ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΤΙ ΓΛΩΣΣΑ ΜΙΛΑΜΕ, ΑΛΜΠΕΡΤ;

ΤΙ ΓΛΩΣΣΑ ΜΙΛΑΜΕ, ΑΛΜΠΕΡΤ;

ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΝΟΣΗΛΕΥΟΝΤΑΙ ΣΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΚΑΙ ΙΔΡΥΜΑΤΑ
"Τι γλώσσα μιλάμε, Άλμπερτ;" του Βασίλη Μαυρογεωργίου
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Παίζουν: Ντίνη Ρέντη, Σεραφείμ Ράδης, Γιούλη Τσαγκαράκη

Μια παράσταση... χωρίς γλώσσα ή μάλλον με μια επινοημένη γλώσσα, ακαταλαβίστικα, που όμως όλοι μπορούν να καταλάβουν!

Μια παράσταση... χωρίς γλώσσα ή μάλλον με μια επινοημένη γλώσσα, ακαταλαβίστικα, που όμως όλοι μπορούν να καταλάβουν!
Ένα γλυκό τραγούδι φτάνει στ’ αυτιά του Άλμπερτ. Το αγόρι μαγεύεται και ξεκινάει ένα μακρύ ταξίδι για να βρει την κοπέλα που το τραγουδά.
Ο Άλμπερτ, μέσα από περιπέτειες σε στεριές και θάλασσες, μαθαίνει σιγά-σιγά τον κόσμο. Γνωρίζει τους ανθρώπους, ανακαλύπτει το ταλέντο του στη γλυπτική, κάνει φίλους, ερωτεύεται. Κι όλα αυτά παρέα με το ξύλινο ανθρωπάκι του, τον Μπάμπεκ.
Ο Άλμπερτ στο τέλος του ταξιδιού έχει μάθει να πιστεύει στον εαυτό του και ν’ αγαπάει μ’ όλη του την καρδιά.


Συντελεστές 

Κείμενο: Βασίλης Μαυρογεωργίου (Η τελική διαμόρφωση του κειμένου έγινε στις πρόβες,
από τους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη)
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Επιμέλεια κίνησης: Σεσίλ Μικρούτσικου
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαρία Χανιωτάκη
Μουσική: Κώστας Γάκης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Λυπηρίδου


Παίζουν οι ηθοποιοί

Ντίνη Ρέντη

Σεραφείμ Ράδης

Γιούλη Τσαγκαράκη


Πού και πότε

Σε νοσοκομεία και ιδρύματα για παιδιά
από 1.11.2008 μέχρι 28.2.2009 & από 15.11.2009 μέχρι 28.3.2010
 
Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κάτω Χώρος
από 15.11.2009 μέχρι 28.3.2010

 

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Γιώργος Χατζηδάκης, ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΣΙΑ, 06/04/2010

Μια ιστορία βουβή και φλύαρη

Η γοητεία της λιτότητας και η λιτότητα της γοητείας. Η χαρά της τέχνης και ο θρίαμβος της φαντασίας. Αυτές οι λέξεις μου ‘ρχονται κατ΄ αρχήν στο μυαλό πιάνοντας να σημειώσω τις εντυπώσεις μου απ’ το θεατρικό κομμάτι «Τι γλώσσα μιλάμε Άλπερτ;» που παρακολούθησα στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου».

Η γοητεία της λιτότητας και η λιτότητα της γοητείας. Η χαρά της τέχνης και ο θρίαμβος της φαντασίας. Αυτές οι λέξεις μου ‘ρχονται κατ΄ αρχήν στο μυαλό πιάνοντας να σημειώσω τις εντυπώσεις μου απ’ το θεατρικό κομμάτι «Τι γλώσσα μιλάμε Άλπερτ;» που παρακολούθησα στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Λάθος. Θα ‘πρεπε ν’ αρχίσω με λόγια ενθουσιώδη για τους ηθοποιούς. Αυτά τα τρία χαρισματικά παιδιά (Ντίνη Ρέντη, Γιούλη Τσαγκαράκη, Σεραφείμ Ρόδης) που ξεδίπλωναν εικόνα την εικόνα όπως από ζωγραφισμένο ρολό και ζωντάνευαν σε μια βουβή φλύαρη παντομίμα την απλοϊκή ιστοριούλα του Άλμπερτ που δεν είχε σκοπό και δεν είχε δουλειά και δεν είχε λεφτά κι ερωτεύτηκε την Τερέζα μα η μητέρα της τον έδιωξε γιατί ήταν φτωχός. Κι ύστερα βρήκε σκοπό σ’ ενός γλύπτη το εργαστήρι και λεφτά σ’ ένα καράβι που έπιασε δουλειά. Αλλά το καράβι ναυάγησε μα ο Άλμπερτ κολυμπώντας σώθηκε κι έτσι του έμειναν και τα λεφτά. Και ξεκίνησε να πάει να πάρει την Τερέζα. Για κακή του τύχη όμως στο δρόμο τον βρήκε ένας γκάγκστερ και του παίρνει τα λεφτά. Μα εδώ η τέχνη κάνει το θαύμα της. Ο ληστής βρίσκει στις τσέπες του Άλμπερτ το ξυλόγλυπτο που είχε φτιάξει όταν δούλευε στο εργαστήρι το γλύπτη και μαγεύεται και του επιστρέφει τα λεφτά και τα ρούχα του κι έτσι ο νεαρός συνεχίζει ευτυχισμένος το δρόμο για το σπίτι της Τερέζας. Η μάνα της τον βλέπει καλοντυμένο και με λεφτά και δίνει αμέσως τη συγκατάθεσή της. Η Τερέζα είναι ευτυχισμένη που θα παντρευτεί τον Άλμπερτ αλλά ξαφνικά ενώ πάει να μιλήσει χάνει τη φωνή της. Απελπισία. Και πάλι όμως η τέχνη σώζει την κατάσταση. Ο Άλμπερτ θυμάται το σκοπό που έκανε το σφυρί και το καλέμι όταν δούλευε στου γλύπτη και με τους ήχους αυτούς η Τερέζα ξαναβρίσκει τη φωνή της.

Μα το πιο σπουδαίο δεν είναι αυτή η απλή ιστοριούλα που η διεξαγωγή και η ερμηνεία την καθιστά σημαντική, ούτε ο θαυμασμός για τις εξαιρετικές ικανότητες των τριών ηθοποιών που με μαγική δεξιοτεχνία κάνουν τους αλλεπάλληλους ρόλους, το σπουδαιότερο είναι οι γλώσσες. Χαρακτήρισα πιο πάνω την ιστοριούλα σαν βουβή και φλύαρη παντομίμα και οι αντιφατικοί χαρακτηρισμοί είναι φυσικό να δημιουργήσουν απορίες. Πως γίνεται να είναι και φλύαρη και βουβή και παντομίμα; Είναι, γιατί οι ηθοποιοί μιλάνε γλώσσες πολλές μα ακατανόητες, γλώσσες φτιαχτές που μοιάζουν γλώσσες χωρίς να είναι. Κάθε επεισόδιο μιλάει διαφορετικά, με γλώσσα που έχει τον ήχο απ’ τα ιταλικά, την μουσική, τους τόνους, την κατάληξη, την ακουστική ταυτότητα αλλά τίποτα δεν σημαίνει. Το ίδιο και τα σέρβικα, και τα ρώσικα και τα γερμανικά κι έτσι οι ηθοποιοί υποστηρίζουν το νόημα των σκηνών με σωματική και εκφραστική υποστήριξη κι έτσι το θέαμα γίνεται απολαυστικό, ανάγλυφο και με χιούμορ. Τι ιδιοφυές εύρημα. Και πολυσήμαντο για τους μανιώδεις της αποσημειωτικής. Γλώσσες πολλές, ασυνεννοησία και γλώσσες όλες ευρωπαϊκές, καταγγελία για την έλλειψη στόχων, δουλειάς και επικοινωνίας στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. 

Μα το σπόρ του θεάτρου-κουίζ ας το κρατήσουμε για τους ενήλικες. Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο συγγραφέας και σκηνοθέτης, σε μια ευτυχισμένη δημιουργικά στιγμή, έφτιαξε ένα θεατρικό αριστοτέχνημα. Ένα θέαμα πολύτιμο και ενδιαφέρον για κάθε ηλικία και πιο πολύ διδακτικό για όλους εκείνους τους αστόχαστους και ανίδεους επιχειρηματίες που νομίζοντας πως το ενδιαφέρον και ποιοτικό σ’ ένα θέαμα εξασφαλίζεται με μια ευάριθμη διανομή. Θιασάρχες όπως ο Παρίσης, ο Κόκκινος, ο Ζήκας, ο Παροίκος και κάποιοι άλλοι θα ήταν πολύ χρήσιμο να παρακολουθήσουν αυτή την παράσταση για να αντιληφθούν (όπως και κάποια μέλη της Επιτροπής) πως «ου εν τω πολλώ το ευ…»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 01/12/2008

Παίζουμε και για ένα μόνο παιδί

Για 6 χρόνια με πάνω από 1.000 παραστάσεις η «κινητή μονάδα» θεάτρου για παιδιά πηγαίνει σε νοσοκομεία και ιδρύματα

Το σφίξιμο στον θάλαμο του νοσοκομείου. Ως ασθενής, ως επισκέπτης... ίδια γεύση. Ενα τράβηγμα στα χαρακτηριστικά του προσώπου, ένα σώμα που νιώθει άβολα, άνθρωποι στα όρια αυτής καθαυτής της ύπαρξης. Και ξάφνου, μια εισβολή. Μια ανατροπή τόσο γλυκιά. Ο κόσμος της ζωής, το θέατρο έρχεται ν αλλάξει το σκηνικό. Τα μάτια φωτίζονται, στα χείλη ζωγραφίζονται χαμόγελα κι αυτή η μελαγχολία μοιάζει να «σβήνει» για λίγο. Μια αύρα, ένα αεράκι παρηγοριάς φυσάει... Τι συνέβη;
Ο Αλμπερτ και ο Μπάμπεκ προσγειώνονται σ' ένα παιδικό νοσοκομείο. Γυρίζουν τα δωμάτια, διηγούνται την ιστορία τους και ζητούν τη βοήθεια των παιδιών για να βρουν την κοπέλα που μάγεψε με το τραγούδι της τον Αλμπερτ. Ο Αλμπερτ, μέσα από περιπέτειες σε στεριές και θάλασσες, μαθαίνει σιγά σιγά τον κόσμο. Γνωρίζει τους ανθρώπους, ανακαλύπτει το ταλέντο του στη γλυπτική, κάνει φίλους, ερωτεύεται μέσα από το έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Τι γλώσσα μιλάμε, Αλμπερτ;», που παρουσιάζει η «κινητή μονάδα» θεάτρου για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου».
Σε μια πρωτεύουσα που πάσχει από πληθωρισμό παιδικών σκηνών, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος πρότεινε κάτι διαφορετικό, ένα είδος θεάτρου που δεν έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα. Ενα θέατρο που θεραπεύει, μια απόπειρα που απαλύνει τον πόνο. Εχουν περάσει έξι χρόνια από τότε που δημιουργήθηκε η μονάδα κι έχοντας ήδη ξεπεράσει τις 1.000 (δωρεάν) παραστάσεις, βαδίζει φέτος στον έβδομο χρόνο αυτής της δράσης. Το πρόγραμμα είναι το μόνο στην Ελλάδα που γίνεται από επαγγελματικό θέατρο σε σταθερή και καθημερινή βάση. Η ιδέα είναι να «προσφέρουμε τη χαρά του θεάτρου σε παιδιά που βρίσκονται σε ιδρύματα ή νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, εκεί δηλαδή που υπάρχει μεγάλη ανάγκη για ψυχαγωγία», τονίζει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και εξηγεί ότι οι παραστάσεις δίνονται σε «διαδρόμους ή σε δωμάτια ασθενών παιδιών που δεν μπορούν να μετακινηθούν, ακόμα κι αν χρειάζεται να παίξουμε το έργο για ένα μόνο παιδί. Κάθε χρόνο δίνουμε 150-180 παραστάσεις, οι οποίες προσφέρονται δωρεάν, χάρη και στην υποστήριξη της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς».

Η αρχή έγινε από τα νοσοκομεία και τα ιδρύματα αλλά «σιγά σιγά, αυτά τα χρόνια απλωθήκαμε και σε άλλους χώρους, όπου μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών, όπως φυλακές, προσφυγικοί καταυλισμοί, ειδικά σχολεία». Κι επειδή το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» θέλει να προσφέρει τη «χαρά του θεάτρου και σε παιδιά από άλλες χώρες, με άλλες γλώσσες», να «επικοινωνούν με την παράστασή μας όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από εθνικότητα», το φετινό έργο είναι... χωρίς γλώσσα ή μάλλον με μια επινοημένη γλώσσα, ακαταλαβίστικα, που όμως όλοι μπορούν να καταλάβουν.


ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ
Ο θίασος του «Τι γλώσσα μιλάμε, Αλμπερτ;» έχει ήδη ξεκινήσει τη διαδρομή του, αρχής γενομένης από την ΕΛΕΠΑΠ. Συνεχίζει σε νοσοκομεία και ιδρύματα της Αττικής, ενώ μέσα στον Δεκέμβριο θα επισκεφθεί ξανά τις πυρόπληκτες περιοχές της Ηλείας. «Θεωρούμε ότι η παρουσία μας σε περιοχές που δοκιμάστηκαν είναι καθήκον μας. Θα παίξουμε σε όλα τα σχολεία αυτών των περιοχών», αναφέρει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Το κείμενο είναι του Βασίλη Μαυρογεωργίου και η σκηνοθεσία του Παντελή Δεντάκη, η επιμέλεια κίνησης της Σεσίλ Μικρούτσικου, τα σκηνικά-κοστούμια της Μαρίας Χανιωτάκη και η μουσική του Κώστα Γάκη. Παίζουν: Ντίνη Ρέντη, Γιούλη Τσαγκαράκη, Σεραφείμ Ράδης.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Αστερόπη Λαζαρίδου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 31/12/2008

Λέξεις αλλόκοτες, εικόνες-καταφύγια

Μια αλλιώτικη γιορτινή παράσταση για παιδιά καθηλωμένα σε νοσοκομεία από το Θέατρο του Νέου Κόσμου

 

«Τι γλώσσα μιλάμε, Αλμπερτ;». Αλαμπουρνέζικα, ακαταλαβίστικα δηλαδή. Ο μυστικός κώδικας που είχαμε εφεύρει όταν ήμασταν παιδιά και βαριόμασταν να ακούμε τους μεγάλους να μιλούν φαρσί τα μεγαλίστικα... Η παράσταση αρχίζει. Μόνο που πρόκειται για μια παράσταση αλλιώτικη από τις άλλες. Δεν ηχούν πρώτο, δεύτερο και τρίτο κουδούνι. Τα φώτα δεν σβήνουν, τα κινητά δεν κλείνουν. Οι ηθοποιοί έρχονται στους θεατές και όχι οι θεατές στους ηθοποιούς. Και είναι θεατές που έχουν ανάγκη την ψυχαγωγία περισσότερο από κάθε άλλον: παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα και αυτές τις γιορτινές ημέρες δεν έχουν την ευκαιρία να κάνουν βόλτες, να δουν ταινίες και παραστάσεις, να ζήσουν στιγμές πασπαλισμένες με χρυσόσκονη, όπως αυτές που βλέπουμε κάθε χρόνο τέτοια εποχή μέσα από τις διαφημίσεις. 

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου, πρωτοτυπώντας (και) σε ό,τι έχει να κάνει με παιδικές παραστάσεις, κλείνει αισίως επτά χρόνια παρουσίας σε χώρους όπου τα χαρούμενα μουτράκια δεν θεωρούνται δεδομένα. Και το παραμύθι του Βασίλη Μαυρογεωργίου , όπως το σκηνοθέτησε ο Παντελής Δεντάκης και το υποστηρίζουν με θέρμη οι ηθοποιοί Ντίνη Ρέντη, Γιούλη Τσαγκαράκη και Σεραφείμ Ράδης, είναι ικανό να μιλήσει στην καρδιά του κάθε παιδιού. Ακριβώς επειδή ξέρει να μιλάει πολλές, ακαταλαβίστικες στο πρώτο άκουσμα, γλώσσες. 

Ν οσοκομείο Παίδων «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού», ώρα 17.30. Οι διάδρομοι είναι στολισμένοι με γιρλάντες και φωτάκια που αναβοσβήνουν- υπάρχει και ένα στολισμένο δέντρο. Οπου και αν γυρίσεις το βλέμμα σου ξεπηδούν λιλιπούτεια πλάσματα που ειδικά τέτοιες ημέρες θα άξιζαν να βρίσκονται κάπου άλλου. Βγαίνουν από τα δωμάτιά τους φορώντας πολύχρωμα παντοφλάκια για να δουν ποιες είναι αυτές οι τρεις περίεργα ντυμένες φιγούρες και τι ακριβώς ήρθαν να κάνουν. «Θα παίξουμε μια παράσταση!Θέλετε να έρθετε στο σαλονάκι του δεύτερου ορόφου να τη δείτε;» ρωτούν οι ηθοποιοί. Οι αντιδράσεις από τους επίδοξους θεατές ποικίλλουν. Ορισμένοι είναι πολύ κουρασμένοι ή στενοχωρημένοι για να σηκωθούν από το κρεβάτι τους, κάποιοι κοιτούν με δυσπιστία ώσπου να πουν το ναζιάρικο «εντάξει», κάποιοι άλλοι τρέχουν να πιάσουν την καλύτερη θέση. Μαζί και οι γονείς τους. Οι τρεις κύβοι στήνονται στον χώρο και μέσα από αυτούς ξεπηδούν κάθε λογής κοστούμια, αντικείμενα, περούκες, που βοηθούν στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο Αλμπερτ είναι ένα αγόρι που ζει μόνο του, μακριά από τη μεγάλη πόλη. Βαριέται αφόρητα και μοναδική του ασχολία είναι να ακούει τους ήχους της πόλης με τη βοήθεια ενός χωνιού που βάζει κοντά στο αφτί του- όπως περίπου κάνουμε με τα κοχύλια για να ακούσουμε θαλασσινές αύρες. Κάποια στιγμή, μέσα από μια συχνότητα θα πιάσει την ωραιότερη μελωδία του κόσμου τραγουδισμένη από μια κοπέλα, την Τερέζα. Την ερωτεύεται μόνο και μόνο από τη φωνή της. Και ξεκινά το μακρύ ταξίδι του για να τη συναντήσει. Πασπαλισμένο με πολλές περιπέτειες και με μυστήριους τύπους που μιλούν διάφορες διαλέκτους... αλαμπουρνέζικων να τον εμποδίζουν να φθάσει στον προορισμό του. 

Ηπαράσταση αυτή δίνεται σε διαδρόμους νοσοκομείων, αλλά και σε δωμάτια ανήλικων ασθενών που δεν μπορούν να μετακινηθούν. «Αν χρειαστεί, θα παίξουμε το έργο και για μόνο ένα παιδί» σημειώνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Κάθε χρόνο δίνονται 150-180 παραστάσεις οι οποίες προσφέρονται δωρεάν. Εκτός από νοσοκομεία, επισκέψεις πραγματοποιούνται και σε άλλους χώρους όπου μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών, όπως φυλακές, προσφυγικοί καταυλισμοί, ειδικά σχολεία. Μέσα στο πρόγραμμα είναι άλλωστε να επισκεφθεί η παράσταση και εφέτος τις πυρόπληκτες περιοχές της Ηλείας. «Είναι καθήκον μας να το κάνουμε. Οχι μόνο όταν αυτές οι περιοχές βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, με τα γεγονότα εν θερμώ,αλλά και στη συνέχεια» συμπληρώνει ο κ. Θεοδωρόπουλος. 

Ο Αλμπερτ κάνει φούσκες στη θάλασσα με το πορτοκαλί ψάρι 
Στη γλώσσα του έργου «τρότσκι» σημαίνει «ευχαριστώ», «καραβουνιάζεσαι» θα πει «προσλαμβάνεσαι», «γουίντοους μάι μεν» ισούται με «ευχαριστώ». Η παράσταση διαρκεί 35 λεπτά, χρονικό διάστημα που φτάνει και περισσεύει για να ταξιδέψει τα παιδιά μακριά από την πτέρυγα του νοσοκομείου, γεμίζοντάς τα με εικόνες-καταφύγια στις δύσκολες στιγμές που αντιμετωπίζουν σε τόσο τρυφερή ηλικία. Γελούν με τις αλλόκοτες λέξεις, μπαίνουν στον καλοδουλεμένο ρυθμό των ηθοποιών, θαμπώνονται με τα περίεργα κοστούμια και, όπως συνέβαινε και θα συμβαίνει με κάθε γενιά, εντυπωσιάζονται με τις σαπουνόφουσκες που χρησιμοποιούνται όταν ο Αλμπερτ βρίσκεται να κολυμπά παρέα με ένα πορτοκαλί ψάρι. «Ο Νέμο!» αναφωνεί ένα παιδάκι με σαφή έφεση στις ταινίες κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϊ. 

Ενώ οι ηθοποιοί παίζουν, άνθρωποι πηγαινοέρχονται, κινητά χτυπούν, ασανσέρ ανεβοκατεβαίνουν. Δύσκολες θεατρικές συνθήκες. Και όταν η παράσταση τελειώνει, με τον Αλμπερτ να έχει κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του Τερέζας, τα παιδικά πρόσωπα μοιάζουν λίγο πιο φωτεινά και χαμογελαστά. Ο τριμελής θίασος μαζεύει τα αντικείμενα και τα τοποθετεί μέσα στους τρεις κύβους του σκηνικού για να είναι έτοιμα για την επόμενη παράσταση. Το έργο αυτό, απλό και άμεσο, μας μαθαίνει ότι σημασία δεν έχουν οι λέξεις αυτές καθαυτές, αλλά οι κώδικες επικοινωνίας. Αντί να υποτιμούμε τη νοημοσύνη των παιδιών, να μπεμπεκίζουμε νομίζοντας ότι μόνο έτσι θα μας καταλάβουν, μπορούμε να εφεύρουμε μια εντελώς διαφορετική γλώσσα. Και τότε ίσως να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε πολλά να πούμε. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Σάντρα Βούλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/12/2009

Θέατρο ελπίδας στο "Αγλαΐα Κυριακού"

Στο σαλόνι του 3ου ορόφου στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» επικρατεί απόλυτη ησυχία. Βρίσκομαι εκεί, ένα απόγευμα μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε για να παρακολουθήσω την παιδική παράσταση που δίνει η κινητή ομάδα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου σε νοσοκομεία και ιδρύματα. 

«Ενα γλυκό τραγούδι φτάνει στ' αυτιά του Αλμπερτ. Το αγόρι μαγεύεται και ξεκινάει ένα μακρύ ταξίδι για να βρει την κοπέλα που το τραγουδά...». Στο σαλόνι του 3ου ορόφου στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» επικρατεί απόλυτη ησυχία. Βρίσκομαι εκεί, ένα απόγευμα μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε για να παρακολουθήσω την παιδική παράσταση που δίνει η κινητή ομάδα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Φέτος, για δεύτερη συνεχή χρονιά είναι το έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Τι γλώσσα μιλάμε Αλμπερτ;» όμως αυτή η αξιέπαινη προσπάθεια του θέατρου ξεκίνησε πριν από επτά ολόκληρα χρόνια. Και όσο κι αν είχα προϊδεαστεί για το θέαμα (και το κοινό) η ίδια η εμπειρία ήταν καταλυτική.

Με μια μάσκα στο πρόσωπο («τα δύο στα τρία παιδιά που μπαίνουν στο Παίδων έχουν τη νέα γρίπη» ήταν η υπενθύμιση της φίλης μου) ρίχνω μια ματιά γύρω μου και αποφασίζω να κάνω μια βόλτα στους γειτονικούς διαδρόμους μέχρι κάτι να αρχίσει να γίνεται. Η Α΄ και η Β΄ Χειρουργική Κλινική στα αριστερά μου, το Ωτορινολαρυγγολογικό και το Οφθαλμολογικό στο βάθος δεξιά. «Γνωρίζετε κάτι για την παράσταση που θα γίνει σε λίγο;» ρωτάω την προϊσταμένη, όμως δεν ξέρει να μου πει. Τότε είναι που τον βλέπω. Με ένα μαύρο καπέλο στο κεφάλι και μια βαλίτσα στο χέρι έρχεται και στέκεται ακριβώς απέναντί μου. Οχι δεν ονειρεύομαι. Ο Σεραφείμ Ράδης είναι ένας από τους τρεις ηθοποιούς του Θεάτρου του Νέου Κόσμου που παίζουν στο έργο του Μαυρογεωργίου. «Εάν γνωρίζετε κάποιο παιδάκι, πείτε του ότι σε λίγο θα παρουσιάσουμε μια παράσταση...».

Δειλά δειλά εμφανίζονται γονείς με μικρά παιδιά στην αγκαλιά τους (μαζί κάποιοι κουβαλάνε και τον ορό) μέχρι που δίχως να το καταλάβουμε οι θέσεις έχουν γεμίσει. Υπάρχουν και πολλοί όρθιοι. Τέτοιο κοινό θα το ζήλευε ένα οποιοδήποτε από τα μεγάλα θέατρα της Αθήνας. «Βλέπεις μαμά;» ρωτάει κάθε τόσο το κοριτσάκι που κάθεται στην πρώτη γραμμή με μια μάσκα στο πρόσωπο, ενώ η τσιγγάνα μητέρα με τον γιο της ζουν κάθε στιγμή του έργου. Παρεμπιπτόντως το κείμενο του «Τι γλώσσα μιλάμε Αλμπερτ;» έχει την ιδιαιτερότητα ότι διηγείται μια ιστορία χωρίς γλώσσα ή μάλλον με μια επινοημένη γλώσσα (ακαταλαβίστικα) που όμως όλοι φαίνεται πως καταλαβαίνουν. Πέρα από τα νοσοκομεία και τα ιδρύματα οι ηθοποιοί έχουν διακτινίσει τις παραστάσεις τους και σε άλλους χώρους όπως φυλακές, ειδικά σχολεία, προσφυγικούς καταυλισμούς. «Αυτό το θέατρο είναι πολύ ουσιαστικό για μας γιατί μας υπενθυμίζει συνέχεια τον κοινωνικό ρόλο του θεάτρου, κάτι που μέσα στις φιλοδοξίες μας ξεχνάμε πολλές φορές», σημειώνει στο καλαίσθητο πρόγραμμα που μοιράζεται ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Εχουν περάσει σχεδόν τριάντα λεπτά και η παράσταση φτάνει στο τέλος της. Τα παιδιά (και οι γονείς) γελούν συχνά (μόνο ένα μωρό έκλαψε όταν εμφανίστηκε ο ληστής του έργου!), ενώ την ίδια ώρα αγωνιούν με τις περιπέτειες του Αλμπερτ (σε στεριές και θάλασσες...). Εχει γνωρίσει τους ανθρώπους και τον κόσμο, έχει ανακαλύψει το ταλέντο του στη γλυπτική, έχει κάνει φίλους, έχει ερωτευτεί. Κι όλα αυτά παρέα με το ξύλινο ανθρωπάκι του, τον Μπάμπεκ. Το μόνο που έμεινε ήταν να βρει την Τερέζα του και να ζήσει μαζί της φτιάχνοντας κι άλλα ξύλινα ανθρωπάκια, λουλούδια και αηδόνια. Ενα σύννεφο από σαπουνόφουσκες σκεπάζει τον Σεραφείμ Ράδη καθώς κολυμπάει προς την αγαπημένη του. «Παιδιά, περαστικά», και το χειροκρότημα που ακολουθεί τις υποκλίσεις των ηθοποιών είναι θερμό. Μα «Κε σβέντσο σόγιο!» (που πάει να πει «τι ωραίο τραγούδι») στη γλώσσα του Αλμπερτ και των φίλων του...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Θανάσης Καραγιάννης, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 29/01/2010

Τα λαϊκά παραμύθια και η γλώσσα του σώματος

Το «Θέατρο Νέου Κόσμου» έχει δημιουργήσει από το 2003 την «Κινητή θεατρική σκηνή» και έχει δώσει περισσότερες από 1.000 παραστάσεις για παιδιά σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Το θέατρο, λοιπόν, στην υπηρεσία της ψυχικής υγείας, της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας των ασθενών παιδιών. 

Το «Θέατρο Νέου Κόσμου» έχει δημιουργήσει από το 2003 την «Κινητή θεατρική σκηνή» και έχει δώσει περισσότερες από 1.000 παραστάσεις για παιδιά σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Το θέατρο, λοιπόν, στην υπηρεσία της ψυχικής υγείας, της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας των ασθενών παιδιών. Αρα, κι εδώ έχουμε εφαρμογή της κοινωνικής αποστολής της τέχνης, η οποία σπεύδει να βοηθήσει τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Βέβαια, οι δραστηριότητες της «Κινητής θεατρικής σκηνής», όπως μας πληροφορεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, στο Πρόγραμμα της φετινής θεατρικής παράστασης, επεκτάθηκαν σε φυλακές, προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία, στις πυρόπληκτες περιοχές της Ηλείας και προγραμματίζεται να βγουν και εκτός Ελλάδας, «σε ευαίσθητες και εμπόλεμες περιοχές».
Η παρούσα παράσταση του έργου «Τι γλώσσα μιλάμε Αλμπερτ;» του Βασίλη Μαυρογεωργίου (3), έχει υπόθεση, διαθέτει κείμενο (4), αλλά επειδή έχει ως σκοπό να κατανοούνται όλα από τον θεατή όποιας ηλικίας και εθνικότητας, οι ηθοποιοί μιλούν ακαταλαβίστικα (αλαμπουρνέζικα). Τα παιδιά χαίρονται και ενθουσιάζονται με το παιχνίδι αυτό, που διαθέτει τεχνικές παντομίμας, σωματικού θεάτρου, αυτοσχεδιασμών και θεατρικού παιχνιδιού. Οι συναισθηματικές καταστάσεις των ηρώων αποδίδονται με υποδειγματικό τρόπο είτε με την έκφραση του προσώπου τους είτε με την κίνησή τους. Μερικές φορές οι ηθοποιοί φωνάζουν υπερβολικά, ενώ ο χώρος είναι μικρός. Ακούγονται λέξεις και φράσεις, με αστείο τρόπο, από την ιταλική, γερμανική, ρωσική, ελληνική και αμερικάνικη γλώσσα. Η σκηνοθετική ευρηματικότητα είναι ενδιαφέρουσα, αφού με απλά μέσα κατορθώνεται να αποδοθούν φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα, ψυχικές καταστάσεις και δράσεις, αρκετά δύσκολες σκηνοθετικά και ασφαλώς και υποκριτικά. Η ευαισθησία του καλλιτέχνη /γλύπτη ήρωα /Αλμπερτ είναι εμφανής και σκορπά συγκίνηση.
Ικανοποιητική η σκηνοθεσία του Παντελή Δεντάκη, η επιμέλεια κίνησης της Σεσίλ Μικρούτσικου, πολύ καλά τα αφαιρετικά σκηνικά και τα λειτουργικά κοστούμια της Μαρίας Χανιωτάκη και ευχάριστη η μουσική του Κώστα Γάκη. Τους ρόλους απέδωσαν θαυμάσια, με κίνηση και μπρίο η Ντίνη Ρέντη, η Γιούλη Τσαγκαράκη και ο Σεραφείμ Ράδης. Η κατασκευή κοστουμιών έγινε από την Ελένη Μελισσάρη και την Σβετλάνα Τίτοβα και του σκηνικού /ειδικών κατασκευών από τον Νίκο Δεντάκη.

*******************************

3. Εκτός από το Πρόγραμμα της παρούσας παράστασης, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προμηθευτούν από το θέατρο και δύο ακόμη υπέροχα Προγράμματα από δύο προηγούμενες παραστάσεις: Σέργιου Γκάκα, Ακούς τη γιορτή; (σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου) και Βασίλη Μαυρογεωργίου, Το βέλος που δεν πληγώνει (σε σκηνοθεσία του ίδιου).
4. Το θαυμάσιο κείμενο στο Πρόγραμμα της παράστασης υπογράφουν η Κατερίνα Λυπηρίδου και ο Παντελής Δεντάκης.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP