εξομολογείται τον έρωτά της ως την ύστατη προσπάθεια να τον κάνει να καταλάβει ότι δεν είχε άλλη επιλογή παρά να τον σκοτώσει όταν εκείνος την απαρνήθηκε.

Στο επίκεντρο του μονολόγου βρίσκεται η γυναίκα και στο επίκεντρο της παράστασης η δεξιοτεχνία της κυρίας Φέστα, η οποία σκιαγραφεί με ακρίβεια τα εξτρέμ του γυναικείου έρωτα: την κοριτσίστικη αφέλειά του, αλλά και το πέτρινο προσωπείο που παίρνει όταν προδίδεται.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Κική Παπαδοπούλου, e-go.gr, 02/11/2012

Μια γυναίκα κάθεται ανάμεσα μας στο φουαγιέ και αρχίζει να μιλάει για τη σημερινή κατάσταση και πολλές στιγμές πιάνεις τον εαυτό σου να ξεχνιέται από την φυσικότητα και την ειλικρίνεια της που παρασύρεσαι και πας να της απαντήσεις.

Όλοι καθόμαστε γύρω της σιωπηλοί και την παρακολουθούμε να ξεκινάει την ιστορία της, μας ξεγελάει πως ερμηνεύει ένα θεατρικό κείμενο και την ακολουθούμε μέχρι το δωμάτιο της αναγκαίας και σπαρακτικής της "Αναγνώρισης".

Ο Άκης Δήμου μπορεί να κρύβεται πίσω από τις λέξεις της, αλλά είναι αδύνατο να μην εμφανιστεί τη στιγμή που βουρκώνεις και ψάχνεις το πακέτο με τα τσιγάρα ακόμα κι αν δεν είσαι καπνιστής. Πάντα θα σκέφτεσαι πως το καταφέρνει να ψάχνεις τα διάσπαρτα κομμάτια σου στο θέατρο όταν οι ιστορίες του φτάνουν στο σημείο του τερματισμού. Έτσι κι εδώ, ο Κάτω Χώρος στο θέατρο του Νέου Κόσμου ακούει τις καρδιές να χτυπούν πιο δυνατά μέχρι να σπάσουν και τους ψιθύρους που λένε πως κάθε λέξη σε πετυχαίνει στις πιο ευαίσθητες χορδές σου.
Εφτά χρόνια φαγούρα είναι η γνωστή κλισέ φράση αλλά για εκείνη ήταν ένας εφτάχρονος ολέθριος έρωτας που δεν υπολόγιζε κάποια που τ' όνομα της σήμαινε αστέρι και ήταν πάντα άνοιξη, χωρίς αλκοολ και μοναχικά απογεύματα. Η Γιώτα Φέστα μονολογεί και ψυγορραγεί ανάμεσα στις ενοχές τις και σε σκιές-φαντάσματα μπροστά από στους γκρίζους, ξεχασμένους τοίχους, γεμάτους αναμνήσεις αγάπης οι οποίοι σταδιακά νιώθεις ότι θα την κλείσουν μέσα τους.
Σκηνοθέτησε τον εαυτό της με τη βοήθεια του Δημήτρη Μοθωναίου μελετημένα και με πολύ εύστοχο τρόπο γιατί κράτησε μερικά από τα σημαντικότερα στοιχεία του κειμένου και σε συνδυασμό με τις μουσικές παρεμβολές του Δημήτρη Μαραμή, δημιούργησαν το κλίμα της τρομαχτικής απομόνωσης που επικρατεί στην ταραγμένη ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριας.
Τα σκηνικά είναι ανύπαρκτα αλλά η ένταση των συναισθημάτων είναι τόσο επιβλητική που πνίγει τη σκηνή αλλά όχι τη Φέστα η οποία δεν πιάστηκε από το δόλωμα της υπερβολικής ερμηνείας φτάνοντας σε γκροτέσκο σημεία. Αντιθέτως, μέσα από την παραστατικότητα της, την εξαιρετική ικανότητα της να ρίχνει την ηρωίδα της στα πατώματα και να την σηκώνει αμέσως μπροστά από παράθυρα που δείχνουν σε παλιές στιγμές ευτυχίας και τις εκρήξεις της, κορύφωσαν έναν από τους πιο φορτισμένους θεατρικούς μονολόγους που έχουμε δει. Και τον συμπύκνωσαν στην ατάκα της, «Όλα τα λόγια μας, φιλιά».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP