ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ

ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ

"Λιοντάρια" του Βασίλη Μαυρογεωργίου και του Κώστα Γάκη
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Κώστας Γάκης, Χρήστος Παπαδόπουλος
Παίζουν: Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μαρία Φιλίνη, Άκης Φιλιός

Το 2003, κατά το βομβαρδισμό του Ιράκ, τα λιοντάρια το σκάνε από τον ζωολογικό κήπο και, μέσα στη μισογκρεμισμένη Βαγδάτη, αναγκάζονται πρώτη φορά να κυνηγήσουν για να επιβιώσουν.

Τέσσερα εξημερωμένα λιοντάρια αντιμέτωπα με τη φύση τους.

Μια ιστορία εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα έγινε θεατρική παράσταση με μουσική, τραγούδια και τεχνικές κόμικς, καρτούν και 3Danimation.


Συντελεστές 

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Κώστας Γάκης, Χρήστος Παπαδόπουλος
Μουσική: Κώστας Γάκης
Σκηνικά - Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Παπαδόπουλος
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Φακούρας


Παίζουν οι ηθοποιοί

Κατερίνα Μαυρογεώργη

Γιώργος Παπαγεωργίου

Μαρία Φιλίνη

Άκης Φιλιός


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κεντρική Σκηνή
από 17.1.2010 μέχρι 2.5.2010

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Θυμέλη, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 11/03/2010

Με ευαισθησία, φαντασία, χιούμορ και παιχνιδιάρικη διάθεση, το έργο αλληγορεί για τη ζωή και το θάνατο, την «ευλογία» της ειρήνης και την «κατάρα» του πολέμου και εμμέσως καταδικάζει τον πόλεμο. 

Στην κεντρική σκηνή του θεάτρου παρουσιάζεται το νέο έργο των Βασίλη Μαυρογεωργίου - Κώστα Γάκη «Λιοντάρια», με σκηνοθεσία των ίδιων και μουσική του δεύτερου. Ταλαντούχοι και οι δύο καλλιτέχνες, εμπνεύσθηκαν το έργο τους από ένα πραγματικό γεγονός. Από μια ιδιαίτερη «παράπλευρη απώλεια» που προκάλεσε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός κατά του Ιράκ, κατά το βομβαρδισμό της Βαγδάτης, τον Απρίλη του 2003. Βομβαρδισμός που κατέστρεψε και το Ζωολογικό Κήπο, με αποτέλεσμα τέσσερα λιοντάρια τρομαγμένα από τις βόμβες να βρεθούν στην πόλη και να πυροβοληθούν από Αμερικανούς στρατιώτες. Με ευαισθησία, φαντασία, χιούμορ και παιχνιδιάρικη διάθεση, το έργο αλληγορεί για τη ζωή και το θάνατο, την «ευλογία» της ειρήνης και την «κατάρα» του πολέμου και εμμέσως καταδικάζει τον πόλεμο. Αφορά όμως στην επιφάνεια, στα επιφαινόμενα του πολέμου, στις καταστροφές που προκαλεί, όχι όμως και στα αίτια και τους υπαιτίους του. Γι’ αυτό και κυρίως απευθύνεται στα παιδιά, μικρά και μεγαλύτερα, που σίγουρα έχουν να διδαχθούν από το έργο, να συγκινηθούν και να γελάσουν με την παράσταση και τις «παιγνιώδεις», μιμικές μεταμορφώσεις σε διάφορους «ρόλους» – ζώα των ηθοποιών: Γιώργου Παπαγεωργίου, Κατερίνας Μαυρογεώρη, Μαρία Φιλίνη, Ακη Φιλιού.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Βασίλης Μπουζιώτης, MediaSoup, 01/03/2010

Χρυσά "Λιοντάρια" στην καρδιά της Αθήνας

(...) Τέσσερα εξημερωμένα λιοντάρια, ήρθαν αντιμέτωπα με την φύση τους και είναι αυτά που… πρωταγωνιστούν στο εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο των Βασίλη Μαυρογεωργίου-Κώστα Γάκη, που εμπνεύστηκαν απ’το αληθινό γεγονός και τα ανέβασαν στην σκηνή, σε μια συναρπαστική παράσταση με υπέροχη μουσική, με τραγούδια θαυμάσια, με τεχνικές κόμικς και με 3d animation.

Ήταν το 2003,στο βομβαρδισμό του Ιράκ, που τέσσερα λιοντάρια το έσκασαν από τον ζωολογικό κήπο και μέσα στη μισογκρεμισμένη Βαγδάτη, αναγκάστηκαν για πρώτη φορά να κυνηγήσουν, προκειμένου να επιβιώσουν.

Τέσσερα εξημερωμένα λιοντάρια, ήρθαν  αντιμέτωπα με την  φύση τους και είναι αυτά που… πρωταγωνιστούν στο εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο των Βασίλη Μαυρογεωργίου-Κώστα Γάκη, που εμπνεύστηκαν απ’το αληθινό γεγονός και τα ανέβασαν στην σκηνή, σε μια συναρπαστική παράσταση με υπέροχη μουσική, με τραγούδια θαυμάσια, με τεχνικές κόμικς και με 3d animation.

Μπορεί η Βενετία νάχει τα Χρυσά Λιοντάρια της, έχουμε όμως και εμείς τα δικά μας χρυσά «Λιοντάρια», που αγγίζουν την καρδιά, καθηλώνουν τους θεατές –ορδές οι θεατές να το επισημάνω αυτό!- τους προσφέρουν γέλιο και συγκίνηση, προβληματισμό και θεατρική μέθεξη. Πήγα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, κουρασμένος, άκεφος και… πεσμένος.  Έφυγα βουρκωμένος από χαρά και με ανάταση ψυχής, μετά από ογδόντα λεπτά, που έφυγαν σαν νερό… Με τη χαρά που νιώθει κανείς, βλέποντας το νέο αίμα να δίνει ρέστα και να φτιάχνει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και άρτιες παραστάσεις-προτάσεις της χρονιάς… Γιατί όλοι οι -νεαροί- συντελεστές της δουλειάς, «κεντάνε» πραγματικά!

Οι Μαυρογεωργίου-Γάκης συγγραφικά, οι ίδιοι μαζί με τον Χρήστο Παπαδόπουλο σκηνοθετικά και οι τέσσερις έξοχοι ηθοποιοί Γιώργος Παπαγεωργίου, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Μαρία Φιλίνη και Άκης Φιλιός υποκριτικά. Δεν είναι τυχαίο, ότι το βράδυ της Κυριακής, η αίθουσα ήταν γεμάτη και ότι έγιναν πέντε αυλαίες, με τους ηθοποιούς να βγαίνουν ξανά και ξανά στην σκηνή, ακούγοντας ηχηρότατα μπράβο.

Ένα μπράβο και από μας στα «Λιοντάρια», που παίρνουν με το σπαθί τους τη μερίδα του λέοντος στη θεατρική Αθήνα.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Μυρόεσσα Μεταξά, Mixtape.gr, 22/02/2010

Ο αυτοσαρκασμός είναι μεγάλη υπόθεση, δε συμφωνείτε; Και όταν στην αρχή αρχή του νέου τους έργου ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και ο Κώστας Γάκης βάζουν στο στόμα του μικρού λιονταριού μια αναφορά στην μικρή Ιωάννα, τη διαβόητη «Κατσαρίδα» τους, είναι αδύνατο να μη μειδιάσεις με το χιούμορ τους.

Ο αυτοσαρκασμός είναι μεγάλη υπόθεση, δε συμφωνείτε; Και όταν στην αρχή αρχή του νέου τους έργου ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και ο Κώστας Γάκης βάζουν στο στόμα του μικρού λιονταριού μια αναφορά στην μικρή Ιωάννα, τη διαβόητη «Κατσαρίδα» τους, είναι αδύνατο να μη μειδιάσεις με το χιούμορ τους.

Άλλωστε το έχουν αποδείξει επανειλημμένως πως μπορούν να συνδυάζουν -και συνήθως να κρατούν σε φοβερή ισορροπία- το αστείο με το σοβαρό, την τρυφερότητα με τη σκληρότητα, το σαρκασμό με τη συγκίνηση και το παραμύθι με την πραγματικότητα.

Αυτή τη φορά με αφορμή την αληθινή ιστορία τεσσάρων λιονταριών που δραπέτευσαν το 2003 κατά το βομβαρδισμό του Ιράκ από το ζωολογικό κήπο της Βαγδάτης για να βρεθούν νεκρά από τις σφαίρες Αμερικανών στρατιωτών προτού βρουν τον δικό τους παράδεισο, τη Σαβάνα, στήνουν ένα ακόμα παραμύθι για ενήλικα παιδιά.

Η ιστορία ξεκινά τη διήγησή της χωρισμένη σε κεφάλαια και οι ηθοποιοί μεταμορφώνονται -χωρίς καμία μα καμία αγωνία να μοιάσουν ρεαλιστικά με τα σαρκοφάγα τετράποδα, γεγονός που τους κάνει πολύ χαριτωμένους και ακόμα περισσότερο πειστικούς- σε λιοντάρια και οι θεατές γινόμαστε επισκέπτες του ζωολογικού κήπου.

Μαζί τους συμπρωταγωνιστούν -εκτός από τις μουσικές του Κώστα Γάκη στις οποίες το δίδυμο μας έχει συνηθίσει και, ομολογουμένως θα μας έλειπαν αν ποτέ μας τις στερούσαν- σκιτσαρισμένες live, επί τόπου εικόνες που συμπληρώνουν το λιτό σκηνικό (της Μαγιούς Τρικεριώτη) καθώς προβάλλονται από έναν προτζέκτορα στον καμβά που φιλοξενεί το «περιβάλλον» στο οποίο κάθε φορά μεταφέρεται η δράση και μας μεταφέρουν στον παραμυθόκοσμο που με μαεστρία έστησαν ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και ο Κώστας Γάκης. Η όλη σύλληψη θυμίζει εκείνη τη φοβερή εφεύρεση της παιδικής μας ηλικίας, τη «μαγική οθόνη» στην οποία σχηματίζαμε μορφές και μας ταξιδεύει στην απλότητα και την αθωότητα της παιδικής μας φαντασίας. Κόλες γλασσέ, μαρκαδόροι και το κέφι των τεσσάρων ηθοποιών που καταφέρνουν μια πολύ καλή συνεργασία ανταλλάσσοντας ρόλους και ατάκες σε μια αρμονία που μοιάζει με μουσικό κομμάτι είναι στα συν της παράστασης.

Η σύμπραξή των δύο συγγραφέων/ σκηνοθετών με τον Χρήστο Παπαδόπουλο, συν-σκηνοθέτη και υπεύθυνο για την κινησιολογία των ζώων που παρελαύνουν επί σκηνής έχει ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Μοναδική παρασπονδία η ένταση της φωνής τους που σε ορισμένες στιγμές υπερβαίνει το απαιτούμενο, δικαιολογείται ίσως στο πλαίσιο του ότι πρόκειται για… βρυχηθμούς, λεονταρίσιους.

Με την συγκινητική ιστορία των λιονταριών αυτών έχει καταπιαστεί και ο Αμερικάνος κομιξάς Brian K.Vaughan στο βιβλίο του «Τα Λιοντάρια της Βαγδάτης». (http://www.myspace.com/prideofbaghdad)

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Αστερόπη Λαζαρίδου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/01/2010

Από την «Κατσαρίδα» στα «Λιοντάρια»
Το δίδυμο Βασίλης Μαυρογεωργίου- Κώστας Γάκης παρουσιάζει ένα θέαμα που φλερτάρει με τις τεχνικές των κόμικς και του 3D animation στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

 

«Είναι on o προτζέκτορας; Ανάβει το πράσινο φωτάκι; ΟΚ...»: στην πρεμιέρα της περασμένης Δευτέρας ο Βασίλης Μαυρογεωργίου είχε ως την τελευταία στιγμή το αναμενόμενο σκηνοθετικό άγχος. Και όταν ο Πάνω Χώρος του Θεάτρου του Νέου Κόσμου βυθίστηκε στο σκοτάδι αφήνοντας μόνο το πράσινο φωτάκι να λάμπει- ναι, ο προτζέκτορας ήταν ανοιχτός-, τα τέσσερα «Λιοντάρια» βγήκαν στη σκηνή και έδειξαν από την αρχή τις διαθέσεις τους: να είναι οι βασιλιάδες, αν όχι της ζούγκλας, σίγουρα της παράστασης. Πέντε χρόνια μετά την άκρως επιτυχημένη «Κατσαρίδα» το δίδυμο Βασίλης ΜαυρογεωργίουΚώστας Γάκης- σημαντική και η σύμπραξή τους με τον Χρήστο Παπαδόπουλο- φαίνεται να ξαναβρίσκει τον παλιό καλό βρυχηθμό του προσφέροντας ένα θέαμα που φλερτάρει με τις τεχνικές των κόμικς και του 3D animation, με το μαύρο χιούμορ του «Κill Βill», με τα ντοκυμαντέρ του «Νational Geographic» και κυρίως με τον αυθορμητισμό που κυριαρχεί σε μια τάξη της τετάρτης δημοτικού στην ώρα των καλλιτεχνικών. Η «Κατσαρίδα» έμελλε να φέρει τις αρετές του divised theater στο προσκήνιο. Από εκεί που αυτό το εναλλακτικό είδος θεάτρου αποτελούσε κατά κύριο λόγο αντικείμενο ερασιτεχνικών ή έστω μη επιχορηγούμενων ομάδων, ένα θέατρο σαν αυτό του Νέου Κόσμου άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του, με αποτέλεσμα κόσμος και κοσμάκης να συρρέει, να ενθουσιάζεται και, ακόμη κι αν δεν το καταλάβαινε απόλυτα, να προσποιείται ότι το καταλαβαίνει για να μη μείνει εκτός παιχνιδιού. Ολοι άρχισαν να μιλούν για τάση, η τάση έγινε μόδα και προτού καλά καλά το καταλάβουμε γέμισαν οι σκηνές από νέες ομάδες με όνειρο να γίνουν... κατσαρίδες και από έργα με κείμενα που «διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια των προβών». Και εκεί που το πράγμα είχε αρχίσει να κουράζει, οι μπαμπάδες αυτού του συμπαθούς εντόμου έρχονται να επαναπροσδιορίσουν το τόσο πολυφορεμένο από όλους αντικείμενό τους. Και τα κατάφεραν! 

Βασισμένη στο κόμικ του Μπράιαν Κ. Βόγκαν «Τα λιοντάρια της Βαγδάτης», η παράσταση ασχολείται με την ιστορία τεσσάρων λιονταριών τα οποία εν έτει 2003, κατά τον βομβαρδισμό του Ιράκ, δραπετεύουν από τον ζωολογικό κήπο με απώτερο σκοπό τη δική τους Ιθάκη, που δεν είναι άλλη από τη σαβάνα. Αντί για τη σαβάνα, όμως, θα αντικρίσουν πολλούς κινδύνους «εκεί έξω» καθώς, εξημερωμένα πια, πρέπει να θυμηθούν από την αρχή τι είναι ελευθερία και να ανακαλέσουν την κοιμισμένη φύση τους. Οι θεατές έχουν αυτομάτως τον ρόλο επισκεπτών του ζωολογικού κήπου- το μικρό λιονταράκι Αλί δίνει την ψηφιακή μηχανή σε κυρία της πρώτης σειράς και ποζάρει υπερήφανα στον φακό. Οι τέσσερις ηθοποιοί (Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μαρία Φιλίνη, Ακης Φιλιός) δεν προσπαθούν πολύ για να μας πείσουν ότι είναι δύο θηλυκά και δύο αρσενικά λιοντάρια που έχουν μόλις ξεφύγει από τους «δίποδους φύλακες». Ο μεγάλος «καμβάς» προβάλλει όσα ζωγραφίζουν με μαρκαδόρους οι ήρωες-αφηγητές της ιστορίας αλλά και τα καρτουνίστικα τανκς που κάποια στιγμή έρχονται καταπάνω τους και καταπάνω μας. Οσο όμως κι αν βοηθά η τεχνολογία, μοιάζει να βρίσκεται στα χέρια παιδιών. Οχι από την άποψη της αφέλειας αλλά της αθωότητας. Η παράσταση φωνάζει από μακριά ότι δημιουργήθηκε από μια παρέα ανθρώπων που μεγάλωσαν παίζοντας με «μαγική οθόνη», view master και κόλλες γλασέ για χειροτεχνία. 

Οσο τα κεφάλαια της ιστορίας προχωρούν οι τέσσερις αλλοτινοί βασιλιάδες της ζούγκλας θα μάθουν ότι οι δίποδοι διψούν για το μαύρο ποτάμι που κυλάει κάτω από τον Τίγρη: «Δεν θα ησυχάσουν αν δεν το πιουν όλο...» τους λέει η γέρικη χελώνα που ζει μέσα σ΄ αυτόν. Και δεν θα προλάβουν να πανηγυρίσουν που σκότωσαν την τρομακτική αρκούδα αφού θα πέσουν και τα ίδια θύματα των βομβαρδισμών. Το λιοντάρι χρειάζεται έξι δευτερόλεπτα για να ζευγαρώσει. Και πολύ λιγότερα για να πεθάνει. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Σωτηρία Ματζίρη, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 24/04/2010

Ήσυχοι θάνατοι

"Λιοντάρια" των Βασίλη Μαυρογεωρίου και Κώστα Γάκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

(..._ Η γελαστή παράσταση ταράζει και τους μη φίλους του σουρεαλιστικού χιούμορ του δημοφιλούς διδύμου Βασίλη Μαυρογεωργίου - Κώστα Γάκη. Με πανούργα χρήση των μηχανισμών της αλληγορίας και της υπαινικτικότητας, οι δύο συγγραφείς/σκηνοθέτες καταφέρνουν απλά, τρυφερά, εξοργιστικά, να φωτίσουν τη βαρβαρότητα ενός χυδαίου πολέμου μέσα από τη σιωπή των πιο ανυπεράσπιστων και πιο αθώων θυμάτων του. Να γράψουν ένα πολιτικό έργο καμουφλαρισμένο σε παιδικό παραμύθι. 

Για ώρα η βραδιά θυμίζει παράσταση για παιδιά, με το κυρίως νεανικό κοινό να ανταποκρίνεται άμεσα στο «animal talk» των τεσσάρων νέων ηθοποιών, που με χάρτινες κεφαλές, χαριτωμένο μακιγιάζ, παντομίμα, βρυχηθμούς και χλιμιντρίσματα υποδύονται διάφορα εξωτικά ζώα.

Αντιλόπες μαϊμούδες, τίγρεις, λιοντάρια. Τα τελευταία είναι και οι σταθεροί πρωταγωνιστές της ιστορίας, το λέει και ο τίτλος, συγκροτημένα σε κανονική οικογένεια. Εναν συμπαθή πατέρα (Ακης Φιλιός), κάπως ακυρωμένο βασιλιά της ζούγκλας πλάι στη δυναμική λέαινά του (Κατερίνα Μαυρογεώργη), μια γκρινιάρα αλλά σοφή θεία (Μαρία Φιλίνη) και έναν απόγονο σε εφηβεία (Γιώργος Παπαγεωργίου).

Σταδιακά, το παιχνίδι της ζωικής μακαριότητας χοντραίνει, καθώς στην οθόνη τίτλοι και 3D animations (Σοφία Μαυρογεωργίου) προσδιορίζουν τον τόπο -Βαγδάτη 2003- και στην «αγαθή» φλυαρία πλέκονται ολέθρια μηνύματα. Παρακολουθούμε την κλιμακούμενη εισβολή μέσα από την αντίληψη των ενοίκων ενός ζωολογικού κήπου, που περνούν τα βομβαρδιστικά για πουλιά και τις οβίδες για πυγολαμπίδες. Οι βομβαρδισμοί είναι ακόμη σποραδικοί και τα λιοντάρια απορροφημένα με το κουβεντολόι άλλης μια συνηθισμένης μέρας.

Η ζωηρή παρέα μάς μεταφέρει λεπτομέρειες του έγκλειστου βίου της, τους τρυφερούς τσακωμούς της, μια πικρή γεύση από την αταβιστική λαχτάρα της για τη σαβάνα και τα όνειρα επιστροφής στην αφρικανική πατρίδα που πολλοί δεν γνώρισαν ποτέ -μέχρι να αρχίσουν να συμβαίνουν «περίεργα πράγματα».

Οι φύλακες φεύγουν ένας ένας, ο ουρανός γεμίζει ολοένα «πουλιά», φωτιά και πηχτή σκόνη, η γη καίει, τα τείχη της φυλακής τους και οι τεράστιες καγκελόπορτες γκρεμίζονται, τα κλουβιά σπάνε και όλα τα ζώα εξορμούν ανάκατα προς το χάος. Επιτέλους ελεύθερα: «Ομως δεν έχουμε ιδέα πώς να είμαστε ελεύθεροι», λέει η καχύποπτη θεία, και δεν κάνει βήμα προς το άγνωστο.

Τα υπόλοιπα διασκεδάζουν με τα ακατανόητα σημάδια της φρίκης. Τρέχουν, πηδούν, κυλιούνται καταγής, γελούν με τις ασυνήθιστες αλλαγές.

Στα μάτια μας, η ανυποψίαστη ενέργειά τους τα καθιστά τρομακτικά ευάλωτα. Η θριαμβευτική έξοδος στα πάρκα της βομβαρδιζόμενης πόλης αποπνέει αγαλλίαση για τους προνομιούχους της άγνοιας και τραγικότητα για εμάς που γνωρίζουμε.

Στην άπλα της νέας ζωής, τα λιοντάρια ξαναθυμούνται τα αρχέγονα ένστικτά τους, τον οίστρο του ζευγαρώματος, τη δύναμη της ελευθερίας. Ονειρεύονται τα ηλιοβασιλέματα και τον αέρα της σαβάνας ενώ ανίδεα κατευθύνονται στην καταστροφή. Αλαφιασμένες αγέλες πλέκονται ανάμεσα σε τανκς και όλμους. Ο ουρανός βρέχει φωτιά, το χώμα μυρίζει αίμα και η χαρά γίνεται τρόμος και ανάγκη για την ασφάλεια της φυλακής τους. Ξάφνου, τέσσερις σφαίρες πετυχαίνουν διαδοχικά τους φίλους μας, που πεθαίνουν όρθιοι, εκδυόμενοι μόνο το κέλυφός τους, που πέφτει αθόρυβα καταγής. Ενα ήσυχο, αφανές τέλος. Τέσσερις ηλίθιοι φόνοι.

Η γελαστή παράσταση ταράζει και τους μη φίλους του σουρεαλιστικού χιούμορ του δημοφιλούς διδύμου Βασίλη Μαυρογεωργίου - Κώστα Γάκη. Με πανούργα χρήση των μηχανισμών της αλληγορίας και της υπαινικτικότητας, οι δύο συγγραφείς/σκηνοθέτες καταφέρνουν απλά, τρυφερά, εξοργιστικά, να φωτίσουν τη βαρβαρότητα ενός χυδαίου πολέμου μέσα από τη σιωπή των πιο ανυπεράσπιστων και πιο αθώων θυμάτων του. Να γράψουν ένα πολιτικό έργο καμουφλαρισμένο σε παιδικό παραμύθι. Η ιδέα βασίζεται σε βιβλίο Αμερικανών, «Τα λιοντάρια της Βαγδάτης», και αυτό σε μια ανταπόκριση του Ρόιτερς του 2003. Ομως, η παιγνιώδης 70λεπτη υπόμνηση του πιο απροκάλυπτα άδικου πολέμου της Ιστορίας είναι όλη δική τους και -ακριβώς ισόποσα- των απαζάρευτα έξοχων ηθοποιών.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP