ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΤΡΟΥΛ

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΤΡΟΥΛ

ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΚΑΙ ΙΔΡΥΜΑΤΑ
"Το αίνιγμα του Τρουλ" της Μαρίας Παπαγιάννη
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Παίζουν: Ντίνη Ρέντη, Κατερίνα Μαούτσου, Μάνος Στεφανάκης

Ένα νεαρό παλικάρι βρίσκεται στη Σκοτεινή Χώρα, έχοντας χάσει όλες του τις αναμνήσεις. Δύο γυναίκες θα το βοηθήσουν να θυμηθεί τι του έχει συμβεί και θα ζωντανέψουν μαζί του τα γεγονότα που ανακαλεί σταδιακά η μνήμη του.

Για 9η χρονιά συνεχίστηκε το πρόγραμμα δωρεάν παραστάσεων για παιδιά σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Η παράσταση παρουσιάστηκε και στο θέατρο, με μειωμένο εισιτήριο, σε μια προσπάθεια αυτοχρηματοδότησης και ενίσχυσης της δράσης μας στα νοσοκομεία.
Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος άλλοτε γρήγορα κι άλλοτε αργά περνάει; Είναι αλήθεια πως οι αληθινοί φίλοι δεν χάνονται ποτέ; Είναι αλήθεια ότι πρέπει να διασχίσεις το σκοτεινό δάσος για να νικήσεις τους εφιάλτες σου; Πόσο θάρρος και πόση τόλμη κρύβει ο καθένας μέσα του;
Δυο παιδιά θα ξεκινήσουν ένα μεγάλο ταξίδι για να βρουν τους αγαπημένους τους φίλους. Δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν. Στο σκοτεινό δάσος θα έρθουν αντιμέτωποι με το φοβερό ξωτικό Τρουλ και θα πρέπει να λύσουν ένα σκοτεινό αίνιγμα. Τα δυο παιδιά γρήγορα θα καταλάβουν πως για να κερδίσουν πίσω τους αγαπημένους τους θα πρέπει να τολμήσουν, να ξορκίσουν τους μεγαλύτερους φόβους τους για να λύσουν το μυστήριο.


Σάββατο, 15.1.2011, ώρα 4μ.μ. Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, Αθήνα
Ήμασταν εκεί. Αλλά δεν μπορέσαμε να φτάσουμε στην πλατεία, ούτε να παίξουμε την παράσταση για τα παιδιά- για όλα τα παιδιά- της περιοχής, όπως σκοπεύαμε. Κάποιοι είχαν καταλάβει το χώρο, κρατώντας ελληνικές σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα εναντίον των μεταναστών. Φαίνεται πως νομίζουν ότι έτσι υπερασπίζονται τη γειτονιά. Εμείς πάλι συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η γειτονιές ανήκουν σε όλους τους κατοίκους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά. Και θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε θεατρική ψυχαγωγία στα παιδιά που το έχουν ανάγκη και που, άλλωστε, δεν φταίνε σε τίποτα...
 
Το Θέατρο του Νέου Κόσμου θα συμμετείχε με το έργο για παιδιά Το αίνιγμα του Τρουλ στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που επρόκειτο να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του αντιρατσιστικού συλλαλητηρίου το Σάββατο 15 Ιανουαρίου στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα. Προτείναμε οι γονείς να φέρουν τα παιδιά τους στην πλατεία, να ανακατευτούν με τα παιδιά των μεταναστών, και όλο αυτό το πολύχρωμο κοινό να παρακολουθούσε την παράσταση, δείχνοντας σε όλους ότι το θέατρο ενώνει και ότι η πλατεία ανήκει σε όλο τον κόσμο που θέλει να ζήσει ειρηνικά και πρώτα απ’ όλα στα παιδιά.
 


Συντελεστές 
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Σκηνικό - Κοστούμια: Μαρία Χανιωτάκη, Νίκος Δεντάκης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Επιμέλεια κίνησης: Σεσίλ Μικρούτσικου



Παίζουν οι ηθοποιοί 

Ντίνη Ρέντη

Κατερίνα Μαούτσου

Μάνος Στεφανάκης


Πού και πότε

Καθημερινά σε νοσοκομεία, ιδρύματα, χώρους αλληλεγγύης κλπ.
και κάθε Κυριακή στο Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κεντρική Σκηνή

από 12.12.2010 μέχρι 17.4.2011

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Έλενα Γαλανοπούλου, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 04/01/2011

Το θέατρο είναι το καλύτερο φάρμακο

Τέτοιες γιορτινές μέρες πολιτικοί και θρησκευτικοί άρχοντες συνηθίζουν να επισκέπτονται νοσοκομεία και ιδρύματα, με την «απαραίτητη» πάντα συνοδεία τηλεοπτικών μέσων. Επίσης, τελευταία, όλο και με μεγαλύτερη συχνότητα και άνεση θεατρικά σχήματα εγκαταλείπουν την ασφάλεια της σκηνής προς αναζήτηση νέων συγκινήσεων και εμπνεύσεων, δίνοντας έτσι και μια λύση στο οικονομικό τους αδιέξοδο, ακόμη και χάριν εντυπωσιασμού.

Τέτοιες γιορτινές μέρες πολιτικοί και θρησκευτικοί άρχοντες συνηθίζουν να επισκέπτονται νοσοκομεία και ιδρύματα, με την «απαραίτητη» πάντα συνοδεία τηλεοπτικών μέσων. Επίσης, τελευταία, όλο και με μεγαλύτερη συχνότητα και άνεση θεατρικά σχήματα εγκαταλείπουν την ασφάλεια της σκηνής προς αναζήτηση νέων συγκινήσεων και εμπνεύσεων, δίνοντας έτσι και μια λύση στο οικονομικό τους αδιέξοδο, ακόμη και χάριν εντυπωσιασμού.

Τα κίνητρα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, που εδώ και χρόνια λειτουργεί καθημερινά και σχεδόν αθόρυβα τη δική του «κινητή μονάδα» θεάτρου για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα, πόρρω απέχουν από τα παραπάνω.

Για φέτος, βαδίζοντας στην ένατη χρονιά του θεσμού και έχοντας ήδη ξεπεράσει τις 1.400 δωρεάν παραστάσεις, η Μαρία Παπαγιάννη ανέλαβε να γράψει ένα νέο έργο, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες και τους χώρους όπου δίνονται αυτές οι παραστάσεις. «Το αίνιγμα του Τρουλ», σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη, μπορεί να παρουσιάζεται καθημερινά στους πιο απροσδόκητους -θεατρικά- χώρους, σε δωμάτια ασθενών και διαδρόμους νοσοκομείων, για μικρές ομάδες παιδιών -ακόμη και μόνο για ένα μικρό θεατή. Κάθε Κυριακή, όμως, παίζεται και στο ίδιο το Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε μια προσπάθεια αυτοχρηματοδότησης της όλης δράσης -στις 5 μ.μ. με είσοδο 10 ευρώ.

Η αξία της συνύπαρξης

Η «κινητή μονάδα» δίνει 150 με 180 παραστάσεις το χρόνο -όλες δωρεάν. Με τον καιρό, απλώθηκαν και πέρα από νοσοκομεία και ιδρύματα, σε χώρους όπου βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών, όπως φυλακές, προσφυγικούς καταυλισμούς και ειδικά σχολεία.

«Αυτή η δράση μάς υπενθυμίζει συνέχεια τον κοινωνικό ρόλο του θεάτρου. Κάτι που πολλές φορές, μέσα από τις φιλοδοξίες μας, ξεχνάμε», λέει ο Παντελής Δεντάκης. Πέρα από την αξιοσημείωτη θητεία του στο χώρο του παιδικού θεάτρου, είχε αναλάβει τη σκηνοθεσία της δράσης και τις δύο περασμένες σεζόν.

Στο «Αίνιγμα του Τρουλ», δύο παιδιά ξεκινούν ένα μεγάλο ταξίδι για να βρουν αγαπημένους τους φίλους, που έχουν χαθεί. Στο σκοτεινό δάσος θα έρθουν αντιμέτωποι με το φοβερό ξωτικό Τρουλ και θα πρέπει να λύσουν ένα σκοτεινό αίνιγμα. Το έργο, σύμφωνα με το σκηνοθέτη του, μιλά για δύο βασικά πράγματα: την αξία της συνύπαρξης, ότι δηλαδή όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα απ' όσα ένας ένας, και της επιμονής και προσήλωσης στο στόχο μας.

Οσο για τη διαδικασία σκηνοθετικής προσέγγισης του έργου; Δεν διαφέρει σε τίποτα από μια οποιαδήποτε άλλη παράσταση κι ας απευθύνεται σε παιδιά. Αλλωστε, όπως λέει ο Παντελής Δεντάκης, «τα παιδιά καταλαβαίνουν ή ορθότερα νιώθουν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα νομίζουμε». Ούτε και η θεματολογία γίνεται πιο ευαίσθητη λόγω της ιδαιτερότητας του κοινού. «Μπορεί να κάνεις και κακό αν τονίσεις κάτι πιο ευαίσθητο», επισημαίνει.

Τα παιδιά ξεχνιούνται για λίγο

Το θέατρο, όμως, σίγουρα μπορεί να λειτουργήσει ως φάρμακο και συγκεκριμένα ως αναλγητικό. «Μπαίνουμε σε ένα νοσοκομείο, όπου έστω κι αν είναι "Παίδων" η ατμόσφαιρα είναι βαριά, και για 40 λεπτά είναι σαν να βγάζεις τα παιδιά σε έναν άλλο χώρο, σε μια άλλη κατάσταση. Σαν να ξεχνιούνται ώς ένα βαθμό, όσο είναι δυνατό. Είναι, δηλαδή, σαν να δωρίζεις κάτι απλόχερα και να φεύγεις εισπράττοντας πολλά από τα χαμόγελα των παιδιών. Δεν υπάρχει, βέβαια, αυτό το "Μπράβο, είσαι καλός ηθοποιός. Θα σου γράψω αυτή την κριτική"».

Ολη αυτή η εμπειρία τον έχει κάνει πιο ώριμο. «Πραγματικά αναρωτιέμαι για τη θέση που παίρνω απέναντι στα πράγματα και είμαι πολύ σκεπτικός. Η τέχνη δεν μπορεί να δώσει λύσεις, αλλά σίγουρα μπορεί να μιλήσει για πράγματα. Και, δυστυχώς, τελευταία δεν το κάνει. Δεν μιλάμε οι άνθρωποι του θεάτρου για την πραγματικότητα ούτε γι' αυτά που συμβαίνουν. Λειτουργούμε σε ένα επίπεδο εντελώς "μεταξύ μας"», λέει. Από τα τέλη Ιανουαρίου θα τον δούμε ως ηθοποιό στο «Θερμοκήπιο» του Πίντερ σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.

**Παίζουν: Ντίνη Ρέντη, Κατερίνα Μαούτσου, Μάνος Στεφανάκης. Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Χανιωτάκη, Νίκος Δεντάκης. *

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP