ΦΑΟΥΣΤ... ΕΓΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΖΩ
ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

ΦΑΟΥΣΤ... ΕΓΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΖΩ

"Φάουστ …εγώ μέσα στον κόσμο που ζω", διασκευή του "Φαουστ" του Γκαίτε
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Παίζουν: Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Ελένη Κουτσιούμπα, Αριστέα Σταφυλαράκη
Συμπαραγωγή με την Ομάδα 4Frontal

Επαναλαμβάνεται τον Οκτώβριο 2014 για λίγες παραστάσεις.

Με μια νεανική ματιά πάνω στον Φάουστ ολοκληρώνεται, από την σκηνοθέτη και θεατροπαιδαγωγό Τζωρτζίνα Κακουδάκη και την ομάδα 4Frontal, η «τριλογία της ουτοπίας». Σε συνέχεια των δύο προηγούμενων παραστάσεων Όρνιθες και Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, που συνδύασαν τη θεατρική πράξη και τη νέα παιδαγωγική, έρχεται ο Φάουστ, για να φωτίσει την προσωπική ευθύνη του ανθρώπου μέσα στον κόσμο που ζει.

Με μια νεανική ματιά πάνω στον Φάουστ ολοκληρώνεται, από την σκηνοθέτη και θεατροπαιδαγωγό Τζωρτζίνα Κακουδάκη και την ομάδα 4Frontal, η «τριλογία της ουτοπίας». Σε συνέχεια των δύο προηγούμενων παραστάσεων Όρνιθες και ΄Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, που συνδύασαν τη θεατρική πράξη και τη νέα παιδαγωγική, έρχεται ο Φάουστ, για να φωτίσει την προσωπική ευθύνη του ανθρώπου μέσα στον κόσμο που ζει.

Μετά την ουτοπία μιας δίκαιης πολιτείας, όπως την προτείνει ο Αριστοφάνης στους Όρνιθες, τον αναγεννησιακό άνθρωπο μέσα σε ένα σύμπαν άπειρων πιθανοτήτων και μεταμορφώσεων, όπως το περιγράφει ο Σαίξπηρ στο΄Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, έρχεται ο Φάουστ με την επιστημονική έκρηξη του διαφωτισμού, όπου ο άνθρωπος αρχίζει να εξηγεί με τη σκέψη του πολλά από τα φυσικά φαινόμενα του κόσμου γύρω του.

Αυτό όμως του δημιουργεί ένα πολύ ‘εφηβικό’ υπαρξιακό άγχος: ποιός είμαι, τι θέλω, τι μου ταιριάζει, τι συνέπειες έχω, τι είναι η ευτυχία και τι τίμημα έχει; Το ερώτημα που θέτει ο Φάουστ είναι διαρκείας, και απασχολεί τον άνθρωπο σε όλες τις ηλικίες: τι θέλω να είμαι μέσα στον κόσμο που ζω.


Στη σκηνή οι 5 νέοι ηθοποιοί της ομάδας 4frontal, σαν μια ροκ μουσική μπάντα, με τα υλικά του θεάτρου και της μουσικής, επιχειρούν να απαντήσουν, μέσω της ιστορίας ενός ανθρώπου που θέλησε να γνωρίσει τον κόσμο και το πλήρωσε με την ίδια του την ψυχή…

Μια παράσταση της ομάδας 4Frontal, με επίσημο συνεργαζόμενο φορέα το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Υπό την αιγίδα του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Χορηγός εντύπων Εκδόσεις Πατάκη.

Η ομάδα συνεργάζεται φέτος με την Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Οι φοιτητές του τμήματος θα δημιουργήσουν έργα-βίντεο με αφορμή την παράσταση, τη μουσική της και τον πίνακα του Caspar David Friedrich, Wanderer above the sea and fog.

Η παράσταση παίζεται τις καθημερινές σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, σε αυλές σχολείων και άλλων κοινοφελών οργανισμών, σε ανοιχτούς χώρους και θέατρα και συνοδεύεται από θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα για τους θεατές. Επίσης, παρέχεται στους εκπαιδευτικούς ειδικά διαμορφωμένο υλικό εργασίας για το σχολείο, με θέματα που σχετίζονται με την παράσταση.


 

Συντελεστές

Διασκευή- Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Μουσική σύνθεση: Σταύρος Γιαννουλάδης- Απόστολος Κουτσιανικούλης
Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Χορογραφία: Πατρίσια Απέργη
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Τοψίδης
Θεατροπαιδαγωγικό υλικό: Ηρώ Ποταμούση, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Αλεξάνδρα Βασιλοπούλου
Φωτογραφίες: Στάθης Μαμαλάκης, Μακιγιάζ: Ρούλα Λιανού, Κομμώσεις: Κυριακή Κίτσου
Δημιουργικό: Χαράλαμπος Πανάγου


Παίζουν οι ηθοποιοί:

Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Ελένη Κουτσιούμπα, Αριστέα Σταφυλαράκη.

[Στη σκηνή παίζεται ζωντανή μουσική]

Ω² (ομάδα αποφοίτων δραματικής σχολής Ωδείου Αθηνών)


http://4frontal.com/


Πού και πότε

Περίοδος 2013-2014:

Κεντρική Σκηνή, από 8.2.2014 μέχρι 12.4.2014

 

Περίοδος 2014-2015:

Κεντρική Σκηνή, από 19/10/2014 μέχρι 9/11/2014 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Θοδωρής Κανελλόπουλος, popaganda.gr, 28/02/2014

Συνέντευξη με τη σκηνοθέτη της παράστασης, Φάουστ…εγώ μέσα στον κόσμο που ζω, Τζωρτζίνα Κακουδάκη και τους μουσικούς συντελεστές Απόστολο Κουτσιανικούλη και Σταύρο Γιαννουλάδη.

Φέτος ο Φάουστ είχε την τιμητική του. Εσείς γιατί ασχοληθήκατε με αυτό το έργο; Τα προηγούμενα δύο χρόνια ασχοληθήκαμε με μια σειρά θεμάτων που αφορούσαν την ουτοπία. Τους λόγους που ο άνθρωπος δεν αισθάνεται ποτέ επαρκής, θέλει πάντα παραπάνω, πάντα κάτι άλλο, τίποτα δεν του αρκεί. Ουτοπία στους Όρνιθες, όπου οι  Αθηναίοι πολίτες  αναζητούν την εφαρμοσμένη δημοκρατία, όσο και στο Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, όπου οι ήρωες αναζητούν την απόλυτη διερεύνηση των προσωπικών τους δυνατοτήτων. Κλασσική Ελλάδα, Αγγλική Αναγέννηση, επόμενος απαραίτητος σταθμός μεγάλων εποχών ο Γερμανικός Διαφωτισμός. Η κοινωνία της Δύσης έχει διεκδικήσει τα πολιτικά της δικαιώματα, έχει εξερευνήσει και δυναστεύει τον κόσμο, έχει εδραιώσει τις επιστήμες και αυτό που ακόμα παραμένει για να παρατηρηθεί είναι ο εσωτερικός του διχασμός, η στροφή προς τα έσω, εκεί που αρχίζει να δημιουργείται η εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου. Και βέβαια το καλύτερο δείγμα αυτού του διχασμού που δεν σχετίζεται πλέον με τον ουρανό και τη γη, αλλά με το τι θέλω, τι μπορώ και με τι κόστος, για μένα όσο και για τους  άλλους, ήταν ο Φάουστ.

Πώς κάνεις την επιλογή, σε ένα τέτοιο μεγαλειώδες  και ογκώδες έργο, τι να κρατήσεις και τι να αφήσεις; Είναι αλήθεια ότι ο Φάουστ είναι ένα εμβληματικό κείμενο που μιλάει για τα πάντα. Θεωρήσαμε ότι το κύριο θέμα που ακόμα απασχολεί, όλους μας αλλά τους νέους ακόμα περισσότερο, είναι το πώς αξιοποιεί κανείς τη γνώση, τόσο την εγκύκλια όσο και τον κατακλυσμό των γνώσεων από τα σημερινά τεχνολογικά εργαλεία, τον καταιγισμό πληροφοριών για τα πάντα. Αλλά, όσο προσβάσιμη και να είναι η πληροφορία, το πρόβλημα είναι πάντα το ίδιο. Πώς διαχειρίζομαι τη γνώση, προς όφελος ή εις βάρος ποιου, πώς αποκτώ μαζί με την γνώση, ψυχή, συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτό έκανε τους 5.000 στίχους να διαρκούν σε εμάς 1 ώρα και 20 λεπτά.

Πώς το προσεγγίσατε, πώς το αναγνώσατε, ώστε να λέγεται θέατρο για νέους; Δώσαμε έμφαση σε θέματα του έργου που δεν είναι εστιασμένα τόσο σε πλοκές και ιδεολογίες, όπως η έννοια της σωτηρίας της ψυχής και τα ζητήματα επιστημονικής ηθικής και ηθικής τάξης, αλλά κυρίως στον τρόπο που εισπράττονται και απορροφούνται όλα αυτά από την κοινωνία και καθορίζουν τις επιλογές μας. Ποιος μας παρασύρει, πώς αναγνωρίζουμε, ή όχι, την κακή επιρροή, γιατί επιλέγουμε να υπερισχύει η δική μας επιθυμία εις βάρος της επιθυμίας των άλλων, πότε θυματοποιούμαστε και τι επίπτωση έχει η άγνοια, πώς αξιοποιούμε τη γνώση και την εξουσία μας πάνω στους άλλους κτλ.  Νομίζω ότι αυτό που κάνει τον Φάουστ να είναι έργο κατάλληλο για τους νέους, είναι αυτό που αναφέρει και ο υπότιτλος της παράστασης: Εγώ μέσα στον κόσμο που ζω. Τι να κάνω με τη ζωή μου, γιατί τίποτα δεν μου αρκεί, πώς θα αναγνωρίσω μια στιγμή ευτυχίας. Βέβαια δυστυχώς στο έργο, έρχεται σκληρά μια φοβερή διαπίστωση. Η ευτυχία είναι μια στιγμή, που την συνειδητοποιούμε ως παρελθόν,  θυμόμαστε ότι την ζήσαμε εκ των υστέρων. Η ανάμνηση, βασικό συναίσθημα της ενηλικίωσης και για τους εφήβους μήνυμα προειδοποίησης.

Η μουσική στην παράσταση είναι βασικό στοιχείο της δραματουργίας. Από την αρχή των προβών είχαμε δει την δυσκολία να συνδυαστεί στο έργο, η δράση, η ποίηση , η μεταφυσική διάσταση της πλοκής και τα πυκνά φιλοσοφικά νοήματα σε ένα σύνολο που να είναι μάλιστα και …σύγχρονο… Η παράσταση βασίζεται στη μουσική και στην κίνηση τόσο με τα τραγούδια που μελοποιούν την ποίηση του Γκαίτε όσο και με τις διάφορες μουσικές ατμόσφαιρες που λειτουργούν ως ηχοτοπία.

Σταύρος: Η μουσική δημιουργεί τον περιβάλλοντα χώρο του έργου, διογκώνει τη συναισθηματική κατάσταση των ηρώων και πυροδοτεί τον εσωτερικό τους κόσμο μέσω της φόρμας του τραγουδιού. Ως προς τη δομή, η αρχική λιτότητα ανατρέπεται και διανθίζεται με κορύφωση την “Νύχτα της Βαλπούργης”, ένα περίεργο τρανς πάρτυ όπου η μουσική βρίσκεται σε έξαρση. Βασικές επιρροές είναι τα μουσικά είδη trip-hop και hip-hop, που με τη χρήση της επανάληψης ενός μουσικού μέρους (loop) δημιουργούν της κατάλληλες συνθήκες για να αναδειχθεί ο ποιητικός λόγος.

Στην παράσταση εμφανίζεστε ως μουσικό συγκρότημα, υπάρχει μια αισθητική που θυμίζει το νεορομαντισμό της αρχής του 80, γιατί αυτό; Απόστολος: Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι σχετικά με τον υπότιτλο που χρησιμοποιούμε στις παραστάσεις εφηβικού θεάτρου που έχουμε παρουσιάσει με τη 4FRONTAL ως τώρα. Αναφέρομαι στο «Μια rock παράσταση για εφήβους», φράση γνωστή στους μέχρι τώρα θεατές μας. Η μουσική που χρησιμοποιούμε, ή καλύτερα τα είδη της μουσικής σπανίως εώς ποτέ δεν πλησιάζουν τη rock. Τουλάχιστον με την έννοια που την ξέρουμε και κάποιος μπορεί έστω και στο άκουσμά της να την αναγνωρίσει. Το rock, αναφέρεται στη λογική με την οποία λειτουργεί η παράσταση ως σύνολο. Δηλαδή με την έννοια του αεικίνητου θεατρικού σύμπαντος που κατασκευάζουμε, που μπορεί και θέλει συνεχώς να αναιρεί κανόνες και όρια τόσο μέσα από τη χρήση όσο και από την αποδόμησή τους. Και επειδή και ως ομάδα εφηβικού θεάτρου – έχουμε φτάσει στην τρίτη μας παραγωγή και στο κλείσιμο αυτού που ονομάζουμε «τριλογία της ουτοπίας», τί πιο φυσιολογικό από το να απευθυνθούμε με κάποιο τρόπο στο «ρομαντισμό», στο «νεο-ρομαντισμό» και κατ’ επέκταση στην punk. Η δική μας “punk”, έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα γνωρίσματα που αναφέρονται στους όρους σύνθεσης του είδους – στη σημασία που έχει η ατμόσφαιρα και οι στίχοι – με την απόλυτη ευτυχία που μπορείς να εισπράξεις, δουλεύοντας πάνω σε στίχους/πρόζα του Γκαίτε – και με την ορμή που σου χαρίζει η ανάγκη να βγεις μπροστά στη σκηνή και να «μιλήσεις» γι’ αυτό που θέλεις! Ταυτόχρονα βέβαια, δανειζόμαστε στοιχεία και από άλλα είδη: από τη rap (στην πρωτογενή της μορφή που έχει υφολογικά τεράστια συγγένεια με την punk!), το λυρικό τραγούδι και τη loopα της δεκαετίας του ’80, αλλά και με το τσίρκο και το musical (με αμιγώς θεατρικούς όρους). Ναι, το ξέρω, ακούγονται μπλεγμένα όλα αυτά, αλλά αυτό δεν είναι και ο ρομαντισμός; Η στιγμή εκείνη τις έκρηξης; Η στιγμή που ο έρωτας συναντά το θάνατο; Τα κλάσματα εκείνα του δευτερολέπτου που τα βασικά συστατικά των πραγμάτων, σχηματίζουν το τελικό μείγμα που δε θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο; Με μουσική υπόκρουση ένα μεγάλο εκκωφαντικό ήχο έκρηξης που πάει κάπως έτσι: “Puuuunkkkkkk!”.

Eσείς τι ορίζετε ως εφηβικό θέατρο; Με την εμπειρία που έχω στα εφηβικά θεάματα εδώ και 20 χρόνια που βρίσκομαι μέσα στο σχολείο και κάνω θέατρο -τόσο ανεβάζοντας έργα με εφήβους για να τα δουν οι μεγάλοι, όσο και με μεγάλους για να τα δουν οι έφηβοι- έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι τον κραδασμό που υπάρχει στα σχολεία. Τα ζητήματα που απασχολούν τους νέους είναι πολλά, όλα άλυτα και διαρκούν μια ολόκληρη ζωή. Ως εφηβικό θέατρο λοιπόν θα χαρακτήριζα ένα θέατρο που μιλά για ζητήματα πρωτογενή και όχι αποκλειστικά νεανικά. Κάθε άλλο, διότι ο νέος άνθρωπος στην εφηβεία αρχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα υπαρξιακά, πολιτειακά, πολιτισμικά, θέματα ετερότητας στα οποία θα προσπαθεί να τοποθετηθεί ή να επιλύσει μαι ζωή. Και αυτά τα θέματα είναι η βασική προτεραιότητα του θεάτρου και της  τέχνης κατά  τη γνώμη μου. Ό, τι μπορεί να λυθεί από μόνο του, με τη συζήτηση, δεν χρειάζεται να γίνει έργο τέχνης.

Ποια είναι η θεματική που σας ενδιαφέρει ως σκηνοθέτη; Τα θέματα που έχουμε διαχειριστεί ως τώρα είναι θέματα αρχετυπικά. Δεν έχω ποτέ επικεντρωθεί στις ηλικίες των δραματικών προσώπων ή στο θέατρο των συγκεκριμένων πλοκών. Οι πρώτες δύο παραγωγές είχαν θέμα τα πραγματικά θέματα που απασχολούν τους νέους. Με την παράσταση Μετά τον Αφρό (με την ομάδα 4frontal το 2009), βασισμένη σε κείμενα των ηθοποιών, αναζητήσαμε τα αδιέξοδα της ηλικίας λίγο πριν την ενηλικίωση. Μετά ήρθε το έργο του Τζακ Θορν Ρισπέκτ- θάβοντας τον αδερφό σου στο πεζοδρόμιο (παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου), μια ελεύθερη ανάγνωση της Αντιγόνης, με ήρωες εφήβους και θεματολογία σκληρή, απόρριψη- ομοφυλοφυλία- οικογενειακή αδιαφορία- αυτοκτονία. Από την επόμενη χρονιά, το 2011, ξεκινήσαμε, με την ομάδα 4frontal την τριλογία της ουτοπίας, μια πορεία που την ονομάσαμε «Θέατρο εντός των τειχών», με κύριο στόχο (εκτός από τα Σάββατα που παίζουμε στο Θεάτρο του Νέου Κόσμου) να πηγαίνουμε την παράσταση μέσα στο σχολείο και να απαλλαγούμε από ζητήματα παραγωγής (σκηνικά, κοστούμια, φώτα) που κατά τη γνώμη μας έκανε το θέατρό μας να μην μοιάζει πολύ με κάθε άλλο. Διαλέξαμε αναγνωρίσιμα και δύσκολα έργα, πολιτικό θέατρο, κωμωδία καταστάσεων και τέλος ένα φιλοσοφικό μανιφέστο. Και βέβαια αυτό το πείραμα πέτυχε.

Λειτουργεί το θέατρο μέσα στο σχολείο; Είναι μια θαυμάσια εμπειρία. Δίνεται η δυνατότητα στο σχολείο να μπολιαστεί με μια εξωσχολική εκδήλωση επαγγελματικού επιπέδου, να μπορέσουν οι ίδιοι οι μαθητές να είναι οι οικοδεσπότες μιας εξ ορισμού ωραίας και βαθιά επαναστατικής δράσης και να μείνει συμπυκνωμένη η αίσθηση μέσα στο σχολικό κτίριο ότι και οι ίδιοι οι μαθητές έχουν δυνατότητες , ότι το σχολείο δεν είναι φυλακή αλλά μια βάση ατομικής ανάπτυξης και ομαδικής δημιουργίας.

Παράλληλα με την παράσταση διοργανώνεται και άλλες δραστηριότητες ( συζητήσεις, εργαστήρια) για τους νέους; Πώς αντιδρούν ; Έχουμε φτιάξει, με την καθοριστική συμβολή της θεατροπαιδαγωγού Ηρούς Ποταμούση , ένα θεατροπαιδαγωγικό υλικό για τον καθηγητή πριν φέρει την τάξη του στην παράσταση και  υλικό,  όταν γυρίσει πίσω σε αυτήν. Μετά τη παράσταση στο σχολείο, κάνουμε μια σειρά από θεατρικά παιχνίδια στη σκηνή, δίνουμε την δυνατότητα στους θεατές να ερμηνεύσουν σκηνικά,  διάφορες άλλες επιλογές που θα μπορούσαν να έχουν τα δραματικά πρόσωπα και διάφορες δράσεις  για την κατανόηση της αισθητικής και της γλώσσας του θεάτρου.  Οι μαθητές έχουν άμεση ανταπόκριση, λένε την γνώμη τους χωρίς λογοκρισία, έχουν αίσθηση και γνώμη για αυτό που είδαν και κριτική στάση στα πράγματα.  Να πω πάντως ότι οι μαθητές φέρονται με αυτήν την άνεση μετά την παράσταση κατά τη γνώμη μου και για δύο άλλους λόγους, πέραν της δικής τους αυτοέκφρασης: είναι τυχεροί γιατί κάποιος χειραφετημένος και ευαίσθητος καθηγητής οργάνωσε να φέρει το θέατρο στο σχολείο τους,  ένας σίγουρα καλός καθηγητής που έχει αφήσει χώρο στους μαθητές του για προσωπική ανάπτυξη. Αλλά και η δομή της παράστασης, το στήσιμό της και ο χώρος που παίζεται έχει μια θεατρική αίσθηση «ανοιχτή» στο κοινό, η διάταξη της σκηνοθεσίας προσκαλεί τον θεατή να συμμετάσχει.

Εκτός από σκηνοθέτης είστε παιδαγωγός και θεατρολόγος. Γιατί πρέπει να διδάσκεται θέατρο στα σχολεία; Εγώ πιστεύω ότι το θέατρο στο σχολείο εξυπηρετεί δύο μεγάλα κεφάλαια της εκπαίδευσης. Μπορεί, και οφείλει, να ενισχύσει ισχυρές αξίες για τη ζωή, αξίες διαχείρισης και ανοχής της πραγματικότητας όπως η  λειτουργία της ομάδας, η αλληλεγγύη, η επινόηση ενός κοινού στόχου, ο σεβασμός στη γνώμη και την πρόταση του άλλου, η αποδοχή της ετερότητας της ανθρώπινης σκέψης, η χωρίς λογοκρισία, χωρίς ανταπόδοση, δημιουργικότητα, η ελεύθερη έκφραση του σώματος, η απελευθερωτική δύναμη της παραβολής μέσα από την μυθοπλασία. Αν μπορεί να τα κάνει αυτά ένα άλλο μάθημα σε τόσο σύντομο χρόνο και μαζί οι μαθητές  να έχουν γίνει καλύτεροι στον προφορικό λόγο και στο πώς δομούν την γραπτή έκφραση (δίνοντάς της συνοχή, επιχειρήματα και πειστικότητα) ε, τότε δεν χρειάζεται θέατρο στο σχολείο. Τώρα αν κάποιος ακόμα παρεξηγεί το μάθημα σημαίνει ότι ο θεατρολόγος οφείλει να γίνει καλύτερος και αυτός που παρεξηγεί να χειραφετηθεί. Και τα δύο μεγάλα αιτούμενα στη σύγχρονη εκπαίδευση.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της νέας γενιάς; Οι νέοι έχουν περισσότερες ανησυχίες έχετε εσείς και εγώ. Γιατί, δυστυχώς δεν έχουν την δυνατότητα να έχουν επιλογές αυτόνομες, καθορίζονται από τους ενήλικους. Και δεν ξέρουν ότι με τον α ή β τρόπο αυτό θα γίνεται πάντα. Εγώ νομίζω ότι κάθε γενιά είναι καλύτερη από την προηγούμενη, έχει περισσότερο, είναι πιο ώριμη, κάνει δικά της λάθη, δεν φορτώνεται τα παλιά.  Όσο για τα προβλήματα που όλο λέμε ότι έχουμε, εγώ δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι είναι όλα τόσο κακά τα πράγματα. Θα μάθουμε να ζούμε με λιγότερα και να επινοούμε τον ενδιαφέροντα εαυτό μας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP