ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ*
ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ
7€ ΕΩΣ 22/9
*ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘτΝΚ + "ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥ" ΘΕΑΤΡΟ ΚΙΒΩΤΟΣ

ΣΟΣΙΑΛ ΔΟΜΗ ΑΕ

ΣΟΣΙΑΛ ΔΟΜΗ ΑΕ

"ΣΟΣΙΑΛ ΔΟΜΗ ΑΕ", παράσταση βασισμένη σε μαρτυρίες κρατουμένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Βουλγαρίας
Σκηνοθεσία - Ερμηνεία: Κρις Ραντάνοφ

Συμπαραγωγή με την Πολιτιστική Εταιρεία Plays2Place

Μια ιστορία για το χτες κάποιων ανθρώπων του ανατολικού μπλοκ...

 

Μια ιστορία για το χτες κάποιων ανθρώπων του ανατολικού μπλοκ. Το χτες όπου ένας χαφιές μπορεί να σε κάνει «εχθρό του λαού», όπου ο Γενικός Γραμματέας του Κόμματος μπορεί να αποφασίσει για τη μοίρα σου και η Μυστική Υπηρεσία να σε κάνει να ομολογήσεις αυτό που τη συμφέρει.
Πότε μια τραγωδία είναι τραγωδία; Όταν οι θεοί σού ορίζουν τη μοίρα ή όταν οι άνθρωποι με εξουσία, στο όνομα της Ειρήνης και του Λαού, σου καταστρέφουν τη ζωή;



Συντελεστές 

Κείμενο: Κρις Ραντάνοφ, Κράστιο Ραντάνοφ
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Κρις Ραντάνοφ
Σχεδιασμός φωτισμών: Ορφέας Εμιρζάς



Παίζει ο ηθοποιός

Κρις Ραντάνοφ


Πού και πότε

Θέατρο του Νέου Κόσμου - Κάτω Χώρος
από 24.1.2010 μέχρι 28.3.2010

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Μυρτώ Λοβέρδου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 14/02/2010

ΠΡΟΣΩΠΟ

ΚΡΙΣ ΡΑΝΤΑΝΟΦ "Ήμουν κι εγώ ρατσιστής"

Ηρθε στην Ελλάδα για να πραγματοποιήσει το όνειρό του και τα κατάφερε: ο βούλγαρος ηθοποιός μιλάει για τον μονόλογο που παρουσιάζει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου αλλά και για την ανάγκη της χώρας να αγκαλιάσει τους μετανάστες δεύτερης γενιάς

Με πρώτη ύλη τις σημειώσεις του πατέρα του από τη δεκαετή εμπειρία του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης καταναγκαστικής εργασίας στη Βουλγαρία, ο 36χρονος Κρις Ραντάνοφ έφτιαξε τον μονόλογο που παρουσιάζει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τον τίτλο «Σοσιαλ Δομή ΑΕ». Μαζί με μαρτυρίες και άλλων, το κείμενο εμπλουτίστηκε κι έγινε παράσταση με θέμα τους ανθρώπους της πατρίδας του. Αλλωστε ο βούλγαρος ηθοποιός που ζει στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία, έχει ξανακάνει θέατρο τη ζωή του- όταν μαζί με τους επίσης μετανάστες Νταβίντ Μαλτέζε (από τη Γεωργία) και Ενκε Φεζολάρι (από την Αλβανία) πρότειναν προ διετίας στο αθηναϊκό κοινό το «Ενας στους δέκα». 

«Εγραψα τον μονόλογο θέλοντας να δείξω πως εμείς οι άνθρωποι μετατρέπουμε μια ιδέα σε κάτι κακό,πως οι εξουσιαστές μετατρέπουν τις ιδέες σε κρεατομηχανή, είτε αυτό λέγεται πολιτική είτε θρησκεία είτε οτιδήποτε άλλο... Όλη αυτή η κατασκευή συμβολίζει την κοινωνία μας, μια κοινωνία που μας κάνει να νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι- αλλά δεν είμαστε. Μας περιορίζουν. Πρέπει να προσέχουμε και να χαμογελάμε αναγκαστικά. Ξέρετε», συνεχίζει ο Κρις Ραντάνοφ, «εμείς νομίζαμε ότι αυτά τα στρατόπεδα εκεί ήταν βιότοποι και ότι απαγορευόταν να περάσεις από εκεί... Μόνον όταν έπεσε το καθεστώς καταλάβαμε τι συνέβαινε». Και εξηγεί ότι τη δεκαετία 1960-70 οι συνθήκες ήταν χειρότερες από αυτές που έζησε ο πατέρας του, λίγο αργότερα. «Τώρα άλλαξαν τα πράγματα, αλλά μεγάλη ελευθερία ακόμη δεν υπάρχει...». Και στην Ελλάδα πώς νιώθει; «Ως τώρα αισθάνομαι ελεύθερος. Απλώς παρατηρώ ότι πιο πολύ απ΄ όλα προβάλλονται τα άκρα,οι αντιθέσεις, και δεν βλέπω διάλογο. Ομολογώ όμως ότι ο χώρος που κινούμαι, ο καλλιτεχνικός, διαθέτει πιο ελεύθερους, πιο ανοιχτούς στο μυαλό και τη σκέψη ανθρώπους» . 

Τελειόφοιτος της δραματικής σχολής «Ιασμος», ο Κρις Ραντάνοφ έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές («Για την Αννα», «Κόκκινο Δωμάτιο», «Λατρεμένοι μου γείτονες»), έχει κάνει σινεμά («Ομηρος» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη) και θέατρο. «Δούλεψα πολύ οικοδομή όταν ήρθα. Στην πατρίδα μου ήμουν σωματοφύλακας. Το να γίνω ηθοποιός ήταν ένα όνειρο που είχα ξεχάσει. Το θυμήθηκα όταν ήρθα στην Ελλάδα...». Ηταν το 2001. Από τότε πιστεύει ότι οι συνθήκες για τους μετανάστες έχουν βελτιωθεί: «Με την έννοια ότι η κοινωνία έχει συνηθίσει το φαινόμενο. Τα παιδιά μεγαλώνουν μαζί στα σχολεία. Γι΄ αυτό και πιστεύω ότι πρέπει τα παιδιά των μεταναστών, της δεύτερης γενιάς, να πάρουν πια την υπηκοότητα, να ανήκουν κάπου. Δεν μπορείς να είσαι παιδί-φάντασμα, να μην ανήκεις πουθενά, σε καμία χώρα». 

Αν και η καθημερινότητά του, μετά την είσοδο της πατρίδας του στην Ευρωπαϊκή Ενωση, βελτιώθηκε αφού η άδεια παραμονής απαιτεί λιγότερες διατυπώσεις και λιγότερες «ουρές» στις δημόσιες υπηρεσίες, επί της ουσίας, υπάρχει πάντα ένας προβληματισμός:«Γύρω μας συναντώ ανθρώπους που θεωρούν ότι οι ξένοι λερώνουν το καθαρό ελληνικό αίμα. Και αυτά τα λέει και η Εκκλησία, και αυτό μου κακοφαίνεται πολύ. Αν δοθεί η υπηκοότητα στη δεύτερη γενιά η Ελλάδα δεν κινδυνεύει να γίνει ούτε μουσουλμανική χώρα ούτε καθολική... Ούτε η Γερμανία έγινε. Οι κλειστές κοινωνίες αναπαράγουν τέρατα. Οσο πιο ανοιχτοί είμαστε τόσο πιο πλούσιοι γινόμαστε. Σήμερα πια πατρίδα μου είναι όπου νιώθω καλά. Πατρίδα μου δεν είναι το χώμα,αλλά οι άνθρωποι. Πατρίδα μου είναι η Βουλγαρία, αλλά δεν θα σκοτώσω κιόλας για μια χούφτα χώμα. Η ζωή αξίζει πολύ παραπάνω...» συμπληρώνει και παραδέχεται ότι και ο ίδιος έχει υπάρξει ρατσιστής. 

«Οταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα, πίστευα ότι εγώ είμαι ανώτερος από τους μαύρους... Με την παράσταση “Ενας στους δέκα” κατάλαβα το λάθος μου, κατάλαβα τους ανθρώπους. Μετάνιωσα, ζήτησα συγγνώμη. Εμείς πρέπει να αλλάξουμε για να αλλάξουν και οι άλλοι απέναντί μας. Και τώρα που ανήκω στην Ενωση, δεν πρέπει να βλέπουμε τους άλλους μετανάστες αλλιώς...». Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος έχει ενσωματωθεί, σε μεγάλο βαθμό, στην ελληνική κοινωνία, προβληματίζεται κι εκείνος για το θέμα του δημοψηφίσματος και της νομιμοποίησης: «Βλέπω τον νόμο λίγο βιαστικό... Δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν και όλοι. Το ότι η Ελλάδα δεν έκλεισε τις πόρτες της,δεν σημαίνει ότι πρέπει όλοι να έρχονται εδώ. Από την άλλη,θα ήταν καλό να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής ορισμένων μεταναστών, κι ας είναι παράνομοι». Και καταλήγει:«Η ξενοφοβία παραμένει σήμερα ο αόρατος φόβος...». 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP