ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΚΡΗΞΗ

ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΚΡΗΞΗ

"Μια τεράστια έκρηξη" του Βασίλη Μαυρογεωργίου
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Κώστας Γάκης
Παίζουν: Γιώργος Πυρπασόπουλος / Βασίλης Μαυρογεωργίου, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Μαρία Φιλίνη

Η ζωή είναι ένας μικρός παράδεισος στο βάθος των παιδικών μας χρόνων που περιβάλλεται από την κόλαση της ενηλικίωσης. Στην τρυφερή ηλικία, περιτριγυρισμένος από όμορφα αρκουδάκια και γονείς που αρνούνται να παίξουν τον ρόλο του κακού αγγελιοφόρου και να ενημερώσουν σε τι πλανήτη ήρθες, βρε καημένο παιδί, ο μικρός Γιώργος παρακολουθεί στην τηλεόραση τον Πόλεμο τον Άστρων και νιώθει πως είναι ο εκλεκτός… 

Η ζωή είναι ένας μικρός παράδεισος στο βάθος των παιδικών μας χρόνων που περιβάλλεται από την κόλαση της ενηλικίωσης. Στην τρυφερή ηλικία, περιτριγυρισμένος από όμορφα αρκουδάκια και γονείς που αρνούνται να παίξουν τον ρόλο του κακού αγγελιοφόρου και να ενημερώσουν σε τι πλανήτη ήρθες, βρε καημένο παιδί, ο μικρός Γιώργος παρακολουθεί στην τηλεόραση τον Πόλεμο τον Άστρων και νιώθει πως είναι ο εκλεκτός, ο ήρωας, ο σωτήρας του σύμπαντος, ο μεσσίας. Φαντάζεται το μέλλον του γεμάτο ηρωικές πράξεις, αστρικά ταξίδια, πνευματικούς δασκάλους και ντροπαλές πριγκίπισσες. Όταν όμως έρχεται η ώρα να διαβεί το κατώφλι του σπιτιού του, η αλήθεια είναι διαφορετική... Απατεώνες, ψεύτες, κλέφτες, λωποδύτες, φίλοι που μπροστά σε γλείφουν και πίσω σε θάβουν, βρομιάρες γκόμενες που σου ξεριζώνουν την καρδιά, τη βάζουν στο μπλέντερ και την κάνουν μοχίτο, μίζερη μικροαστική ζωή κολλώντας τιμές στο σούπερ μάρκετ σε κονσέρβες ντομάτας με χυμό ή και με κομματάκια, φτηνή αρχιτεκτονική ως εκεί που φτάνει το μάτι, λεπτά παιχνίδια εξουσίας και εκδίκησης από την Βουλή των Ελλήνων μέχρι τους φουσκωτούς τύπους που σου κάνουν μετακόμιση, μα πάνω απ’ όλα μοναξιά κι αυτή η αίσθηση ότι δεν είσαι παρά ένα μηδενικό και καλύτερα να μην είχες γεννηθεί ποτέ, καλέ μου φίλε Γιώργο... 


Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Κώστας Γάκης
Μουσική-Στίχοι: Κώστας Γάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαργαρίτα Χατζηιωάννου
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης


Παίζουν οι ηθοποιοί

Γιώργος Πυρπασόπουλος (από 17/11/2010 μέχρι 30/12/2011) / Βασίλης Μαυρογεωργίου (από 21/1/2012 μέχρι 8/4/2012)

Κατερίνα Μαυρογεώργη

Μαρία Φιλίνη


 

Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κάτω Χώρος
από 17.11.2010 μέχρι 17.4.2011 & από 21.1.2012 μέχρι 8.4.2012 
 
Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη»
από 25.11.2011 μέχρι 30.12.2011
 
ΘΕΑΤΡΟΝ - Κέντρο Πολιτισμού ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
από 21.10.2011 μέχρι 13.11.2011

 

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Κατερίνα Καντσού, VAKXIKON,

(...) Η φετινή παράσταση ήταν μια μικρή έκπληξη. Με τη βοήθεια των δύο μόνιμων ηθοποιών του, της Μαρίας Φιλίνη και της Κατερίνας Μαυρογεώργη, αλλά και με έναν απολαυστικότατο Γιώργο Πυρπασόπουλο, συνθέτει ένα κείμενο που αυτή τη φορά δεν φλερτάρει τόσο με το α-λογο και τη φαντασία, όσο με τις καθημερινές, απτές καταστάσεις που απευθύνονται σε όλους και καταφέρνει έτσι να μας κάνει να περάσουμε ένα δίωρο χαράς, γέλιου και ευθυμίας. Στοιχεία, που αν μη τι άλλο, τώρα περισσότερο από ποτέ τα χρειαζόμαστε.

Οι μόνιμοι πλέον συνεργάτες του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Κώστας Γάκης και Βασίλης Μαυρογεωργίου, γράφουν (ο δεύτερος) και σκηνοθετούν μαζί την καινούρια τους παράσταση "Μια τεράστια έκρηξη" που παίζεται στην κλασική πλέον κάτω αίθουσα του εν λόγω θεάτρου.

Γενικά, ο Μαυρογεωργίου τα τελευταία χρόνια δεν μας έχει συνηθίσει σε εκπλήξεις. Έχοντας παρακολουθήσει την όλη μέχρι τώρα πορεία και δουλειά του (απ’ την εποχή του "Η ζωή είναι ένα όνειρο" στο Θέατρο Αμόρε, το 2004), βλέπουμε ότι συνεχίζει να κάνει αυτό που έχει μάθει καλά- ίδιο επιτελείο ηθοποιών κάθε χρόνο, με κάποιες μικρές αλλαγές μόνο, σπιντάτοι ρυθμοί, γρήγορη σκηνοθεσία. Θα έλεγε κανείς πως έχει καταλήξει να είναι γραφικός.

Παρ’ όλα αυτά, η φετινή παράσταση ήταν μια μικρή έκπληξη. Με τη βοήθεια των δύο μόνιμων ηθοποιών του, της Μαρίας Φιλίνη και της Κατερίνας Μαυρογεώργη, αλλά και με έναν απολαυστικότατο Γιώργο Πυρπασόπουλο, συνθέτει ένα κείμενο που αυτή τη φορά δεν φλερτάρει τόσο με το α-λογο και τη φαντασία, όσο με τις καθημερινές, απτές καταστάσεις που απευθύνονται σε όλους και καταφέρνει έτσι να μας κάνει να περάσουμε ένα δίωρο χαράς, γέλιου και ευθυμίας. Στοιχεία, που αν μη τι άλλο, τώρα περισσότερο από ποτέ τα χρειαζόμαστε.

Γρήγορες εναλλαγές σκηνών και ρόλων, αξιόλογες ερμηνείες, μουσική, τραγούδια, έξυπνες σκηνοθετικές πινελιές κι ένα ευφυές κείμενο σε έμπνευση του ιδίου. Με όλα καταπιάνεται- αγάπη, έρωτας, σχέσεις, ανεργία, δύσκολες σχέσεις με γονείς, θάνατος, θρησκεία. Όλα σε μια προσπάθεια του ήρωα να βρει το δρόμο του, οποίος ν’ αποδείξει θέλει πώς αξίζει πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους.

Μακράν, η καλύτερη σκηνοθετική δουλειά του Μαυρογεωργίου μέχρι τώρα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γιώργος Σμυρνής, Monopoli.gr, 29/03/2011

"Μια τεράστια έκρηξη" - Εξ-Αιρετικό!

(...) Αν και ο Μαυρογεωργίου έχει παραδεχθεί, ότι πολλά από τα περιστατικά προέρχονται από προσωπικά του ημερολόγια, η ζωή του Γιώργου εξιστορείται με έναν τρόπο που συνέχεια υπερβαίνει τη ρεαλιστική αποτύπωση. Ο ρεαλισμός, άλλωστε, για τον συγγραφέα, «είναι ένα πέπλο πεζότητας που σκεπάζει τον κόσμο».

Παρακολουθήσαμε το πρόσφατο δημιούργημα του Βασίλη Μαυρογεωργίου, το "Μια τεράστια έκρηξη" στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία του ιδίου και του κολλητού του και μόνιμου συνεργάτη του Κώστα Γάκη. Πρωταγωνιστής είναι ο Γιώργος Πυρπασόπουλος, ο οποίος ερμηνεύει τον κεντρικό χαρακτήρα του έργου.

Ο Γιώργος είναι ο πρωταγωνιστής και καταδιώκεται από μία εικόνα, που προέρχεται από τις αμέτρητες sci fi ταινίες που έχει δει και κυρίως τους διάφορους Αρμαγεδόνες, στους οποίους η γη καταστρέφεται από κάποιον μετεωρίτη ή τη γλιτώνει την τελευταία στιγμή. Έτσι και στο όραμα του Γιώργου, ο μετεωρίτης έρχεται απειλητικός για να εξαφανίσει τη ζωή στον πλανήτη- όπως έκανε κάποτε με τους δεινόσαυρους. Όμως ο ηρωικός Γιώργος επιτίθεται πάνω στο πέτρινο κτήνος και το καταστρέφει… Με «μία τεράστια έκρηξη»! 

Ακολουθεί η πραγματική ζωή του Γιώργου. Το παιδί γίνεται άντρας και φτάνει η ώρα να διαβεί το κατώφλι του σπιτιού του. Η αλήθεια που βιώνει δεν μοιάζει σε τίποτα με τις ηρωικές ταινίες. Οι άνθρωποι είναι λίγοι, η καθημερινότητα είναι λίγη και η ζωή είναι γεμάτοι με κακούς, παρά με ήρωες.
«Απατεώνες, ψεύτες, κλέφτες, φίλοι που μπροστά σε γλείφουν και πίσω σε θάβουν, βρομιάρες γκόμενες που σου ξεριζώνουν την καρδιά, τη βάζουν στο μπλέντερ και την κάνουν μοχίτο, μίζερη μικροαστική ζωή κολλώντας τιμές στο σούπερ μάρκετ σε κονσέρβες ντομάτας με χυμό ή και με κομματάκια, φτηνή αρχιτεκτονική ως εκεί που φτάνει το μάτι, λεπτά παιχνίδια εξουσίας και εκδίκησης από την Βουλή των Ελλήνων μέχρι τους φουσκωτούς τύπους που σου κάνουν μετακόμιση, μα πάνω απ’ όλα μοναξιά κι αυτή η αίσθηση ότι δεν είσαι παρά ένα μηδενικό και καλύτερα να μην είχες γεννηθεί ποτέ, καλέ μου φίλε Γιώργο...» όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δελτίο τύπου της παράστασης.
 
Αν και ο Μαυρογεωργίου έχει παραδεχθεί, ότι πολλά από τα περιστατικά προέρχονται από προσωπικά του ημερολόγια, η ζωή του Γιώργου εξιστορείται με έναν τρόπο που συνέχεια υπερβαίνει τη ρεαλιστική αποτύπωση. Ο ρεαλισμός, άλλωστε, για τον συγγραφέα, «είναι ένα πέπλο πεζότητας που σκεπάζει τον κόσμο».
 
Θα έλεγα, πως ο Μαυρογεωργίου έχει βάλει βιώματα και τεχνοτροπίες στο μπλέντερ και τα έχει διυλίσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να παράγονται διαρκώς αντιθετικά ζεύγη, που συγκρούονται μεταξύ τους και φτιάχνουν πολλές μικρές εκρήξεις. Το κλασικό συγκρούεται με το μεταμοντέρνο. Το τραγούδι με τον πεζό λόγο. Το όνειρο με την πραγματικότητα. Το παρελθόν με το μέλλον. Η αγάπη για ζωή με την πιο καταθλιπτική ηττοπάθεια. Η δουλειά- αγγαρεία με την τέχνη. Το ψέμα  με την αλήθεια. Ο ηρωισμός με το “ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν».

Υπερήρωας καλεί «αδερφή ψυχή»!
Για τον Μαυρογεωργίου ο ήρωας πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα. Γι’ αυτό και κατά τη γνώμη του, ήρωας είναι μόνο ο απελπισμένος άνθρωπος. Ο Γιώργος στο τέλος της διαδρομής, νιώθει ότι έχει πολλά να χάσει. Και δε θέλει πια να γίνει σωτήρας της ανθρωπότητας, καταβάλλοντας το τίμημα.
Εκτός από το όνειρο του σούπερ-ήρωα, το έργο διαποτίζεται από την φαντασίωση της «αδερφής ψυχής», με την οποία είχαμε κάποια μορφή ενότητας πριν γεννηθούμε και πασχίζουμε όλη μας την «υλική» ζωή να τη βρούμε. Είναι- για να είμαστε ειλικρινείς- μια ιδέα εξίσου παιδική με αυτήν του σούπερ ήρωα.
 
Η ανάγκη ανακάλυψης της λεγόμενης αδερφής ψυχής στοιχειώνει το Γιώργο εξίσου, αν όχι και περισσότερο, από την επιθυμία του να γίνει σούπερ ήρωας καθ' όλη τη διάρκεια του έργου. Στο φινάλε μόνο το ένα όνειρο νικάει και πραγματοποιείται. Το άλλο εγκαταλείπεται. Ο Γιώργος δεν ωριμάζει. Απλά, αντί να ονειρεύεται σαν αγοράκι, το κάνει πλέον σαν κοριτσάκι.

Έξοχες κι αιρετικές εμπνεύσεις
Όπως κάθε μεταμοντέρνος καλλιτέχνης, που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο Μαυρογεωργίου σε όλη την έκταση του έργου δεν περιορίζεται σε ένα μόνο στυλ.  Παίζει με τα καλλιτεχνικά είδη και τις σχολές και διακωμωδεί τεχνοτροπίες άλλων εποχών.

Μία σκηνή μεγάλης έμπνευσης και δημιουργικότητας, η οποία δείχνει τις  δυνατότητες του «αιρετικού» Μαυρογεωργίου είναι η περιγραφή ενός οικογενειακού καυγά με μίμηση του ύφους αρχαίας τραγωδίας. Τολμώντας να παρωδήσει το ύφος της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, χωρίς καμία ενοχή, ο καλλιτέχνης δείχνει πραγματικά τα δόντια του!
Ο Γιώργος μαλώνει τη μητέρα- Κλυταιμνήστρα:
«Άμυαλη! Στην κάμαρή σου, πάνω στο νυφικό κρεβάτι, που 120 κατασκευαστές επίπλων το έφτιαξαν, που με τον άντρα σου μοιράστηκες και δύο βλαστούς μέσα στη φλογερή σου νιότη του χάρισες, εμένα και τη βαριόμοιρη αδερφή μου που σπουδάζει τώρα στην μακρινή την ΑΚΤΟ (…) είχες το θράσος και κουβάλησες τούτον εδώ τον Αίγισθο, που είναι… πώς να το πω… τελείως μαλάκας.»
 
Τσακώνεται με τον πατριό του- τον Αίγισθο και τον ακούει όλη η πολυκατοικία. Τον επικό καυγά θα αφηγηθεί η θυρωρός- αγγελιοφόρος:
«Έρχομαι από της πολυκατοικίας το ξακουστό παλάτι, δούλα φτωχή και θυρωρός, και δεν κατέχω λόγο ποιητών και ευστροφία, μα όσα τα ταπεινά μου μάτια αντίκρισαν (…) όσο καλύτερα μπορώ θα σας τα ιστορήσω. Προσβάλλει ο γιος τη μάνα κι ο Αίγισθος, με γυμνό το στέρνο, αφού είχε βγει μόλις από το ντους, υψώνει τη φωνή…»

Η άλλη σκηνή που έχει εντυπωσιάσει τους πάντες, με την ιδιοφυΐα της, είναι η κατάδυση του Γιώργου στον κάτω κόσμο, η δική του «Νεκυΐα» (ή μήπως καλύτερα τους δικούς του «Βάτραχους»;- μιας και μιλάμε για κωμωδία). Ο Γιώργος, έχει ένα σοβαρό τραυματισμό και πραγματοποιεί μια σύντομη επίσκεψη στον κάτω κόσμο. Για να γλιτώσει από το Θάνατο παίζει ένα παιχνίδι μαζί του (κάτι σαν επιτραπέζιο). Το κωμικό παιχνίδι του Γιώργου με το Θάνατο ονομάζεται Νεκρόπολη -μια μακάβρια βερσιόν της Μονόπολης. Ο τρόμος του θανάτου διακωμωδείται με φαντασία και τόλμη.
 
Όσον αφορά τους ηθοποιούς, ξεχώρισα την Κατερίνα Μαυρογεώργη, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι οι άλλοι δύο, ο Πυρπασόπουλος και η Μαρία Φιλίνη ήταν κακοί. Το σκηνικό δεν είναι εκπληκτικό, ωστόσο απεικονίζει με ακρίβεια το παιδικό σύμπαν μέσα στο οποίο ο πρωταγωνιστής ζει κι ονειρεύεται, ενώ υπηρετεί με άνεση τις ανάγκες της αφήγησης- αστραπή του Μαυρογεωργίου.
 
Συμπερασματικά, θα έλεγα ότι το «Μια τεράστια έκρηξη», μολονότι άνισο και σε μερικά σημεία κάπως αφελές, εμφανίζει  υπέροχες αναλαμπές ενός χαρισματικού δημιουργού.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Μαρία Κρύου, ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, 08/03/2011

Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος ακροβατεί ανάμεσα στην ενηλικίωση και την παιδικότητα και τα δίνει όλα στο έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου, συντροφευμένος από δύο νέες ηθοποιούς με εντυπωσιακή εξέλιξη.

Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος ακροβατεί ανάμεσα στην ενηλικίωση και την παιδικότητα και τα δίνει όλα στο έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου, συντροφευμένος από δύο νέες ηθοποιούς με εντυπωσιακή εξέλιξη.

O Βασίλης Μαυρογεωργίου δεν είναι κομήτης στο ελληνικό θέατρο. Μολονότι δεν με έχουν ενθουσιάσει όλες οι δουλειές του, αναγνωρίζω πως είναι ένας συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός της νεότερης γενιάς που ασχολείται με το θέατρο ουσιαστικά – με τα δικά του μέσα, τις δικές του εμπειρίες και τα δικά του όνειρα. Και χάρη σε αυτήν την αυθεντικότητα, το εκφραστικό του όχημα γίνεται αυτομάτως οικείο. Διαθέτει δημιουργική φρεσκάδα και ανήσυχη ματιά και πιστεύω πως οι μικρές εκρήξεις –όπως αυτές που συμβαίνουν στο έργο και οι οποίες οδηγούν έναν άνθρωπο στη συνειδητοποίηση– έχουν γίνει πρώτα μέσα του. Ο ίδιος έχει το θάρρος και τον τρόπο, διαθέτοντας καυστικότητα και χιούμορ, να μετα­στοιχειώνει το βίωμά του σε θεατρική πράξη και, στην προκειμένη περίπτωση, έχει βρει στο πρόσωπο του σταθερού συνεργάτη του Κώστα Γάκη τον τέλειο συν-σκηνοθέτη –ακόμη μία περίπτωση ανήσυχου καλλιτέχνη που αναιρεί την όποια στιλιστική κατεύθυνση στις παραστάσεις του– και στο πρόσωπο του Γιώργου Πυρπασόπουλου τον ιδανικό ερμηνευτή.
Το έργο μοιάζει να αναζητά­ τη σκηνική του ταυτότητα: αμφι­ταλαντεύεται κάπου μεταξύ χιουμοριστικού ψυχογραφήματος, μονολόγου, παράστασης σε εξέλιξη και αυτοσχεδιασμού. Οι ραγδαίες μετατοπίσεις της αφηγηματικής πυξίδας αιφνιδιάζουν, αλλά δεν κουράζουν, χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία­ του Γιώργου Πυρπασόπουλου, ο οποίος μεταμορφώνεται σε νεαρό fan του «Πόλεμου των Άστρων» που πιστεύει ακράδαντα πως μεγαλώνοντας κάποιος δάσκαλος θα τον μάθει να χειρίζεται το «φωτόσπαθο» προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Σκοτεινή Δύναμη. Η ίδια η ζωή θα του αποκαλύψει ότι τίποτα δεν είναι όπως το φαντάζεται και το κυριότερο πως ο ίδιος δεν θα γίνει ποτέ ήρωας. Όλα εκτυλίσσονται καρέ καρέ, στη λογική των κόμικς, με γοργούς ρυθμούς, εναλλαγές σκηνών, κοστουμιών και ρόλων από τις Μαρία Φιλίνη­ και Κατερίνα Μαυρογεώργη. Οι δυο τους, καλύτερες από ποτέ, συντονίστηκαν άψογα με τον Γιώργο Πυρπασόπουλο, μεταδίδοντας με κινησιολογική ευρυθμία την ιλαροτραγική αίσθηση του κειμένου. Στο «χειροποίητο» σκηνικό της Μαργαρίτας Χατζη­ιωάννου οι ήρωες ζουν τις δραπετεύσεις τους σε διαφορετικούς χωροχρόνους, από αυτόν της εφηβείας σε αυτόν της ενηλικίωσης. Οι θεατές των τριάντα και κάτι θα βρουν στοιχεία ταύτισης με τον ήρωα και οι υπόλοιποι (σημειώστε ότι η παράσταση προσφέρεται και για εφήβους ) θα γελάσουν με το θερμό εξομολογητικό τόνο του και θα νιώσουν τη δύναμη της ελπίδας να αναβλύζει. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Αστερόπη Λαζαρίδου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 12/12/2010

ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΕΙΣ

Έκρηξη Μαυρογεωργίου

 

Του έχουν προσάψει ότι δεν έχει κάνει καμία μεγάλη επιτυχία μετά τη θρυλική devised παράστασή του «Κατσαρίδα». Και ότι επίσης είναι ένας Πίτερ Παν του θεάτρου που αρνείται να μεγαλώσει, σκαρώνοντας δουλειές που φλερτάρουν ασύστολα με το παιδικό θέατρο, ακόμη κι αν η αρχική τους πρόθεση ήταν να απευθύνονται σε ενηλίκους. Και ξαφνικά «Μια τεράστια έκρηξη» συνέβη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Η νέα του παράσταση ήρθε για να φρεσκάρει τη μνήμη όλων σχετικά με το πηγαίο ταλέντο του Βασίλη Μαυρογεωργίου τόσο στη συγγραφή όσο και στη σκηνοθεσία. Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος υποδύεται μοναδικά το alter ego του 31χρονου δημιουργού και το κείμενο είναι τόσο καλογραμμένο που σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι σε τακτά χρονικά διαστήματα στα γέλια, αλλά και να συγκινείσαι. Οπως λέει ο ίδιος, ήταν μια από τις λίγες φορές που άρχισε πρόβες και είχε το κείμενο πανέτοιμο- η λογική τού devised, του επινοημένου θεάτρου, είναι ένα έργο που προκύπτει από αυτοσχεδιασμούς της ομάδας. Ηταν ένα δύσκολο στοίχημα που τον είχε αγχώσει, τελικά όμως το αποτέλεσμα τον αποζημίωσε. Οσο λοιπόν όλο και περισσότερα κείμενα στο θέατρο δεν έχουν και πολλά να πουν, η συγκεκριμένη παράσταση αποδεικνύει ότι κάποιες φορές η αρχή, η μέση και το τέλος είναι σπάνια και πολύτιμα συστατικά.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Λουίζα Αρκουμανέα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 31/12/2010

Ενα αγόρι κυνηγάει τ΄ άστρα

«Μια τεράστια έκρηξη» του Βασίλη Μαυρογεωργίου, σε σκηνοθεσία του ιδίου και του Κώστα Γάκη, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Κάτω Χώρος)
 

Σε μια ιστορία του Ε.Τ. Χόφμαν, ένας αξιοπρεπής δημοτικός σύμβουλος κάθεται με το νυχτικό στο δωμάτιό του περιστοιχισμένος από παλιά χειρόγραφα. Η πόρτα του έχει ένα μπρούντζινο ρόπτρο. Το μπρούντζινο ρόπτρο όμως παίρνει ενίοτε την απαίσια μορφή μιας πωλήτριας μήλων. Μερικές φορές το μπρούντζινο ρόπτρο του κλείνει το μάτι σαν την πωλήτρια μήλων και άλλοτε η πωλήτρια μήλων συμπεριφέρεται σαν ρόπτρο. Ο κύριός της, τώρα, ο αξιοσέβαστος δημοτικός σύμβουλος, άλλοτε κάθεται στην πολυθρόνα του, άλλοτε μπαίνει σε ένα μπολ με ποντς, αναμειγνύεται με τους οινοπνευματώδεις ατμούς και χάνεται στον αέρα. Μερικές φορές πάλι διαλύεται μέσα στο ποντς, αφήνεται να τον πιουν οι άλλοι άνθρωποι κι αρχίζει να ζει διάφορες αλλόκοτες περιπέτειες. Πρόκειται για μια φανταστική ιστορία, χαρακτηριστική του είδους εκείνου που ανέπτυξε ο Χόφμαν, ενός είδους που του χάρισε παγκόσμια φήμη. Κάθε φορά που αρχίζεις μια ιστορία του, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα καταλήξει. Υπάρχει μια γάτα στο δωμάτιο. Η γάτα αυτή μπορεί να είναι γάτα, μπορεί όμως να είναι ένας άνθρωπος που έχει μεταμορφωθεί. 
Τα αδιόρατα σύνορα μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας απασχολούν έντονα τον Βασίλη Μαυρογεωργίου. Εκεί θέλει να υπάρχει, εκεί να κινείται, εκεί να αναζητεί την έμπνευσή του. Ο Μαυρογεωργίου εξάλλου αντιπαθεί τον ρεαλισμό φύσει και θέσει: «Ο ρεαλισμός, κυρίες και κύριοι, είναι ένα σύννεφο πεζότητας που σκεπάζει τον κόσμο...» λέει χαρακτηριστικά ο Γιώργος, κεντρικός ήρωας της «Τεράστιας έκρηξης». 
Δεν είναι ότι ο Γιώργος αρνείται να προσαρμοστεί στην απαιτητική, συχνά ζοφερή, καθημερινότητά του. Προκειμένου να την αντιμετωπίσει καλύτερα όμως, επιστρατεύει όλες τις σκηνοθετικές ικανότητές του. Μετατρέπει π.χ. μια τυπική οικογενειακή σύγκρουση μεταξύ γιου και πατριού σε σκηνή αρχαίας τραγωδίας, με τον Ορέστη και τον Αίγισθο να εκτοξεύουν ο ένας στον άλλο ποικιλία ηλεκτρικών συσκευών. Ενα οικιακό ατύχημα παρουσιάζεται ως σκηνή από σπλάτερ ταινία, με τον τρυπημένο αγκώνα να στάζει αίματα σαν ποτιστήρι που ζωγραφίζει σχέδια στα πατώματα και στους τοίχους. Μέσα στο νοσοκομείο επιτυγχάνεται η κάθοδος στον Αδη και η συνάντηση με τον Θάνατο, ο οποίος υφίσταται μονάχα ως φωνή (μια ψυχρά σαγηνευτική γυναικεία φωνή, που δεν χορταίνεις να την ακούς) σε μια από τις πιο καλογραμμένες σκηνές του έργου. Ο ήρωας κερδίζει μια παρτίδα Τρομόπολης και παίρνει τον δρόμο της επιστροφής για τον πάνω κόσμο. Το αθυρόστομο Πρόβατο που φυλάει την έξοδο τού αποκαλύπτει τον σκοπό της ζωής του, να γνωρίσει τη «μία και μοναδική» γυναίκα που θα γίνει μούσα του. Ως άλλος Σέρλοκ Χολμς ο Γιώργος θα ακολουθήσει τα ίχνη της στα ελληνικά νησιά, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι ο πραγματικός έρωτας ήταν τόσα χρόνια μπροστά στα μάτια του. 
Στο σύμπαν της «Εκρηξης» συνυπάρχουν οι πιο μπανάλ χαρακτήρες με τους πιο ξακουστούς ήρωες της μυθοπλασίας: η θεία με περίπτερο στη Μεσογείων και η Κλυταιμνήστρα, ο Ντάντι Κουλ που μοιράζει φυλλάδια πόρτα πόρτα και ο Λουκ Σκαϊγουόκερ από τον «Πόλεμο των Αστρων». Ακόμη και ο Μάστερ Γιόντα, ο τρομερός δάσκαλος Τζεντάι που σου μαθαίνει πώς να χειρίζεσαι το φωτόσπαθο και να σηκώνεις αντικείμενα με τη δύναμη της σκέψης, εμφανίζεται ως μινιατούρα. Ο ρομαντισμός της αγορίστικης παιδικότητας παίζει αναμφισβήτητα κυρίαρχο ρόλο σε αυτή την ιστορία ενηλικίωσης- ως αφετηρία, ως καταφύγιο, ως κοσμοθεωρία. Ο ήρωας που ονειρεύεται από μικρός να σώσει τον κόσμο με το φωτόσπαθό του ανακαλύπτει πως δεν μπορεί να σώσει καλά καλά τον ίδιο του τον εαυτό: οι εξοντωτικές δυνάμεις της πραγματικότητας είναι ισχυρότερες ακόμη και από τα μυστικά όπλα του Μάστερ Γιόντα. «Ο αόρατος άνθρωπος παθαίνει κατάθλιψη και κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Γιατί πολύ απλά δεν τον βλέπει» λέει η ωραιότερη φράση του έργου. 
Εξαιρετικά γρήγοροι ρυθμοί, ανεξάντλητα σκηνοθετικά ευρήματα, φρεσκάδα ερμηνευτική ολοκληρώνουν το ύφος του εγχειρήματος. Συμπαθέστατος σίφουνας ο Γιώργος Πυρπασόπουλος, δεν σταματάει λεπτό- λογικό για έναν ήρωα που δίνει αδιάκοπες μάχες στο μυαλό του με κακούς εξωγήινους. Χαριτωμένα χέλια που ξεγλιστρούν από ρόλο σε ρόλο η Κατερίνα Μαυρογεώργη και η Μαρία Φιλίνη. 
Υπάρχουν πολλή τρυφερότητα, αθωότητα, φαντασία και χιούμορ στη νέα συγγραφική δουλειά του 31χρονου Βασίλη Μαυρογεωργίου. Σουρεαλιστικά πετάγματα που δίνουν ώθηση, δεν επαρκούν όμως για πλήρη απογείωση. Χρειάζεται περισσότερη τόλμη και ακρότητα στον σουρεαλισμό του. Ο Γιώργος είναι γοητευτικός, κάπου κουράζει όμως αυτή η αδιάκοπη παρέλαση συγγενών και φίλων που εισβάλλουν σαν μετεωρίτες στο οπτικό του πεδίο και μετά χάνονται. Θολώνουν τα νερά, θαμπώνουν τον στόχο. Χρειάζεται συμπύκνωση και όχι σκόρπισμα, χαρωπά πηδήματα από εδώ και από εκεί, σαν παιχνιδιάρα μέλισσα που θέλει να μαζέψει γύρη από όλα τα λουλούδια. 
Κάθε αληθινό παραμύθι έχει μια διάσταση τρομακτική. Οπως οι ιστορίες του Χόφμαν ή του Λιούις Κάρολ. Αυτό απουσιάζει από το έργο: η σκοτεινή πλευρά της πραγματικότητας. Πιστεύω όμως ότι ο Μαυρογεωργίου θα την ανακαλύψει τελικά, με ή χωρίς φωτόσπαθο. Και τότε θα γίνει πραγματική έκρηξη... 

Η πρώτη παράγραφος- με κάποιες ελαφρές μεταποιήσεις δικές μου- προέρχεται από το βιβλίο του Ιsaiah Βerlin «Οι ρίζες του Ρομαντισμού» (εκδόσεις Scripta). 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP