ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ

ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ

"Ρωμαίος και Ιουλιέττα" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Σκηνοθεσία: Μίλτος Σωτηριάδης
Παίζουν: Δημήτρης Αντωνίου, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Μαρία Μπεληγιάννη, Μίλτος Σωτηριάδης, Μιχάλης Τιτόπουλος, Στέλιος Χλιαράς

Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, η πιο γνωστή ιστορία νεανικού, απόλυτου και μοιραίου έρωτα ανέβηκε στη σκηνή από έναν απόλυτα νεανικό θίασο.

 

Το Ρωμαίος και Ιουλιέττα θεωρείται το πιο σύνθετο προϊόν της λυρικής περιόδου του Σαίξπηρ. Ξεκινά αναπτύσσοντας όλες τις προϋποθέσεις μιας ρομαντικής ερωτικής κωμωδίας, περιγράφει την ερωτική λαχτάρα δύο νέων που αναπτύσσεται και ικανοποιείται ενάντια στις επιθυμίες των οικογενειών τους, καταλήγει όμως σε αιματηρή θυσία.
Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, η πιο γνωστή ιστορία νεανικού, απόλυτου και μοιραίου έρωτα ανέβηκε στη σκηνή από έναν απόλυτα νεανικό θίασο. Η ομορφιά της ποίησης του Σαίξπηρ, αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο, συνάντησε τη φρεσκάδα μιας ομάδας ηθοποιών που έχουν το χρόνο σύμμαχό τους.


Συντελεστές 

Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Σκηνοθεσία: Μίλτος Σωτηριάδης
Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Επιμέλεια κίνησης: Σεσίλ Μικρούτσικου
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Επιμέλεια λόγου: Ρηνιώ Κυριαζή
Δραματουργική συνεργασία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη


Παίζουν οι ηθοποιοί

Δημήτρης Αντωνίου

Σπύρος Κυριαζόπουλος

Μαρία Μπεληγιάννη

Μίλτος Σωτηριάδης

Μιχάλης Τιτόπουλος

Στέλιος Χλιαράς


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κεντρική Σκηνή 
από 16.10.2009 μέχρι 27.12.2009

Πάτρα, Θέατρο ΑΠΟΛΛΩΝ
από 1.1.2010 μέχρι 10.1.2010
 
Σέρρες, Θέατρο ΑΣΤΕΡΙΑ
από 17.2.2010 μέχρι 28.2.2010

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Mixtape.gr, 06/12/2009

ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ

(...) Το παράσημο του Μίλτου Σωτηριάδη σ’ αυτή την εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας είναι ότι καταφέρνει να μην καταπλακωθεί από το μέγεθος του κειμένου με το οποίο καταπιάνεται. 

Υπάρχουν κάποια έργα ορόσημα της παγκόσμιας δραματουργίας, των οποίων η αναφορά και μόνο αρκεί για να κάνει έμπειρους σκηνοθέτες και ηθοποιούς να ιδρώσουν. Γιατί ποιες είναι, πραγματικά, οι πιθανότητες να αναμετρηθεί κανείς με το πιο δημοφιλές -ίσως- έργο του πιο πολυπαιγμένου συγγραφέα στον κόσμο και να έχει πραγματικά κάτι καινούργιο να πει;

Ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα, έργο τόσο εμβληματικό, που αναγνωρίζεται ως αριστούργημα του Σαίξπηρ ακόμα κι από τον πιο ανίδεο θεατρικά, είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της κατηγορίας. Έχοντας ξεπεράσει τη σκηνική του αναπαράσταση, έχει περάσει στη σφαίρα της λαϊκής συνείδησης ως σύμβολο του απόλυτου παθιασμένου και καταδικασμένου έρωτα.

Όταν λοιπόν αποφασίζει να καταπιαστεί με αυτό το σχεδόν παγιωμένο ερμηνευτικά κείμενο ένας νεαρότατος σκηνοθέτης στο πρώτο του θεατρικό εγχείρημα, έχοντας στη διάθεση του έναν άπειρο σκηνικά θίασο νέων ηθοποιών στην πρώτη τους κατα κύριο λόγο εμφάνιση, όπως είναι φυσικό το ενδιαφέρον κορυφώνεται. Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι έχουμε να κάνουμε με την πιο φρέσκια τραγωδία του Σαίξπηρ, με ένα έργο νεανικής ορμής και πάθους, οι παραλληλισμοί γίνονται ως και συγκινητικοί.

Το παράσημο του Μίλτου Σωτηριάδη σ’ αυτή την εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας είναι ότι καταφέρνει να μην καταπλακωθεί από το μέγεθος του κειμένου με το οποίο καταπιάνεται. Μπορεί η ανάγνωσή του να μη διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, ούτε να μας αποκαλύπτει ένα πρόσωπο του Σαίξπηρ που δεν έχουμε υποπτευθεί, καταφέρνει όμως να μας παραδώσει μια τίμια -αν και άγουρη- παράσταση. Το βασικότερο μείον θα έλεγε κανείς πως είναι η αυστηρότητα με την οποία χειρίζεται ο νεαρός σκηνοθέτης το κείμενο.

Αντί να αναζητήσει τη δική του οπτική στα γεγονότα και να το φιλτράρει μέσα από την κοσμοθεωρία της γενιάς του – παραλληλίζοντας τους δυο συνομήλικους με τα παιδιά που συναντά γύρω του, μοιάζει να τοποθετεί το κείμενο σε ένα αποκομμένο λόγιο «σαιξπηρικό» περιβάλλον, που δεν επικοινωνεί ούτε με την ηλικία ούτε με την πείρα του.

Το αποτέλεσμα είναι 6 πολλά υποσχόμενοι νεαροί ηθοποιοί αντι να ξεχύνονται στο λιτό κι εξαιρετικά λειτουργικό σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη με την ορμή της νιότης τους, να «καμώνονται» τους νέους (όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό), φιλτράροντας την υποκριτική τους μέσα από κώδικες ξεπερασμένους. Κι έχουμε υπερβολικά σωματοποιημένο παίξιμο και στόμφο στην άρθρωση της φρέσκιας μετάφρασης του Διονύση Καψάλη, εκεί που θα περίμενες όλα αυτά να έχουν αποδομηθεί και ανασυντεθεί από την αρχή.

Παρόλα αυτά ο Σωτηριάδης δε φαίνεται άμοιρος ταλέντου, κι αν κρίνουμε από κάποιες σκηνοθετικές του εμπνεύσεις, καθώς και τη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου (στην οποία συνεργάστηκε με τη Τζωρτζίνα Κακουδάκη), είναι ένας νέος σκηνοθέτης που μπορεί στο μέλλον να έχει να πει κάποια πράγματα. Αρκεί να αναζητήσει το μέτρο και την προσωπική του ταυτότητα στην έκφραση. Κι ο Σαίξπηρ – εδώ και πάρα πολλά χρόνια- δεν ενδείκνυται γι’ αυτό…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Θυμέλη, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 11/11/2009

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στο «Θέατρο Νέου Κόσμου»

Δεν υπήρξε και ούτε θα υπάρξει ποτέ μια νέα γενιά του θεάτρου που να μη γητευθεί από την ποίηση, την οικουμενικότητα και διαχρονικότητα του σαιξπηρικού αριστουργήματος «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».

 

Δεν υπήρξε και ούτε θα υπάρξει ποτέ μια νέα γενιά του θεάτρου που να μη γητευθεί από την ποίηση, την οικουμενικότητα και διαχρονικότητα του σαιξπηρικού αριστουργήματος «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Ο πρώτος νεανικός έρωτας του ανθρώπου ουδέποτε ξεχνιέται. «Γέννημα» της ορμής της άγουρης, βιαστικής, άπειρης, ανυποψίαστης για τους σκοπέλους, τους κινδύνους, ακόμα και ασυλλόγιστης νιότης, ο έρωτας μπορεί και να «καεί» από την ίδια τη «φωτιά» της νιότης. Μήπως, ο ίδιος ο κίνδυνος - να «καεί» - δεν ελοχεύει σε κάθε πρώτο βήμα του νέου ανθρώπου, σε κάθε πρώτη δοκιμασία του σε οποιονδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας και έκφρασης, μέχρι να μάθει; Και βέβαια, αν δεν «καεί» πώς θα μάθει; Αυτό είναι το δράμα, αλλά και η ομορφιά και η ελπίδα της νιότης. Με τα παραπάνω, η στήλη συνοψίζοντας τον πασίγνωστο μύθο του σαιξπηρικού έργου, προσπαθεί να επισημάνει και τον κίνδυνο που ελοχεύει και για κάθε πρώτη ενασχόληση νεαρών καλλιτεχνών με τα μεγάλα κλασικά έργα, δίνοντας και το «στίγμα» της «δοκιμασίας» έξι νεότατων ηθοποιών με το σαιξπηρικό έργο, με σκηνοθέτη τον έναν εξ αυτών - τον μόλις ενός έτους ηθοποιό Μίλτο Σωτηριάδη. Ο Μ. Σωτηριάδης, έχοντας το προνόμιο να του διατεθούν η σύγχρονη, ευθύβολη γλωσσικά αλλά και ποιητικού αισθήματος μετάφραση του Διονύση Καψάλη, ο οικείος του θεατρικός χώρος και έμπειροι καλλιτεχνικοί συντελεστές, τόλμησε να ριψοκινδυνεύσει δοκιμαζόμενος και ως σκηνοθέτης. Περιέκοψε το κείμενο, ώστε έξι ηθοποιοί να υποδυθούν όλους τους βασικούς ρόλους και έστησε μια συμπαθή, ανάλαφρη, χωρίς δραματικές εντάσεις, «πειραματική» παράσταση. Παράσταση, που φανερώνει το συλλογικό μόχθο, τη φρεσκάδα, αλλά και τη βιασύνη και απειρία της νιότης. Αξιοσημείωτες, στα μέτρα της σκηνοθεσίας, είναι οι υποκριτικές μεταμορφώσεις σε διάφορους ρόλους των ηθοποιών Δημήτρη Αντωνίου, Στέλιου Χλιαρά και Σπύρου Κυριαζόπουλου. Σεμνή η υποκριτική προσπάθεια του Μιχάλη Τιτόπουλου (Ρωμαίος). Η πιο αξιόλογη και ελπιδοφόρα για το μέλλον είναι η ερμηνεία της Μαρίας Μπεληγιάννη (Ιουλιέτα).

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP