ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

LOOT - ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ

LOOT - ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ

"Loot - Τα λάφυρα" του Τζο Όρτον
Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητρίου
Παίζουν: Γιώργος Μακρής, Κατερίνα Λυπηρίδου, Δημήτρης Πασσάς, Όμηρος Πουλάκης, Γιάννος Περλέγκας

Ο Χαλ και ο Ντένις ληστεύουν μια τράπεζα και κρύβουν τα χρήματα στο φέρετρο της μητέρας του Χαλ που μόλις έχει πεθάνει. Μια μυστήρια νοσοκόμα παρηγορεί τον πατέρα του Χαλ, που κλαίει πάνω από το φέρετρο τη νεκρή του γυναίκα. Και τότε χτυπάει το κουδούνι… Είναι ο Τράσκοτ, επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ που –μη έχοντας ένταλμα έρευνας– ψάχνει για τους δράστες μεταμφιεσμένος σε… υπάλληλο της εταιρίας υδάτων. Και το πράγμα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο...

Το Loot (τα Λάφυρα) του Τζο Όρτον που γράφτηκε το 1964 είναι το σήμα κατατεθέν της μαύρης κωμωδίας και μιλάει με σατυρικό και ανελέητα κωμικό τρόπο για την κοινωνική συμπεριφορά, τη στάση μας απέναντι στο θάνατο, την καθολική εκκλησία και την ακεραιότητα ή όχι της εξουσίας και δη της αστυνομίας απέναντι στο έγκλημα. 


Λίγα λόγια για την παράσταση (από τους συντελεστές)

Δύο νεαροί ληστεύουν μια τράπεζα και βάζουν τα χρήματα στο φέρετρο της μάνας του ενός που μόλις έχει πεθάνει, εεε… όχι ο «ενός», η μάνα του. Τι άλλο, εεε… α, ναι, το πτώμα της μαμάς το βάζουν στην ντουλάπα, εεε… και μετά μπαίνει ο Γιάννος, εεε… συγγνώμη, ο Τράσκοτ. Μετά από λίγη ώρα ο Γιάν… συγγνώμη, ο Τράσκοτ, βρίσκει το πτώμα ενώ ψάχνει τα λεφτά. Κάπως έτσι, πυροδοτείται ο μηχανισμός της μαύρης κωμωδίας του Φραγκίσκου Αλβέρτη, εεε… συγγνώμη, του Τζο Όρτον, ο οποίος έβλεπε το στεφάνι σαν βαρέλι, εεε… ο Αλβέρτης, όχι ο Όρτον. Αυτά, τι άλλο να πούμε… α, ναι, η παράσταση έχει επηρεαστεί από το φαρσικό στοιχείο των Μόντυ Πάιθον, του Μελ Μπρουκς, του Πίτερ Σέλλερς και των Windows 98 (πραγματικά αυτό το λειτουργικό ήτανε μια σκέτη φάρσα)…
Το έργο στηλιτεύει την άκριτη νομιμοφροσύνη, την αυθαιρεσία της αστυνομίας, τον δογματισμό της εκκλησίας, τον παραλογισμό της εξουσίας. Και άλλα πολλά άνευ σημασίας.


Συντελεστές 

Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητρίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Μαούτσου
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη, Βίλλυ Αττάρτ
Μουσική: Σπύρος Γραμμένος
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Κατασκευές: Νίκος Δεντάκης

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδη


Παίζουν (όσο καλύτερα μπορούν):

Γιώργος Μακρής, Κατερίνα Λυπηρίδου, Δημήτρης Πασσάς, Γιάννος Περλέγκας, Όμηρος Πουλάκης.

Guest are, εεε… guest is Σπύρος Γραμμένος.


 

Για τα παραπάνω χρησιμοποιήθηκε η κάτωθι βιβλιογραφία:

1. Σπήντκιουμπινγκ εντ φαστ σολβς, Νταν Χάρρις

2. Χρυσός Οδηγός, έκδοση 1987, ΟΤΕ

3. Δύο ώρες είναι θα περάσουν, Μανώλης Μαυροματάκης

4. Υποκριτική υψηλών προδιαγραφών, Jason Donovan

5. Πλάθοντας ένα ρόλο, Κώστα στα Νισλάφσκι

6. Σαράντα Χρόνια Τίποτα, Γιώργος Γάλλος

7. Νανοϋποκριτική στο Ρατζαστάν, Γιώργος Μακρής

8. Αγάπησα έναν υπερτασικό, Χρήστος Μαλάκης

9. Μεγάλα Σκηνοθετικά Λάθη, τόμος Α΄, Παναγιώτης Φουρτούνης

10. Αθάνατα Κλαρίνα στο Αιγαίο, Γιώργος Φωτόπουλος

11. Τα νησιώτικα, Γιάννης Πάριος

12. Σαράντα οι βάρκες στο γιαλό κι ο Γιάννος λέει σαρανταδυό, Αντώνης Κυρίτσης

13. Δέκα βήματα για σωστή Μπαϊντούσκα, Χρυσούλα Τζαρδή

14. Ο αόρατος ηθοποιός, Γιόσι Όιντα

15. Ανοιχτή Πόρτα, Πήτερ Μπρουκ

16. Κλειστή Πόρτα, Μπήτερ Πουκ

17. Δυο πόρτες έχει η ζωή, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

18. Πόρτες, φεύγα, πλακωτό, δηλωτή, ξερή και πρέφα, Ανωνύμου του Έλληνος 

(Κάθε αναφορά σε πρόσωπα ή πράγματα είναι τελείως τυχαία και ουδεμίαν σχέσιν έχουν με την πραγματικότητα...)


 

Καμπάνια ενίσχυσης της παραγωγής  


Πού και πότε

Κεντρική Σκηνή, από 8/12/2014 μέχρι 31/3/2015 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Στέλλα Χαραμή, tospirto.net, 02/02/2015

Είδα: το «Loot» σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου

Παρά τις αδυναμίες στην εκτέλεσή της, μια διασκεδαστική σάτιρα με έναν απολαυστικό Γιάννο Περλέγκα.

Παραστάσεις με αποτελέσματα σαν του «Loot» ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα μια φράση που έχουμε αρκετά παραγκωνίσει, αλλά ειδικά στο πεδίο δημιουργίας είναι αναγκαιότητα: Ιστορία γράφουν οι παρέες. Για να μην υπερβάλλουμε, η κωμωδία του Τζο Ορτον όπως ανεβαίνει στο θέατρο του Νέου Κόσμου, δεν είναι μια παράσταση που θα μείνει στην ιστορία. Σίγουρα, όμως, είναι μια δουλειά που υπενθυμίζει τη χαρά και τη ζύμωση της ομάδας, τη φρεσκάδα και τον αυθορμητισμό της, μεταξύ τους, επικοινωνίας, του «εδώ και τώρα» που αυτή γεννάει, του χειροποίητου υλικού.
Και σε μια θεατρική σεζόν που οι κωμωδίες είναι μειονότητα, αυτά τα χαρακτηριστικά φτάνουν και περισσεύουν για να εκτιμήσεις τι είναι εκείνο που σου προκαλεί τελικά γέλιο: είναι η ίδια η ιστορία και οι ατάκες της ή μήπως και οι φορείς της;
Ακριβώς πριν από 50 χρόνια, ο Βρετανός συγγραφέας έγραψε μια έξυπνη, μαύρη κωμωδία για τον παραλογισμό και τη διαφθορά της εξουσίας -της αστυνομικής και της εκκλησιαστικής εν προκειμένω- που συναγωνίζεται αυτήν του περιθωρίου. Μια εξωφρενική ιστορία κατά την οποία ο μικροαπατεώνας γιος μιας οικογένειας την ημέρα που κηδεύεται η αδικοχαμένη μάνα του, κρύβει στο φέρετρό της το ποσό που αφαίρεσε μαζί με τον συνεργό και εραστή του από μια τραπεζική ληστεία. Ο επιθεωρητής Τράσκοτ όμως -καθόλου αδέκαστος και έντιμος- σκοπεύει να τους εκθέσει, όχι φυσικά για να αποδώσει δικαιοσύνη, αλλά για να κρατήσει τα κλεμμένα για τον εαυτό του. Στο ενδιάμεσο της πλοκής ο χήρος της εκλιπούσας και η νοσοκόμα της (που όπως αποδεικνύεται είναι μια σίριαλ κίλερ) περιπλέκουν ακόμα περισσότερο την εξέλιξη της σάτιρας.
Το φαρσικό χιούμορ δίνει τη δυνατότητα στον Μάκη Παπαδημητρίου -εδώ από την πλευρά του σκηνοθέτη- να μεγεθύνει τα στερεότυπα γύρω από τις φιγούρες των ηρώων και -γιατί όχι- να εφαρμόσει πάνω τους αφομοιωμένα χαρακτηριστικά. Ο Τράσκοτ είναι γκαφατζής σαν τον Αστυνόμο Σαΐνη και τον Επιθεωρητή Κλουζώ, ενώ οι δύο νεαροί συνεργοί, Ντένις και Χαλ, έλκουν στοιχεία της κινησιολογίας τους που μας θύμισαν έντονα το σατιρικό βίντεο κλιπ «Sabotage» των Beastie Boys. Παρά τις όποιες ευκολίες στην ελληνοποίηση και στον εκσυγχρονισμό των αστείων ή την «κοιλιά» που κάνει προς το τέλος, η παράσταση χαρίζει πλούσιο γέλιο, κατά σημεία παρασύρει το κοινό της με το βιτριολικό χιούμορ, είναι διασκεδαστική χωρίς να είναι επιφανειακή. Ο Μάκης Παπαδημητρίου έχει οργανώσει τη σκηνοθεσία του αντλώντας φανερά στοιχεία από την πρακτική των ερμηνειών του – κάτι που σημαίνει ότι του είναι δύσκολο να μην παίζει.
Ευτυχώς όμως, διαθέτει εκτός από μια ομάδα φίλων και μια ομάδα καλών ηθοποιών διαθέσιμων να ακολουθήσουν την οπτική του. Ο Γιάννος Περλέγκας, τον οποίο καιρό είχαμε να δούμε σε κωμωδία (μετά από την «Τριλογία του παραθερισμού»), είναι ιδιαίτερα απολαυστικός και εκμεταλλεύεται κάθε αβανταδόρικη ατάκα του ρόλου του στο έπακρο, δίνοντας πόντους στο κωμικό αποτέλεσμα. Φυσικός και εκφραστικός ο Ομηρος Πουλάκης ως Ντένις σε μια καλή χημεία με τον Δημήτρη Πασσά που στην αρχή της παράστασης είναι λίγο μουδιασμένος, αλλά «ζεσταίνεται» στην πορεία. Η Κατερίνα Λυπηρίδου με έντονη κωμική προσωπικότητα κι εδώ να υποδύεται την αδίστακτη νοσοκόμα, ενώ ο Γιώργος Μακρής προσωποποιεί με κέφι τον αγγλικό μικροαστισμό και τη θρησκευτική αφέλεια.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP