ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ RACHEL CORRIE

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ RACHEL CORRIE

"Το όνομά μου είναι Rachel Corrie"
Σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου
Παίζουν: Δήμητρα Σύρου, Μάρω Αγρίτη

Συμπαραγωγή με την Εταιρεία Familia

Για δύο σαιζόν παρουσιάστηκε το έργο Το όνομά μου είναι Rachel Corrie που βασίζεται σε κείμενα της Αμερικανίδας ακτιβίστριας, τα οποία επιμελήθηκαν ο Alan Rickman και η Katharine Viner.

Για δύο σαιζόν παρουσιάστηκε το έργο Το όνομά μου είναι Rachel Corrie που βασίζεται σε κείμενα της Αμερικανίδας ακτιβίστριας, τα οποία επιμελήθηκαν ο Alan Rickman και η Katharine Viner.
Ποιος μπορεί να μιλήσει για την αλήθεια της άλλης πλευράς χωρίς να το πληρώσει ακριβά;
Μια νεαρή Αμερικανίδα Εβραία αποφασίζει να πάει στην Παλαιστίνη για να δει από κοντά την αλήθεια και να την κρίνει. Αυτά που αφηγείται δείχνουν μια τόσο φριχτή πραγματικότητα, την οποία αν κανείς βιώσει, το βλέμμα του δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Μπορείς όμως να επιβιώσεις με ένα τέτοιο βλέμμα;


Συντελεστές 
Μετάφραση: Νάνση Τρικαλίτη
Σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου
Σκηνικά - Κοστούμια: Άρτεμις Θεοδωρίδη
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική επιμέλεια: Μάνια Παπαδημητρίου
Επιμέλεια κίνησης: Πάρης Μαντόπουλος


Παίζουν οι ηθοποιοί

Δήμητρα Σύρου

Μάρω Αγρίτη


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Δώμα
από 25.1.2010 μέχρι 27.4.2010

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κάτω Χώρος
από 1.10.2010 μέχρι 31.10.2010 & από 21.11.2010 μέχρι 17.4.2011  

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Κατερίνα Σφοντούρη, in2life.gr, 18/02/2010

Το όνομά μου είναι Rachel Corrie: Θεατρικό μανιφέστο για την ειρήνη

Μία αληθινή συγκλονιστική ιστορία, η οποία ολοκληρώθηκε μόλις πριν από λίγα χρόνια, το 2003, μεταφέρεται στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου κάθε Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα. Είναι η ιστορία της νεαρής Αμερικανοεβραίας ακτιβίστριας Rachel Corrie, η οποία έχασε τη ζωή της ορθώνοντας το ανάστημά της ενάντια στην αδικία. 

 

Μία αληθινή συγκλονιστική ιστορία, η οποία ολοκληρώθηκε μόλις πριν από λίγα χρόνια, το 2003, μεταφέρεται στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου κάθε Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα. Είναι η ιστορία της νεαρής Αμερικανοεβραίας ακτιβίστριας Rachel Corrie, η οποία έχασε τη ζωή της ορθώνοντας το ανάστημά της ενάντια στην αδικία.

Τόσο συνηθισμένη και τόσο ξεχωριστή

Συλλέγοντας υλικό από τα ημερολόγια που κρατούσε η Rachel αλλά και τα e-mails που συχνά έστελνε στην οικογένειά της, σε φίλους και γνωστούς, ο σκηνοθέτης Alam Rickman και η δημοσιογράφος Katharine Viner, συνέγραψαν το έργο «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie».

Αν και δεν είναι λίγοι αυτοί που θυμούνται την ιστορία της νεαρής ακτιβίστριας όπως μεταδιδόταν από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το συγγραφικό δίδυμο κατάφερε να διασώσει πολύτιμο υλικό και να κάνει ευρέως γνωστή όχι μόνο την ιστορία της Rachel αλλά και μια σειρά από γεγονότα στην λωρίδα της Γάζας, ειδωμένα μέσα από τα μάτια μιας Αμερικανοεβραίας.

Μεγαλωμένη σε μια τυπική αμερικανική οικογένεια, η Rachel από μικρή ηλικία έδειχνε μεγάλη ευαισθησία σε θέματα κοινωνικά. Ήθελε να γίνει συγγραφέας και καλλιτέχνης. Μεγαλώνοντας κι ενώ φοιτούσε στο τμήμα Καλών Τεχνών κολλεγίου της Αμερικής, παράλληλα συμμετείχε σε οργανισμούς υπέρ της ειρήνης, της προστασίας φυσικών πηγών ενέργειας αλλά και άλλους. Το ταξίδι της μάλιστα κάποια στιγμή στη Ρωσία της είχε αφήσει ανεξίτηλες μνήμες από εικόνες γεμάτες φτώχεια και μιζέρια.

Η συμμετοχή της σε δύο σημαντικά κινήματα υπέρ της ειρήνης και υπέρ των Παλαιστινίων -αν και προερχόταν από την αντίθετη πλευρά- είχε σαν φυσικό επακόλουθο για εκείνη το ταξίδι στη Λωρίδα της Γάζας. Σκοπός της; Η προστασία σπιτιών Παλαιστινίων, τα οποία απειλούνταν από τις στρατιωτικά εξοπλισμένες μπουλντόζες των Ισραηλινών Δυνάμεων Άμυνας. Η τύχη όμως δεν ήταν με το μέρος της, καθώς στην καθορισμένη ως ζώνη ασφαλείας περιοχή Ράφα η Rachel έβαλε το σώμα της ως εμπόδιο σε μια μπουλντόζα η οποία ποτέ δεν σταμάτησε.

Περιγραφές γεμάτες εικόνες

Ικανό να συγκινήσει ακόμη και τους πιο «σκληρούς» θεατές, το έργο είναι «γροθιά στο στομάχι». Όλα όσα ακούμε κατά καιρούς και βλέπουμε στις ειδήσεις, γίνονται θέατρο. Ένα θέατρο πολιτικό, που προβληματίζει και προσπαθεί να μας αφυπνίσει. Μια παράσταση η οποία διακρίνεται από την αμεσότητα της Δήμητρας Σύρου, ως Rachel Corrie, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Μάνιας Παπαδημητρίου.

Η μικρή σκηνή του Δώματος του Θεάτρου του Νέου Κόσμου μετατρέπεται σε δωμάτιο εφηβικό. Φωτογραφίες που κοσμούν τους τοίχους της πάντα ανήσυχης, ενεργητικής και θαρραλέας Rachel. Μια σύγχρονη έφηβη που την απασχολούν όλα. Η οικογένειά της, οι σχέσεις της αλλά πάνω απ’όλα η αδικία στον κόσμο που ζει. Η Δήμητρα Σύρου μάς γεμίζει με εικόνες μέσα από τις περιγραφές της. Είναι τα ταξίδια στη Ρωσία κι έπειτα στη Λωρίδα της Γάζας. Μεστός ο λόγος της, δουλεμένη η κίνησή της. Δυνατή η ερμηνεία της, ίσως από τις καλύτερες πρωτοεμφανιζόμενες ηθοποιούς φέτος. Μαζί της, η Μάρω Αγρίτη, την ακολουθεί πιστά. Είναι ο χρόνος, είναι η μητέρα της που αλληλογραφεί για να μάθει τα νέα της.

Φεύγοντας

Χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς, χωρίς μεγαλειώδη σκηνικά, αλλά απλά, στοχευμένα, με μηνύματα ειρήνης και ισότητας, όπως ακριβώς η ζωή της Rachel. Αυτή είναι η παράσταση του έργου «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», στην δεύτερη διανομή που γίνεται στην Ελλάδα. Ας σημειωθεί ότι το έργο έχει αποσπάσει βραβεία και διακρίσεις ανά τον κόσμο, ενώ στη Νέα Υόρκη το 2006 ακυρώθηκε το ανέβασμα της παράστασης για το φόβο πολιτικών αντιποίνων. 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Αστερόπη Λαζαρίδου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 31/01/2010

ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ

Ακτιβισμός σημαίνει φως

Υπάρχουν έργα που γίνονται για το θέατρο και άλλα που γίνονται στο θέατρο για να μας θυμίσουν ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντίστασης εκτός από το ζάπινγκ. Το έργο «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Υπάρχουν έργα που γίνονται για το θέατρο και άλλα που γίνονται στο θέατρο για να μας θυμίσουν ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντίστασης εκτός από το ζάπινγκ. Το έργο «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Η ιστορία της 23χρονης αμερικανοεβραίας ακτιβίστριας, η οποία στις 16 Μαρτίου 2003 καταπλακώθηκε από μια μπουλντόζα των ισραηλινών Δυνάμεων Αμυνας στην προσπάθειά της να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιών Παλαιστινίων σε κατοικήσιμη περιοχή στη Λωρίδα της Γάζας, μετατράπηκε σε έναν έξοχο μονόλογο βασισμένο στα ημερολόγια που κρατούσε και στα e-mail που έστελνε σε φίλους και στη μητέρα της. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Μάνιας Παπαδημητρίου, ως τις 27/4 στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου η Δήμητρα Σύρου (στη φωτογραφία) είναι βέβαιο ότι με την έξοχη ερμηνεία της θα αντικαταστήσει με ένα μεγάλο θαυμαστικό το ερωτηματικό που ακολουθεί τη φράση «Ποια είναι αυτή;». Είναι ωραίο να υπάρχουν άνθρωποι που εμπιστεύονται τόσο σημαντικά κείμενα σε νέους ηθοποιούς. Και είναι ακόμη ωραιότερο, όταν εκείνοι τους βγάζουν ασπροπρόσωπους. Ακόμη και αν ο ακτιβισμός δεν είναι μέρος της ζωής ή του λεξιλογίου σου, συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να κρέμεται από τα χείλη της ηθοποιού, η οποία μας χαρίζει μια ενσάρκωση που ώρες ώρες θυμίζει μετενσάρκωση.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γιώργος Βιδάλης, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 29/04/2010

Το όνομά μου είναι Μνήμη

Στο Θέατρο Νέου Κόσμου (Κυριακή και Δευτερότριτα έως 5 Μαΐου) σε ρεαλιστική κι απέριττη σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου. Η νιόβγαλτη και ταλαντούχα Δήμητρα Σύρου πραγματώνει έναν μικρό άθλο ερμηνεύοντας τη Ρέιτσελ Κόρι σε διάφορες φάσεις της σύντομης ζωής της (εφηβεία, γονείς, φίλοι, ταξίδι στην Παλαιστίνη).

Ενα κορίτσι αμερικανοεβραϊκής καταγωγής, που στα δέκα του γράφει: «Ονειρό μου είναι να δοθεί στους φτωχούς μια ευκαιρία».
Στα δώδεκά του: «Το να σέβομαι τον τόπο μου, αλλά να αναγνωρίζω και στους άλλους το ίδιο δικαίωμα, είναι ζήτημα ηθικής για μένα».

Στα 23 της φεύγει από τις ΗΠΑ πηγαίνοντας στη Γάζα ως ακτιβίστρια στο πλευρό των Παλαιστινίων. Μετά δύο μήνες, στη Ράφα, μια μπουλντόζα του ισραηλινού στρατού την καταπλάκωσε στην προσπάθειά της να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιού παλαιστινιακής οικογένειας (16 Μαρτίου 2003).

Το ημερολόγιό της και τα email της αποτελούν τον θεατρικό μονόλογο «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι» -που επιμελήθηκαν ο ηθοποιός Αλαν Ρίκμαν και η δημοσιογράφος Κάθριν Βίνερ- και ο οποίος παίζεται σε διάφορες χώρες.

Στο Θέατρο Νέου Κόσμου (Κυριακή και Δευτερότριτα έως 5 Μαΐου) σε ρεαλιστική κι απέριττη σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου. Η νιόβγαλτη και ταλαντούχα Δήμητρα Σύρου πραγματώνει έναν μικρό άθλο ερμηνεύοντας τη Ρέιτσελ Κόρι σε διάφορες φάσεις της σύντομης ζωής της (εφηβεία, γονείς, φίλοι, ταξίδι στην Παλαιστίνη). Ιδεαλίστρια, μαχητική, διψασμένη για δικαιοσύνη, θέτει αμείλικτα ερωτήματα, κάνει αιχμηρές σκέψεις για την υποκρισία, την ισοπεδωτική εξουσιαστική αντίληψη σε ΗΠΑ και Ισραήλ.

Συγκλονισμένη με το γκρέμισμα σπιτιών, την καταστροφή κήπων και πηγαδιών από Ισραηλινούς στρατιώτες, με την προσπάθεια εξαθλίωσης και αφανισμού των Παλαιστινίων, νιώθει φόβο και αποτροπιασμό για τον δυτικό πολιτισμένο κόσμο που κλείνει τα μάτια. «Δεν μπορείς να το φανταστείς αν δεν το δεις... Η ζωή δεν είναι έτσι παντού... Πρέπει να αντιστέκεσαι με κάθε κόστος... Η δουλειά μου είναι να νοιάζομαι. Αυτό ξέρω».

Εργο που αφυπνίζει συνειδήσεις, που υπερασπίζεται τη μνήμη με τη σπαρακτική ειλικρίνεια της Κόρι. Αξίζει να το δείτε όπως και να διαβάσετε το βιβλίο-ημερολόγιό της (εκδόσεις «Αιώρα» - μετάφραση Νάνσυ Τρικαλίτη). Σε βουβό ρόλο του χρόνου και της συλλογικής συνείδησης στην παράσταση η Μάρω Αγρίτη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γρηγόρης Ιωαννίδης, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 16/10/2010

Μεταξύ αγιοποίησης και ντοκουμέντου

Για να είμαστε ειλικρινείς, συνήθως αντιλαμβανόμαστε πρόσωπα σαν αυτό της Ρέιτσελ Κόρι μέσα από μυθιστορηματικά στερεότυπα μαρτύρων της Δύσης, που ανέλαβαν να φέρουν κάποτε τη δικαιοσύνη σε δύσκολους καιρούς, σε δύσκολα μέρη.

Στο έργο, όμως, της δημοσιογράφου Κατρίν Βίνερ και του σκηνοθέτη Αλαν Ρίκμαν -που στηρίζεται σε ημερολόγια και ηλεκτρονικά μηνύματα της ίδιας της Κόρι- ο θεατής πρέπει να ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα στην υπόγεια αγιοποίηση της μυθιστορηματικής βιογραφίας και τις απαιτήσεις του θεάτρου-ντοκουμέντο.

Για να είμαστε ειλικρινείς, συνήθως αντιλαμβανόμαστε πρόσωπα σαν αυτό της Ρέιτσελ Κόρι μέσα από μυθιστορηματικά στερεότυπα μαρτύρων της Δύσης, που ανέλαβαν να φέρουν κάποτε τη δικαιοσύνη σε δύσκολους καιρούς, σε δύσκολα μέρη.

Στο έργο, όμως, της δημοσιογράφου Κατρίν Βίνερ και του σκηνοθέτη Αλαν Ρίκμαν -που στηρίζεται σε ημερολόγια και ηλεκτρονικά μηνύματα της ίδιας της Κόρι- ο θεατής πρέπει να ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα στην υπόγεια αγιοποίηση της μυθιστορηματικής βιογραφίας και τις απαιτήσεις του θεάτρου-ντοκουμέντο.

Από τη μία λοιπόν, έχουμε ένα αδιαμφισβήτητα χαρισματικό παιδί (ένα βίντεο που προβάλλεται στο τέλος δείχνει την Κόρι στην ηλικία των δέκα μόλις χρόνων να μιλάει με θαυμαστή ωριμότητα για την ειρήνη), που εξελίσσεται σε αγωνίστρια, αφοσιωμένη ειρηνίστρια και δραστήρια ακτιβίστρια, διατηρώντας ακόμα τις αγαρμποσύνες του νεαρού της ηλικίας της, φέροντας σε κάθε πράξη τη χάρη μιας ζωής που θα μπορούσε το ίδιο καλά να έχει καταναλωθεί στον εγωκεντρισμό και τη μαλθακότητα, όπως τόσων άλλων. Από τη μια έχουμε, λοιπόν, τον ενθουσιασμό, το πάθος...

Και έχουμε από την άλλη, την έκθεση των γεγονότων, μαζί με τη βαρύτητα μιας μαρτυρίας που λέει ότι σε ένα μέρος του κόσμου η αίσθηση της ανθρωπιάς και της δικαιοσύνης ισοπεδώνονται με μπουλντόζες-τρανσφόρμερς. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως για πολλούς η παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» δίνει απλώς την αφορμή για μια εκτόνωση των τύψεων του σαλονιού. Δημιουργεί ένα ειλικρινές κι ωστόσο παροδικό αίσθημα αγανάκτησης. Και το «πολιτικό» γίνεται το επίχρισμα της βιογραφίας ενός ακόμα αδικοχαμένου εκλεκτού παιδιού της Δύσης, κάτι μεταξύ Ρεμπό και Αννας Φρανκ, Λόρενς της Αραβίας και Ερνεστ Χέμινγουεϊ.

Σαν σύγχρονη Αντιγόνη

Ας ελπίσουμε ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι που θα μετατρέψουν μέρος του συναισθηματικής εμπλοκής τους -την οποία το πολιτικό θέατρο δεν αρνείται αλλά και δεν επικροτεί- σε ενημέρωση και ανάληψη δράσης. Εξάλλου αυτό ήταν, ίσως, και το στοιχείο στη σύντομη ζωή της Κόρι, που αξίζει να διασωθεί. Χωρίς η ίδια να πολυκαταλαβαίνει, χωρίς να γνωρίζει σε βάθος, νιώθει σαν την Αντιγόνη ότι «κάτι πρέπει να γίνει». Και πράττει. Ο,τι και αν υπήρξε η Ρέιτσελ Κόρι, το έργο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου μας ζητά να δούμε το φεγγάρι αντί για το δάκτυλο που το δείχνει.

Αυτά με το έργο που έκανε θραύση πρώτα στο Λονδίνο και απαγορεύτηκε έπειτα στη Νέα Υόρκη, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Είναι αλήθεια ότι η διδασκαλία της Μάνιας Παπαδημητρίου και η ερμηνεία της Δήμητρας Σύρου εκτρέπουν την παράσταση κάποια στιγμή σε έργο προπαγάνδας (δεν θέλει άλλωστε και πολύ), με σαφή στόχευση (την πολιτική του Ισραήλ στα κατεχόμενα) και ακόμα σαφέστερη την πρόθεση καταγγελίας της σιωπής που σκεπάζει το έγκλημα. Η πρώτη, πάντως, δίδαξε εξαιρετικά την εσωτερική μεταμόρφωση της Κόρι από την «οποιαδήποτε» συνειδητοποιημένη Αμερικανίδα σε ενσάρκωση προσφοράς, παράδειγμα θυσίας, αλλά και στο θύμα της εγκληματικής πολιτικής στο Μεσανατολικό.

Την κλίμακα αυτή ανέβηκε μέχρι τέλους η Σύρου. Αποδίδοντας στην αρχή το εφηβικό πρόσωπο της Κόρι. Και αναλαμβάνοντας έπειτα για λογαριασμό της το ρόλο εκπροσώπου της ανθρωπότητας στην Παλαιστίνη, ίσως το ίδιο άχαρης και τσαπατσούλας με πριν, όμως παράξενα σοφής και μοιραία αποφασισμένης. Πάνω από όλα, όμορφης πια, όπως αυτοί που 'χε ο θάνατος διαλέξει. *

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP