ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΑΒΕΛΑΡΔΟΣ ΚΑΙ ΕΛΟΪΖΑ

ΑΒΕΛΑΡΔΟΣ ΚΑΙ ΕΛΟΪΖΑ

"Αβελάρδος και Ελοΐζα"
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

Συμπαραγωγή με την Εταιρεία Θεάτρου SFORARIS και το Φεστιβάλ Αθηνών

Στο Παρίσι του 12ου αιώνα, ο θεολόγος και φιλόσοφος Πέτρος Αβελάρδος και η μαθήτριά του Ελοΐζα Φυλμπέρ ερωτεύθηκαν, αψήφησαν μια ολόκληρη κοινωνία, σκανδάλισαν την Εκκλησία και πλήρωσαν για όλη τους τη ζωή το τίμημα ενός έρωτα που δεν χώρεσε στον καιρό του. 

Στο Παρίσι του 12ου αιώνα, ο θεολόγος και φιλόσοφος Πέτρος Αβελάρδος και η μαθήτριά του Ελοΐζα Φυλμπέρ, ερωτεύθηκαν, αψήφησαν μία ολόκληρη κοινωνία, σκανδάλισαν την Εκκλησία και πλήρωσαν για όλη τους τη ζωή, το τίμημα ενός έρωτα που δεν χώρεσε στον καιρό του. Μετά την πρώτη εκδοχή μεγάλης κλίμακας στο Φεστιβάλ Αθηνών, ο Γιάννης Καλαβριανός, η Ελένη Κοκκίδου, ο Γιώργος Γλάστρας, η Χριστίνα Μαξούρη και οι υπόλοιποι συντελεστές της παράστασης, ξαναγράφουν το κείμενο της αληθινής ιστορίας, αλλάζουν τον τόπο και τον χρόνο και παρουσιάζουν τη δεύτερη εκδοχή, μιας από τις τραγικότερες ιστορίες αγάπης. «Γιατί, οι άνθρωποι γίνονται ζώα όταν ερωτεύονται. Και θηρία, όταν ερωτεύονται οι άλλοι…»
Ο κοινός τάφος του Αβελάρδου και της Ελοΐζας, βρίσκεται στο Κοιμητήριο του Père Lachaise στο Παρίσι και έχει πλέον μετατραπεί σε τόπο προσκυνήματος για τους ερωτευμένους και σύμβολο της αιώνιας αγάπης. 


Συντελεστές 

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Παπαδόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριέττα Σπηλιοπούλου


Παίζουν οι ηθοποιοί

Γιώργος Γλάστρας, Ελένη Κοκκίδου, Χριστίνα Μαξούρη


Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου, στο πλαίσιο του προγράμματος "Ελλάς Γαλλία Συμμαχία 2014"


Πού και πότε 

Κεντρική Σκηνή, από 8/10/2014 μέχρι 28/12/2014 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Στέλλα Χαραμή, tospirto.net, 15/10/2014

Είδα: το «Αβελάρδος και Ελοΐζα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού

Μια παράσταση που ανυψώνεται και δεν φλυαρεί ακολουθώντας ένα βαθιά συγκινητικό κείμενο.

 

Δεν πέρασαν τέσσερις μήνες από την πρώτη εκδοχή του έργου «Αβελάρδος και Ελοΐζα» για το Φεστιβάλ Αθηνών και ο Γιάννης Καλαβριανός αμφισβήτησε τον εαυτό του. Παρουσίασε τη νέα εκδοχή του κειμένου και της σκηνοθεσίας του πάνω στον επικό έρωτα του μεσαιωνικού ζευγαριού, η οποία λόγω τεχνικών (και άλλων) προβλημάτων καταποντίστηκε κατά την πρώτη της παρουσίαση στο αθηναϊκό κοινό. Ομολογούμε λοιπόν, πως το κυρίαρχο κίνητρο για να ξαναδούμε μια παράσταση και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ήταν η αγνή περιέργεια. Αν θέλουμε όμως να πούμε ολόκληρη την αλήθεια είναι πως δεν ικανοποιήθηκε μόνο αυτή – η περιέργεια δηλαδή. 
Ο Γιάννης Καλαβριανός δεν ρετουσάρισε απλώς την πρώτη εκδοχή του έργου σε μια δεύτερη. Την αναποδογύρισε κυριολεκτικά, τίναξε όλα τα περιττά από πάνω της, προσέθεσε καινούργια και αποτελεσματικά παραδίδοντάς μας ένα νέο έργο και δικαιολογώντας απολύτως την αρχική μας διαπίστωση: το πώς ένας δημιουργός αφουγκράζεται τι πήγε στραβά κι έχει το θάρρος να αναθεωρήσει τη δουλειά του και να αποκαταστήσει την παραγωγική εικόνα του. 
Για όλους όσοι είχαν παρακολουθήσει την αρχική βερσιόν του «Αβελάρδου και Ελοΐζας», τώρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου όπου ανεβαίνει η καινούρια, θα δουν και θα ακούσουν τον ποιητικό λόγο σε κατάσταση ευρωστίας. Η θρυλική ερωτική σχέση ανάμεσα στο δάσκαλο Πέτρο Αβελάρδο και την 16χρονη μαθήτριά του Ελοΐζα να συγκρούεται με τον ηθικό και πνευματικό συντηρητισμό της εποχής διατυπώνεται σε ένα πυκνό, βαθιά συγκινητικό, ποιητικό κείμενο που αναδεικνύει - περισσότερο από κάθε άλλη φορά - και το ταλέντο του Καλαβριανού σαν συγγραφέα. Οι ηθοποιοί στη σκηνή δεν είναι πια η ενσάρκωση των ίδιων των προσώπων, αλλά οι ανώνυμοι κοινωνοί της ιστορίας τους σε παρόντα χρόνο, υπενθυμίζοντάς μας έτσι ότι ο έρωτας είναι θεός για τους ανθρώπους κάθε εποχής και ιστορικής συγκυρίας.
Η σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού - περιορισμένη αυτή τη φορά σε πολύ μικρότερο χώρο συγκριτικά με την αχανή αίθουσα Δ της Πειραιώς 260 - προδίδει πως η ποιότητα αυτού του έργου, παρότι επικής πνοής, ήταν εξ αρχής συνυφασμένη με μια ερωτική τραγωδία δωματίου. Η συναισθηματική φόρτιση, οι ρυθμοί, η αφήγηση, οι ερμηνείες συμπυκνώνονται εκεί, χωρίς να χρειάζονται τεχνάσματα πέρα από τη λιτή σκηνογραφία της Εύας Μανιδάκη και τους, όπως πάντα, ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη. Παίρνει ύψος η παράσταση και όχι πλάτος και δεν μιλάμε μεταφορικά αλλά ακριβολογούμε• ανυψώνεται και δεν φλυαρεί. Χτυπάει κατευθείαν στον στόχο της, στο συναίσθημα του θεατή και δεν κονταροχτυπιέται προηγουμένως με τις χωροταξικές συνθήκες. 
Η δουλειά και ο κόπος των ηθοποιών είναι πλέον αξίες αναγνωρίσιμες. Ο λόγος καθαρός (δεν μεσολαβούν μικρόφωνα άλλωστε), οι ερμηνείες γήινες και παλμικές, με γνησιότητα και ανθρωπιά μας φέρνουν ακόμα πιο κοντά στον παράφορο και τραγικό έρωτα. Η Ελένη Κοκκίδου, η Χριστίνα Μαξούρη και ο Γιώργος Γλάστρας μπαινοβγαίνουν στην αφήγηση, στην ερμηνεία των ηρώων, τραγουδούν τα μελαγχολικά τραγούδια του Αγγελου Τριανταφύλλου• είναι δηλαδή διαρκώς παρόντες.
Όλοι όσοι δεν είχαν δει την πρώτη απόπειρα πάνω στον «Αβελάρδο και Ελοΐζα», θα απολαύσουν το αποτέλεσμα ακόμα περισσότερο. Χωρίς να μπουν στη διαδικασία των συγκρίσεων, θα έχουν τη χαρά της παρθένας ματιάς σε ένα άρτιο ανέβασμα κι ένα θαυμάσιο νέο ελληνικό έργο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP