ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΠΑΡΑΣΙΤΑ

ΠΑΡΑΣΙΤΑ

"Παράσιτα" της Βίβιεν Φράντσμαν
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Παίζουν: Κόρα Καρβούνη, Ιωάννα Κολλιοπούλου

Δεύτερη χρονιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, για λίγες παραστάσεις 

H Πινκ αγαπάει τη Ρόλλυ και η Ρόλλυ αγαπάει την Πινκ. Είναι αδελφές, που μοιράζονται το ίδιο τραυματικό παρελθόν και το ίδιο ζοφερό παρόν: κακοποίηση, φτώχεια, φυλακή, ναρκωτικά. Η μία θέλει να ξεφύγει. Η άλλη δεν την αφήνει, την χρειάζεται κοντά της. Αλλά πώς μπορείς να σταθείς στα πόδια σου κουβαλώντας το ασήκωτο βάρος της ύπαρξης ενός δικού σου ανθρώπου; 

Το έργο Παράσιτα γράφτηκε από τη Βίβιεν Φράντσμαν ύστερα από παραγγελία της θεατρικής εταιρείας Clean Break, που ιδρύθηκε το 1979 από δύο φυλακισμένες γυναίκες, που πίστευαν ότι το θέατρο είναι το κατάλληλο μέσο για να φέρει τις κρυφές ιστορίες των φυλακισμένων γυναικών μπροστά στο ευρύ κοινό. Τρεις και πλέον δεκαετίες αργότερα, η αμιγώς γυναικεία εταιρεία παραμένει πιστή στις αρχές της, παραγγέλνοντας σε γυναίκες θεατρικές συγγραφείς έργα γύρω από το σύνθετο θέμα “γυναίκες και παραβατικότητα” και αποκαλύπτοντας τις επιπτώσεις ενός ελλειματικού συστήματος ποινικής δικαιοσύνης στις ζωές των ανθρώπων. Είναι ένα θέατρο που θέτει δύσκολα ερωτήματα για τις γυναίκες μέσα στην κοινωνία και εργάζεται για θετικές αλλαγές στη ζωή τους.

H θεατρική συγγραφέας Βίβιεν Φράντσμαν, που προέρχεται από το χώρο της εκπαίδευσης, έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο με το έργο Μογκαντίσου (2011), κερδίζοντας μια σειρά βραβεία. Στη διάρκεια της συγγραφής των Παρασίτων η Φράντσμαν συνεργάστηκε στενά με γυναίκες σε φυλακές αλλά και με δομές ψυχικής υγείας και άλλες κοινωνικές δομές. Το έργο ανέβηκε τον Μάρτιο 2014 στο Royal Exchange Theatre (Μάντσεστερ) και στη συνέχεια παρουσιάστηκε στο Royal Court του Λονδίνου με μεγάλη επιτυχία. Αυτή τη στιγμή περιοδεύει σε πόλεις της Αγγλίας.


 

Συντελεστές

Μετάφραση: Αγγελική Κοκκώνη
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Επιμέλεια κίνησης: Έλενα Αντωνίου
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Video art: Παντελής Μάκκας
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βάσια Χρήστου


Παίζουν οι ηθοποιοί

Κόρα Καρβούνη, Ιωάννα Κολλιοπούλου


Με αφορμή το έργο και σε συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ Διάβαση, στη διάρκεια της σεζόν 2014-2015 οργανώθηκαν συζητήσεις με το κοινό, μία φορά την εβδομάδα, κάθε Παρασκευή, μετά το τέλος της παράστασης. Η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από τα κύρια θέματα που θίγει το έργο: σχέσεις εξάρτησης και συνεξάρτησης, κοινωνικός αποκλεισμός, ναρκωτικά, φυλακή, έμφυλη βία.

Πέρα από τον σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και τις ηθοποιούς της παράστασης Κόρα Καρβούνη και Ιωάννα Κολλιοπούλου, στις συζητήσεις συμμετείχε και η ψυχοθεραπεύτρια Μάρθα Φωστέρη, ειδική βοηθός διευθυντή ΚΕΘΕΑ.

Συζητήσεις με το κοινό σε συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ Διάβαση διοργανώθηκαν και την περίοδο 2015-2016. 


Πού και πότε

Κεντρική Σκηνή, από 3/1/2015 μέχρι 5/4/2015 & από 5/10/2015 μέχρι 19/4/2016 

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Έφη Μαρίνου, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, 15/01/2015

Τα πρεζάκια είναι η εικόνα της κοινωνίας μας

Δυο αδελφές βουτηγμένες στα ναρκωτικά. Και σε ό,τι τα συνοδεύει: φτώχεια, εκπόρνευση, μοναξιά, έκθεση στη βία και την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, συλλήψεις. Η 25χρονη Πινκ και η 21χρονη Ρόλι αγαπιούνται. Μοιράζονται το ίδιο τραυματικό παρελθόν και το ίδιο ζοφερό παρόν: εξάρτηση από ουσίες, έλλειψη εκπαίδευσης, κακοποίηση, ιδρύματα, κοινωνικό περιθώριο. Η μία θέλει να ξεφύγει. Ομως η άλλη τη χρειάζεται κοντά της.

Δυο αδελφές βουτηγμένες στα ναρκωτικά. Και σε ό,τι τα συνοδεύει: φτώχεια, εκπόρνευση, μοναξιά, έκθεση στη βία και την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, συλλήψεις. Η 25χρονη Πινκ και η 21χρονη Ρόλι αγαπιούνται. Μοιράζονται το ίδιο τραυματικό παρελθόν και το ίδιο ζοφερό παρόν: εξάρτηση από ουσίες, έλλειψη εκπαίδευσης, κακοποίηση, ιδρύματα, κοινωνικό περιθώριο. Η μία θέλει να ξεφύγει. Ομως η άλλη τη χρειάζεται κοντά της.

Δύο εξαιρετικές ηθοποιοί στη σκηνή. Και δεν ξαφνιάζεται κανείς από τη δυνατή ερμηνεία της Κόρας Καρβούνη -ακόμα μια φορά αποδεικνύει την ικανότητά της να υπερβαίνει τα όρια διατηρώντας ακρίβεια και μέτρο- όσο από την ερμηνεία της νεαρής Ιωάννας Κολλιοπούλου στον ρόλο της μικρότερης αδελφής, πειστική σε κάθε μετατόπιση συναισθήματος, σώματος, επιθυμίας.

Είναι οι πρωταγωνίστριες στο έργο της Βίβιεν Φράντσμαν «Παράσιτα» (Pests), που παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Κι αν έχουν περάσει χρόνια από τότε που ο εφιαλτικός κόσμος των ναρκωτικών κυριαρχούσε ως θεματική στο σύγχρονο ρεπερτόριο, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος τον επαναφέρει στη σκηνή έχοντας ισχυρό λόγο, καλλιτεχνικό και κοινωνικό.

«Να ξεκαθαρίσω ότι έτσι κι αλλιώς δεν είμαι κυνηγός του μοντέρνου. Σύγχρονος θέλω να είμαι. Να αντιλαμβάνομαι αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και μέσα μου και να μιλάω γι’ αυτά στο θέατρο με όρους καλλιτεχνικούς. Ντεμοντέ στο θέατρο φαντάζομαι ότι θεωρείται κάτι που λίγες δεκαετίες πριν έγινε ρεύμα, μπορεί και μόδα, και στη συνέχεια ξεπεράστηκε. Τα “Παράσιτα” γράφτηκαν πέρσι κι έχουν θέμα τα ναρκωτικά και τον κόσμο των χρηστών. Μακάρι λοιπόν η φτώχεια, η αδικία, η ενδοοικογενειακή και η έμφυλη βία, το συναισθηματικό έλλειμμα, όλα όσα κρύβονται πίσω από τη χρήση ουσιών, να εξαλειφθούν κάποτε και να γίνουν ντεμοντέ. Πιστεύω πως τότε θα το πάρω χαμπάρι και θα στραφώ σε άλλου είδους έργα...».

«Ναι, είναι σκληρό έργο, αλλά η τέχνη είναι πάντα ένα είδος παρηγοριάς», λέει ο σκηνοθέτης. «Αλλο είναι να βλέπεις τέτοιες εικόνες στη θαλπωρή ενός θεάτρου κι άλλο να βλέπεις ηλικιωμένους να ψάχνουν στα σκουπίδια, πρεζάκια να τρυπιούνται στον δρόμο, άστεγους να κοιμούνται στα πεζοδρόμια. Περαστικούς με στενοχωρημένα πρόσωπα και βίαια ξεσπάσματα, κυρίως άντρες. Το έργο είναι τραγικά επίκαιρο μέσα στο τοπίο καταστροφής που ζούμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια: ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση, ανασφάλεια, φόβος, κοινωνικός αποκλεισμός εύκολα στρέφουν τους πιο ευαίσθητους και ευάλωτους στις ουσίες, κάποιους στην αυτοκτονία. Ο βασικός λόγος για τον οποίο ανέβασα το έργο, είναι ότι τα πρεζάκια είναι η εικόνα της κοινωνίας σε υπερμεγέθυνση. Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράσιτο. Αν όλοι ξεπεράσουμε τον φόβο και την αποστροφή που μας προκαλούν οι εικόνες που αντικρίζουμε στον δρόμο, θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε καλύτερα μέσα μας».

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος δεν δίστασε να ζητήσει τη βοήθεια του ΚΕΘΕΑ στη διάρκεια των προβών. «Επειδή το θέμα είναι πολύ λεπτό και ευαίσθητο, μου ήταν πολύτιμη η παρουσία δύο ανθρώπων από το ΚΕΘΕΑ, του κοινωνικού λειτουργού και υπεύθυνου του ΚΕΘΕΑ Εν Δράσει στις γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού, Βαγγέλη Κυργέτσου, και της ψυχοθεραπεύτριας Μάρθας Φωστέρη, από τα παλαιότερα στελέχη του ΚΕΘΕΑ. Η Μάρθα, πέρα από τη συμμετοχή της σε πολλές πρόβες, έγραψε και ένα εξαιρετικό κείμενο για το πρόγραμμα της παράστασης. Πολύτιμη εμπειρία για εμάς εδώ και χρόνια είναι και οι επισκέψεις μας σε γυναικείες φυλακές και σε δομές απεξάρτησης, όπου δίνουμε παραστάσεις για τα παιδιά αυτών των γυναικών».

Με την Κόρα Καρβούνη ο σκηνοθέτης έχει συνεργαστεί πολλές φορές. Την Ιωάννα Κολλιοπούλου, επίσης απόφοιτο της σχολής του Εθνικού, την επέλεξε μέσα από ακρόαση. «Ηταν εξαιρετικά διαθέσιμη, ταιριάξανε πολύ με την Κόρα και είχαμε πολύ καλή χημεία οι τρεις μας. Νομίζω ότι τα “Παράσιτα” ανήκουν στην κατηγορία των έργων που μαζί με άλλους παράγοντες δίνουν το στίγμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Και αυτό το έργο, όπως και πολλά άλλα, μου το πρότεινε η Κοραλία Σωτηριάδου».

Η Βρετανή θεατρική συγγραφέας Βίβιεν Φράντσμαν προέρχεται από τον χώρο της εκπαίδευσης. Εκανε το θεατρικό της ντεμπούτο με το αντιρατσιστικό έργο «Μογκαντίσου» (2011), κερδίζοντας μια σειρά βραβεία. Τα «Παράσιτα» ήταν παραγγελία της θεατρικής ομάδας Clean Break, που ιδρύθηκε το 1979 από δύο πρώην φυλακισμένες. Μια αμιγώς γυναικεία ομάδα, που πιστεύει ότι το θέατρο είναι ο κατάλληλος χώρος για να ακουστούν οι ιστορίες των γυναικών κι έχει στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων της το θέμα «γυναίκες και παραβατικότητα». Στη διάρκεια της συγγραφής η Φράντσμαν συνεργάστηκε στενά με γυναίκες σε φυλακές, εξαρτημένες από ναρκωτικά, αλλά και σε ιδρύματα ψυχικής υγείας. Το έργο ανέβηκε τον Μάρτιο του 2014 στο Royal Exchange Theatre (Μάντσεστερ) και στη συνέχεια παρουσιάστηκε στο Royal Court του Λονδίνου με μεγάλη επιτυχία. Το παρακολούθησε μεγάλος αριθμός σχολείων. Αυτή τη στιγμή περιοδεύει σε πόλεις της Αγγλίας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Λυδία Τριγώνη, Artic.gr, 30/10/2015

«Τα ‘Πουθενά δεν είναι σαν το σπίτι’ Κόκκινα Γοβάκια…» και η υπέρβαση του ανοίκειου

Το έργο της βρετανίδας Βίβιεν Φράντσμαν, Παράσιτα (2014), μετά την περσινή επιτυχία που γνώρισε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, επαναλαμβάνεται από 5 Οκτωβρίου στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου, για όσους δεν πρόλαβαν να απολαύσουν δύο ρεσιτάλ ερμηνείας από τις Κόρα Καρβούνη και Ιωάννα Κολλιοπούλου, κι ένα σκηνοθετικό διαμάντι διά χειρός Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Το έργο της βρετανίδας Βίβιεν Φράντσμαν, Παράσιτα (2014), μετά την περσινή επιτυχία που γνώρισε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, επαναλαμβάνεται από 5 Οκτωβρίου στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου, για όσους δεν πρόλαβαν να απολαύσουν δύο ρεσιτάλ ερμηνείας από τις Κόρα Καρβούνη και Ιωάννα Κολλιοπούλου, κι ένα σκηνοθετικό διαμάντι διά χειρός Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Τα Παράσιτα είναι παραγγελία της θεατρικής εταιρείας Clean Break, η οποία ιδρύθηκε το 1979 από δύο φυλακισμένες γυναίκες που είδαν το θέατρο ως το καταλληλότερο μέσο εξοικείωσης του κοινού με τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής στη φυλακή. Η συγγραφέας μάλιστα, κατά τη συγγραφή του έργου, ήρθε σε επαφή με γυναίκες χρήστριες ναρκωτικών, φυλακισμένες, αλλά και με διάφορα σχετικά ιδρύματα. Το έργο ανέβηκε τον Μάρτιο 2014 στο Royal Exchange Theatre (Μάντσεστερ) και στη συνέχεια παρουσιάστηκε στο Royal Court του Λονδίνου με μεγάλη επιτυχία. Αυτή τη στιγμή περιοδεύει σε πόλεις της Αγγλίας.

Μακριά από κάθε προσπάθεια διδακτισμού ή στείρας καταγγελίας ενός φαινομένου κοινωνικής παθογένειας, τα Παράσιτα αποτελούν, πολύ περισσότερο, το ρεαλιστικό πορτραίτο μιας κοινωνίας σε σήψη. Η Πινκ και η Ρόλλυ είναι δύο αδερφές με βαθιές, ανεπούλωτες πληγές από ένα ζοφερό παρελθόν που κουβαλούν μέσα τους κι από ένα ακόμη πιο σκοτεινό παρόν που καραδοκεί σε κάθε προσπάθεια να σπάσουν το φαύλο κύκλο. Η μία είναι 25, η άλλη 21. Η μία μεγάλωσε σε ίδρυμα, η άλλη σε ανάδοχη οικογένεια. Η Πινκ ζηλεύει την καλύτερη τύχη της αδερφής της, η οποία δε βίωσε τον εφιάλτη του ιδρύματος, τη σεξουαλική κακοποίηση και τον φόβο στην πιο τρυφερή ηλικία. Η Ρόλλυ αγαπάει την αδερφή της, όμως κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες να ξεφύγει από το τραυματικό παρελθόν αλλά και από τη νοσηρότητα του παρόντος της αδερφής της. Η προσπάθεια της αυτή αποβαίνει τελικά μάταια, καθώς ούτε μέσω της μητρότητας θα κατορθώσει να αποτινάξει τα δεσμά που έχουν καθηλώσει την ίδια και την αδερφή της σε μία αέναη πάλη με το «τέρας» της ίδιας τους της ύπαρξης.

Κακοποίηση, φτώχεια, φυλακή και ναρκωτικά συνθέτουν τόσο το παρελθόν όσο και το παρόν τους. Τι γίνεται όμως όταν το θύμα γίνεται θύτης και όταν τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση γίνονται τόσο δυσδιάκριτα που σε καθηλώνουν σε έναν ακαθόριστο, ασαφή και, κυρίως στάσιμο χωροχρόνο; Πόσο εύκολη είναι η έξοδος από μία τέτοια κατάσταση και πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι τελικά ο άνθρωπος του οποίου η ύπαρξη εξαρτάται όχι μόνο από εξαρτησιογόνες ουσίες, αλλά και εξαρτησιογόνες καταστάσεις και σχέσεις;

Από την άλλη, η Πινκ φοβάται τη μοναξιά. Γι’ αυτό θα κάνει τα πάντα να κρατήσει δίπλα της τη μικρή της αδερφή, ως ύστατη σανίδα σωτηρίας της. Η ίδια όμως, ανίκανη να αποδεσμευτεί οριστικά από τη νοσηρότητα του παρόντος τους, προσπαθεί να καθηλώσει την Ρόλλυ στο μικρόκοσμό τους. Ο μόνος τρόπος να πάψουν να τη στοιχειώνουν οι εφιάλτες του παρελθόντος είναι να τους μοιραστεί με τον μόνο άνθρωπο που την κρατά ζωντανή. Τα κόκκινα γοβάκια που χαρίζει στην Ρόλλυ αποτελούν σύμβολο της σχέσης αλληλεξάρτησης που τις κρατά μαζί, και λειτουργούν σαν συνεχής ενθύμηση της ευθύνης που έχει η μία απέναντι στην άλλη. Η απομάκρυνσή τους σηματοδοτεί αυτομάτως την αποκοπή από την εξαρτησιογόνο σχέση τους και την ψευδαισθητική τους πραγματικότητα.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος έστησε μία παράσταση γεμάτη ρεαλισμό και ουσία. Τα Παράσιτα είναι μία γροθιά στο στομάχι. Μία γροθιά που σκοπό δεν έχει ούτε να μας σοκάρει, αλλά ουτέ καν να «ηθικολογήσει» σχετικά με τα προβλήματα κοινωνικής παθογένειας που τίθενται. Η γροθιά αυτή στοχεύει στο να καταστήσει το ανοίκειο, οικείο. Οι εικόνες που συχνά συναντάμε και οι κοινωνικές καταστάσεις των οποίων καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες αλλά άλλοτε εκούσια κι άλλοτε ακούσια αγνοούμε, συμβάλλοντας εμμέσως στην διαιώνισή τους με την συγκαταβατικότητα ή την ανοχή μας, περνούν έτσι στη σφαίρα του ανοίκειου. Όμως, η εξοικείωση ή καλύτερα, η κατανόηση των φαινομένων αυτών μπορούν να ξορκίσουν και τελικά, να οδηγήσουν σε μία προσπάθεια επίλυσής τους.

Η σκηνοθεσία, διατηρώντας έναν αυστηρά ρεαλιστικό πυρήνα, δεν παραπαίει σε μελοδραματισμούς, ενώ αποκαλύπτει τον δραματικά κωμικό χαρακτήρα που συχνά αποκτούν οι συζητήσεις των δύο αυτών γυναικών. Η αποπνικτική δραματικότητα της κατάστασής τους αποσυμφορίζεται από τις δόσεις χιούμορ που λειτουργούν σχεδόν λυτρωτικά απέναντι στις εφιαλτικές φιγούρες που απειλητικά ορθώνονται μπροστά τους μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, με τη βοήθεια των φωτισμών του Σάκη Μπιρμπίλη, που δίνουν μορφή στην έντονη ατμόσφαιρα του έργου. Τα λειτουργικά σκηνικά της Μαγδαληνής Αυγερινού, με τα άναρχα τοποθετημένα αφρολέξ-μαξιλάρια σε ένα σπίτι υπό κατάρρευση και με κατοίκους-ερείπια, σε συνδυασμό με τα ταιριαστά και σύγχρονα κοστούμια, συμφωνούν με τις ρεαλιστικές επιταγές της σκηνοθεσίας.

Την παράσταση όμως κλέβει η άριστη υποκριτική σχέση μεταξύ των δύο ηθοποιών, ενώ η ερμηνεία της κάθε μίας ξεχωριστά αποτελεί ένα υποκριτικό διαμάντι. Η Κόρα Καρβούνη αποδείχτηκε για άλλη μία φορά ανώτερη και ικανότερη κάθε προσδοκίας. Σκιαγραφώντας με τα απαραίτητα υποκριτικά υλικά τις συναισθηματικές και ψυχικές μεταπτώσεις της Πινκ, κινήθηκε με άνεση ανάμεσα στην χαρά και την τρυφερότητα που της επιτρέπει η διαύγειά της και στον θυμό και οδύνη που της προκαλεί η στέρηση και οι εφιαλτικές μνήμες. Είναι αδύνατον να μη σε μαγνητίσει το χρονικό φθοράς της γυναίκας αυτής που διαγράφεται σταδιακά κατά τη διάρκεια του έργου, καθώς η Κόρα Καρβούνη υπερασπίζεται ψυχή τε και σώματι έναν ρόλο απαιτητικό. Η Ιωάννα Κολλιοπούλου στο ρόλο της μικρότερης αδερφής, Ρόλλυ, εκπλήσσει ευχάριστα με την υποκριτική ωριμότητα, τα ασκημένα της μέσα και κυρίως, με το συγκλονιστικό τρόπο με τον οποίον δίνεται απόλυτα στο ρόλο της. Η ευαίσθητη, σχεδόν εύθραυστη, αισιόδοξη και τρυφερή Ρόλλυ που αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να γλιτώσει την ίδια και την αδερφή της από τον βούρκο διαδέχεται την οργισμένη, απελπισμένη και ευάλωτη γυναίκα που της αρπάζουν το παιδί και μαζί μ’ αυτό, κάθε ελπίδα ευτυχίας.

Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου δικαίως επαναλαμβάνεται το έργο της Βίβιεν Φράντσμαν, Παράσιτα, ένα έργο που φέρνει στο φως την αθέατη πλευρά όλων εκείνων των ανθρώπων που ένα τραυματικό παρελθόν κι ένα ζοφερό παρόν τους περιθωριοποιεί και τους καθιστά για πολλούς παράσιτα. Ως οργανισμοί βέβαια, παράσιτα είναι αυτοί που ζουν και αναπτύσσονται εις βάρος ενός άλλου οργανισμού. Στη σύγχρονη κοινωνία όμως του ρατσισμού, του άκρατου υλισμού και καταναλωτισμού, αλλά και της άκριτης περιθωριοποίησης και αυτόματης αποστέρησης μιας φυσιολογικής ζωής ατόμων όπως η Ρόλλυ και η Πινκ, οι ρόλοι και οι ταυτότητες επαναπροσδιορίζονται και επανακαθορίζονται. Ποιος είναι τελικά το παράσιτο, ποιος ο θύτης και ποιος το θύμα;  

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γιώργος Χριστόπουλος, onlytheater.gr, 17/10/2015

ΠΑΡΑΣΙΤΑ. ΚΡΙΤΙΚΗ

Μετά την επιτυχημένη περσινή της πορεία, η παράσταση ΠΑΡΑΣΙΤΑ της Βίβιεν Φράντσμαν σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, εξασφάλισε διαβατήριο για τα Δευτερότριτα στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου για δεύτερη χρονιά.

Μετά την επιτυχημένη περσινή της πορεία, η παράσταση ΠΑΡΑΣΙΤΑ της Βίβιεν Φράντσμαν σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, εξασφάλισε διαβατήριο για τα Δευτερότριτα στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου για δεύτερη χρονιά.

Η Πινκ και η Ρόλυ, οι οποίες ζουν σε ένα σπίτι μικρό αχούρι, αγαπούν πολύ η μία την άλλη, όντας αδερφές και έχοντας μεταξύ τους μια περίεργη σχέση αλληλοεξάρτησης, είναι και οι δύο (καθεμία με τον τρόπο και το χαρακτήρα της) δύο άνθρωποι-παράσιτα, μπερδεμένες στα γρανάζια ενός κυκεώνα μοναξιάς, δυστυχίας, απελπισίας και έλλειψης μέλλοντος. Η παρακμή των χαπιών, των ναρκωτικών και της πορνείας και η ψυχική τους εξαθλίωση από τα αδιέξοδα και την εγκατάλειψη που βιώνουν, δίνουν μια ταυτότητα σκληρού, αλλά απόλυτα ρεαλιστικού και σημερινού κειμένου. Ίσως εμείς οι πιο βολεμένοι και οι παραδομένοι στον αστικό μεγαλοϊδεατισμό, να μη συνειδητοποιούμε ότι τέτοιοι χαρακτήρες και άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας και όταν τους παρατηρούμε τους "τινάζουμε" από το οπτικό και αισθητικό μας πεδίο σαν παράσιτα.

Η μετάφραση της Αγγελικής Κοκκώνη, έδωσε ένα κείμενο ζωντανό, με άμεσες, αυθόρμητες και συχνά πικρά σπιρτόζικες ατάκες, που διατηρούν όλη τη λανθάνουσα βιαιότητα που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι-παράσιτα.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στη σκηνοθεσία, ακολουθώντας τη γραμμή του κειμένου, δεν παρασύρθηκε σε ακρότητες έμφασης ή τρικ για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα και ρυθμό, αλλά οδήγησε την παράσταση μέσα από τις λεπτομερειακά επεξεργασμένες ερμηνείες και την εκμετάλλευση της ειρωνείας του σκηνικού, σε έναν αβίαστο τέμπο, συχνά καταιγιστικό, με μικρές ανάσες ανθρώπινου και συχνά απλοϊκού χιούμορ, αλλά βαθιά και έντονα ανθρώπινου. Οι μικρές και αλλεπάλληλες σκηνές συγκατοίκησης και συμβίωσης των δύο κοριτσιών, είναι σύντομες, κοφτές, σαφείς, σαν στιγμιότυπα παιγμένα με κινηματογραφική ακρίβεια, χειρουργική ισορροπία και μία λαϊκότροπη ποίηση στις ερμηνείες των πρωταγωνιστριών.

Οι δύο ηθοποιοί πλησιάζουν το θεατή, του τείνουν νοητά το χέρι και τον καλούν να συμμετάσχει στον κόσμο των παρασίτων αυτών, να προσπαθήσει να τον προσεγγίσει και να τον κατανοήσει και να δει μέσα από την επιφάνειά τους. Ο ίδιος, έχοντας κατανοήσει τα πολλαπλά επίπεδα της γραφής του κειμένου, εστίασε με προσοχή, λεπτομέρεια, αλλά και τη δέουσα ευαισθησία στις "εξαρτήσεις" των δύο αδελφών, αποφεύγοντας το μελό, αλλά με ένα ακατέργαστο ρεαλισμό και απουσία καταγγελτικής διάθεσης, θέλοντας ίσως να καταλήξει σε μια παράσταση-στοργική αγκαλιά στα άτομα αυτά.

Τα παιχνίδια με τη μουσική, τα φώτα και τις σκιές επιτείνουν το ιδιότυπο σασπένς της παράστασης και οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Όλες ανθρωποκεντρικές, όπου ο ψυχισμός των δύο κοριτσιών έχει τον πρωτεύοντα λόγο και οι καταστάσεις έρχονται μετά.

Η Κόρα Καρβούνη, μου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά, ότι είναι από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της και απολαμβάνει αυτό που κάνει στη σκηνή στο μέγιστο βαθμό. Παίζοντας την Πινκ, μια ευάλωτη και με ψυχολογία κατακερματισμένη από τις συνεχείς απορρίψεις και εξευτελισμούς κοπέλα, αποτυπώνει στην ερμηνεία της τόσο σαν εκφορά του λόγου, όσο και σαν σκηνικό στήσιμο και κίνηση, όλη την εσωτερική της κούραση και απογοήτευση από την προηγούμενη ζωή της. Ήρεμη, κεφάτη και έτοιμη να ζήσει διαφορετικά στις στιγμές της διαύγειάς της, εκρηκτική και οργισμένη με τα μικροπράγματα που την ενοχλούν και αυτούς που θεωρεί ότι την εξαπατούν, γλυκιά, τρυφερή και ευαίσθητη σε ότι έχει να κάνει με την αδερφή της. Ισορροπεί όμορφα μεταξύ του χιούμορ και της πικρίας της ήττας, βγάζοντας μια παιδικότητα, μια αφέλεια, αλλά και μια καλά κρυμμένη σκληρότητα και ένταση. Εξαιρετική και σε αυτό το ρόλο που υποδύθηκε.

Η Ιωάννα Κολλιοπούλου στο ρόλο της Ρόλυ, μικρότερης αδερφής της Πίνκ, η οποία είναι αγράμματη, στάθηκε σχεδόν το ιδανικό ερμηνευτικό και σκηνικό συμπλήρωμα της Πινκ. Παίζει απλά, κατανοητά, με σχεδόν τέλεια άρθρωση και απόλυτη συγκέντρωση τόσο στο χαρακτήρα το δικό της, όσο και της αδερφής της. Οι μεταπτώσεις της τόσο φυσικές, τόσο απελευθερωτικές, που σε κάνουν να συμμετέχεις σε αυτές, καθώς σίγουρα ταυτίζεσαι με κάποιους από τους προβληματισμούς και τα ερωτήματά της. 
Πιο παιδί, πιο αφελής ίσως από την Πινκ, αποτελεί το αντίβαρο στην εκρηκτικότητα της αδερφής της, δείχνοντας να έχει δουλέψει σε βάθος το ρόλο της και να τον έχει κάνει δικό της. 
Η Νατάσα Ζάγκα, το χαμόγελο του μπαρ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, κάνει ένα μικρό σκηνικό πέρασμα, ενώ στην παράσταση ακούγεται και η φωνή του Γιάννη Τσορτέκη.

Τα σκηνικά της Μαγδαληνής Αυγερινού ήταν υποδειγματικά στην επεξεργασία της ατμόσφαιρας της παράστασης. Πλήρως αντιπροσωπευτικά, ατάκτως ερριμένα, στάθηκαν σημαντικό εργαλείο στη σκηνοθετική προσέγγισή της. Το ίδιο ισχύει και για τα κοστούμια της ίδιας.

Η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, στάθηκε το ιδανικό soundtrack της παράστασης και απόλυτα συνυφασμένη με την ουσία της.

Οι ευφάνταστοι και εύστοχοι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη φώτισαν όλη την ψευδαίσθηση του εξαρτημένου κόσμου των δύο κοριτσιών, ενώ η κίνηση της Έλενας Αντωνίου συντονίστηκε σχεδόν απόλυτα με το λόγο.

Συμπερασματικά, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, συνεχίζοντας στην κεντρική του σκηνή, ένα κείμενο φρέσκο, σημερινό, ρεαλιστικό, που τσαλακώνει λίγο την καλαίσθητη οπτική του κόσμου μας, με διακριτική, γρήγορη και ευαίσθητη σκηνοθεσία και ερμηνείες κεντημένες με μεράκι και σχολαστικότητα σα μικρά εργόχειρα-στολίδια, από δύο εξαίρετες νεαρές κυρίες, έκανε πολύ καλή επιλογή.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Μαρώ Τριανταφύλλου, Η ΕΠΟΧΗ, 09/02/2015

Αγάπη ή εξάρτηση; 

Διεισδυτικό ψυχολογικό θέατρο από “Τα παράσιτα” της Βίβιεν Φράντσμαν στο Θέατρο του Ν. Κόσμου

 

(...) Στα δικά μας τώρα. Η Αμέλια Τζέντλμαν στην «Guardian» έκανε ίσως την πιο περιεκτική κριτική στο έργο «Τα παράσιτα» που παρουσιάζεται αυτόν τον καιρό στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου: «Βία, κακοποίηση, εξάρτηση […] αλλά δεν πρόκειται για μια τουριστική περιήγηση στον κόσμο της φτώχιας». Η Βίβιεν Φράντσμαν (Λονδίνο, 1971), η συγγραφέας του έργου, είναι εκπαιδευτικός σε σχολεία του Λονδίνου και συνεργάζεται από καιρό με την εταιρεία Clean Break. Πρόκειται για μια θεατρική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1979 από δύο φυλακισμένες γυναίκες που ήθελαν να φέρουν μπροστά στα μάτια του κοινού τις ιστορίες φυλακισμένων γυναικών, ώστε να μελετηθεί το δύσκολο και πολύπλοκο θέμα της γυναικείας παραβατικότητας και του τρόπου που το νομικό σύστημα και η κοινωνία το αντιμετωπίζουν. Έτσι εδώ και 35 χρόνια η εταιρεία παραγγέλνει σχετικά έργα σε γυναίκες συγγραφείς. Τα Παράσιτα ήταν παραγγελία του Clean Break και η συνθήκη συγγραφής έχει σημασία τόσο στην επεξεργασία των χαρακτήρων και των καταστάσεων όσο και στη μορφή του έργου.
Τα Παράσιτα περιγράφουν τη συνεξαρτησιακή σχέση δύο αδερφών, της Πινκ και της Ρόλι, εθισμένων στα ναρκωτικά. Ζουν στο περιθώριο, σε ένα σπίτι μικρό, ακατάστατο, βρώμικο, γεμάτο τμήματα επίπλων, μια φυλακή από σκουπίδια που τις κρύβει από τον αληθινό κόσμο και κρύβει απ’ αυτές τη ζωή. Δεν είναι τυχαίο που στην πρώτη σκηνική οδηγία αναγράφεται. «Η φωλιά της Πινκ. Ένα χάος». Είναι κι αυτές αόρατοι άνθρωποι. Η κοινωνία τις προσπερνά, συνήθως με αδιαφορία, αν όχι με εχθρότητα. Επικίνδυνοι «άλλοι», «χαμένα κορμιά», παραδομένα στην «πρέζα»… «Ενημέρωση υπάρχει, ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν, βάσανα και προβλήματα έχουν όλοι, δεν το ’ριξαν όλοι στις ουσίες…». Και δεν κατανοούν πως μέσα σ’ αυτό ακριβώς που λένε κρύβεται το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να θέτει κανείς προσεγγίζοντας τους εξαρτημένους.

Χωρίς καταγγελτική διάθεση

Η Κατερίνα Μάτσα στο βιβλίο της «Περίπτωση Ευρυδίκη» μεταφέρει τη μαρτυρία μιας τοξικομανούς (σκληρή λέξη, όχι απλώς περιγραφική, φορτωμένη αρνητικές συνυποδηλώσεις: τοξικότητα, δηλητήρια, μανία, τρέλα, επικινδυνότητα…). Λέει η νεαρή κοπέλα: «Εγώ δεν έπινα πρέζα για να ξεχωρίζω. Έπινα για να μπορώ να αντέχω τον εαυτό μου. Πριν αρχίσω την πρέζα, αισθανόμουν νεκρή. Ούτε η χειρότερη ξεφτίλα της πρέζας δεν με έκανε να αισθανθώ όπως τότε». Για μένα, και ας μου συγχωρεθεί η πρωτοπρόσωπη αναφορά, είναι η πιο συγκλονιστική και η πιο ολοκληρωμένη ερμηνεία του προβλήματος της ουσιοεξάρτησης, αν όχι γενικότερα των εξαρτήσεων. Νομίζω μάλιστα ότι η Φράντσμαν έχει κατά νου μια τέτοια προσέγγιση του ζητήματος στο έργο της.
Γιατί τα Παράσιτα δεν είναι ένα έργο για τον κόσμο των ναρκωτικών. Τότε, όσο κι αν προσπαθούσε να μην το κάνει, θα έπεφτε στην παγίδα του διδακτισμού. Προφανώς -εκπαιδευτικός ούσα- ξέρει πολύ καλά ότι με την τρομοκρατία της κατάντιας ποτέ κανείς δεν έφυγε από την κόλαση. Μάλιστα, οι έρευνες δείχνουν ότι ειδικά σε περιβάλλοντα εφήβων η ορμητική πορεία προς το δύσκολο θάνατο από ναρκωτικά προσλαμβάνεται θετικά, ίσως προκαλούνται κάποιοι έφηβοι από εικόνες φρίκης. 
Τα Παράσιτα είναι ένα έργο για τις ανθρώπινες σχέσεις. Στέρεα δομημένο, με γρήγορη εναλλαγή μικρών σκηνών κατά τις οποίες οι διάλογοι των δυο γυναικών αποκαλύπτουν την πορεία της σχέσης τους και τη διαμόρφωση των χαρακτήρων τους, τον ιδιαίτερο ψυχισμό της κάθε μιας, όπου η συγγραφέας δεν παρεμβαίνει με κανένα συναισθηματισμό ούτε με καμιά καταγγελτική διάθεση.

Δυσδιάκριτα όρια

Εδώ η Φραντσμαν δίνει ένα υπόδειγμα μοντέρνας ρεαλιστικής γραφής και πετυχαίνει ένα διεισδυτικό ψυχολογικό θέατρο, που τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει δώσει ιδιαίτερα σημαντικά δείγματα στις βρετανικές σκηνές (φρέσκα δείγματα του οποίου επιμένει ορθώς να φέρνει ταχύτατα στην Ελλάδα ο σκηνοθέτης Β. Θεοδωρόπουλος). Η Πινκ δεν αγαπά την Ρόλι, είναι εξαρτημένη από την ανάγκη της να την βοηθά για να υπάρχει η ίδια. Για να το πετύχει αυτό, την κρατά δέσμια των εξαρτήσεών της και εμποδίζει με δόλο κάθε της προσπάθεια να ξεφύγει και να πατήσει στα πόδια της. Φτάνοντας μέχρι το φόνο ενός αθώου παιδιού. Η Πινκ μας τρομάζει. Η συνεξάρτηση μπορεί να εμφανιστεί σε όλα τα κοινωνικά περιβάλλοντα, σε όλες τις σχέσεις (φιλικές, ερωτικές, γονεϊκές, πολιτικής στράτευσης ακόμη). Έμμεσα η συγγραφές μας καλεί να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να αντιμετωπίσουμε -όσοι χρειάζεται- το τέρας της ανειλικρινούς αφοσίωσης και αγάπης. Γιατί η αγάπη είναι προσφορά από το περίσσεμα. Μπορώ να είμαι μόνος και επιλέγω να είμαι μαζί σου. Έτσι μόνο έχει αξία. Μόνο που τα όρια εδώ είναι δυσδιάκριτα.

Άρτια υποκριτικά

Η σκηνοθεσία επέτρεψε στο κείμενο να εκδιπλώσει πολλές πτυχές του. Ζωντανή και γρήγορη, λιτή, βοηθήθηκε από τους φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη που παρακολουθεί τις εξελίξεις της τέχνης του και τις ενσωματώνει αφομοιωμένες γόνιμα στον προσωπικό του κώδικα και τα σκηνικά της Μαγδαληνής Αυγερινού που «έχτισε» μια πραγματική φωλιά για να ξεσκεπάσει όμως και όχι να καλύψει τη σχέση των κοριτσιών. 
Ευτύχησε η παράσταση υποκριτικά. Η υπογράφουσα τη στήλη ήταν από τους πρώτους κριτικούς που πρόσεξε και ανέδειξε το ταλέντο της Κόρας Καρβούνη, μια ηθοποιός που μέχρι τώρα δεν μας απογοήτευσε. Η Πινκ δουλεύτηκε στις λεπτομέρειές της για να αποδώσει τον εύθραυστο και ανασφαλή χαρακτήρα της, το κομφούζιο των συναισθημάτων ανάμεσα στην αγάπη, την εκδίκηση και την ανάγκη. Νομίζουμε ότι συνεχίζει ένα νήμα που είχε την αρχή του σε μια άλλη παράσταση στο ίδιο θέατρο («Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας» του Μπαίρφους) όπου ήταν φανερό ότι δεν διστάζει να «τσαλακωθεί» για να φτάσει στα μύχια της ψυχής της ηρωίδας της. Αποκάλυψη, ωστόσο, της παράστασης η νεαρή Ιωάννα Κολλιοπούλου. Η Ρόλι της είχε τον σπαραγμό στο απαιτούμενο μέτρο, ενώ απέδωσε εύστοχα το πιο δύσκολο κομμάτι, τις στιγμές που μπουμπουκιάζει ένα ιδιότυπο χιούμορ στα όρια της αυτογελοιοποίησης. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γεωργία Οικονόμου, LIFE.GR, 15/01/2015

Είδαμε τα Παράσιτα στον Νέο Κόσμο [και πήραμε μάθημα ζωής]

Τα «Παράσιτα», το έργο της Βίβιεν Φράντσμαν παρακολουθήσαμε στην κεντρική σκηνή του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, με την Κόρα Καρβούνη και την Ιωάννα Κολιοπούλου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Τα «Παράσιτα», το έργο της Βίβιεν Φράντσμαν παρακολουθήσαμε στην κεντρική σκηνή του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, με την Κόρα Καρβούνη και την Ιωάννα Κολιοπούλου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Σημειώστε πως το έργο αυτό ανέβηκε το 2014, ύστερα από παραγγελία της θεατρικής εταιρείας Clean Break, που ιδρύθηκε το 1979 από δύο φυλακισμένες γυναίκες, που πίστευαν ότι το θέατρο είναι το κατάλληλο μέσο για να φέρει τις κρυφές ιστορίες των φυλακισμένων γυναικών μπροστά στο ευρύ κοινό. Ήταν γι΄ αυτές ένας τρόπος να ακουστεί η φωνή τους, αφού πρώτα οι ίδιες, χάρη στο θέατρο, είχαν καταφέρει να την ανακαλύψουν. Στη διάρκεια μάλιστα της συγγραφής των «Παρασίτων», η συγγραφέας συνεργάστηκε στενά με γυναίκες σε φυλακές, εξαρτημένες από ναρκωτικά, αλλά και με δομές ψυχικής υγείας και άλλες κοινωνικές δομές. Στο πλαίσιο αυτό, οι συντελεστές της παράστασης που είδαμε στον Νέο Κόσμο προκειμένου να προσεγγίσουν με ευαισθησία τον κόσμο των εξαρτημένων ατόμων, συνεργάστηκαν με τους ανθρώπους του ΚΕΘΕΑ.

Το έργο της Φράντσμαν είναι πραγματική γροθιά στο στομάχι. Σ΄ένα άκρως ρεαλιστικό ακατάστατο σκηνικό, γεμάτο σκουπίδια, σιρόπια και ναρκωτικά, οι δύο ηρωίδες βουτούν ολοένα και περισσότερο στη δίνη των ναρκωτικών. Είναι αδελφές, που μοιράζονται το ίδιο τραυματικό παρελθόν και το ίδιο ζοφερό παρόν: ναρκωτικά, φτώχεια, έλλειψη εκπαίδευσης, βία, κακοποίηση, φυλακή, κοινωνικό περιθώριο. H Πινκ αγαπάει τη Ρόλλυ και η Ρόλλυ αγαπάει την Πινκ. Η μία θέλει να ξεφύγει. Όμως η άλλη την χρειάζεται κοντά της, είναι η προσωπική της σανίδα σωτηρίας, γι΄αυτό και σαμποτάρει κάθε της προσπάθεια να ξεκινήσει μία καινούρια ζωή, μακριά από την παρανομία και τα ναρκωτικά. Πόσο όμως εύκολο είναι να αλλάξεις τη ζωή σου, όταν όλα σε τραβούν πίσω; Όταν ο εθισμός και η εξάρτηση σου κλείνουν διαρκώς το μάτι; Πόσες αντοχές μπορεί να έχει ένα εξαρτημένο άτομο και πόση δύναμη ψυχής για να ξεφύγει μια και καλή;

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος μάς εισήγαγε απότομα στον κόσμο αυτό του περιθωρίου, τον κόσμο που πολλοί από εμάς αγνοούμε επιδεικτικά και του συμπεριφερόμαστε άκρως ρατσιστικά. Σ΄αυτό το πλαίσιο μας σύστησε τα «Παράσιτα» μ' έναν τρόπο σχεδόν αφοπλιστικό, καθώς η ελλειπτική και αθυρόστομη γλώσσα της Φράντσμαν, αλλά και το χαοτικό σκηνικό συνέστησαν για εμάς κανονική… ψυχρολουσία, αλλά και μάθημα ζωής. 
Τι να πρωτοπούμε για την ερμηνεία της Κόρας Καρβούνη, που υπέστη ολοκληρωτική μετάλλαξη προκειμένου να υποδυθεί την Πινκ, τη μεγαλύτερη αδελφή, αυτή που στα μάτια μας έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στα ναρκωτικά και δεν έχει καμία ελπίδα. Η νεαρή ηθοποιός δεν φοβήθηκε να καταδυθεί στα άδυτα της ψυχής της ηρωίδας της, την κατάλαβε και την αγάπησε. Έγινε ένα μ΄αυτή, συγχώρεσε τις αδυναμίες της, γι΄αυτό και την ενσάρκωσε τόσο πειστικά. Πολύ καλή και η Ιωάννα Κολλιοπούλου στο ρόλο της Ρόλυ, ιδιαίτερα από τη μέση του έργου και μετά, μιας που μάταια προσπαθεί να ξεφύγει, να πιάσει μία δουλειά και να ζήσει με το παιδί της μακριά από τις συνήθειες του παρελθόντος. Μάταια, γιατί οι σειρήνες της αδελφής της την καλούν πίσω στο βούρκο των εξαρτήσεων.

Να σημειώσουμε τέλος πως οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη ήταν εξαιρετικοί και έδωσαν ξεχωριστή αύρα στην παράσταση.

Αξίζει να δει κάποιος την παράσταση; Μολονότι η παράσταση δεν απευθύνεται στο ευρύ θεατρόφιλο κοινό, την προτείνουμε ανεπιφύλακτα γιατί μέσω αυτής θα μπείτε και εσείς στο περιθώριο έστω και επίπλαστα, θα γνωρίσετε τα «Παράσιτα» από κοντά και σίγουρα θα τα… καταλάβετε.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Άννυ Κολτσιδοπούλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 29/03/2015

Ιστορίες κοινωνικού περιθωρίου

(...) Εργο και παράσταση-γροθιά στο γεμάτο στομάχι των «εν τάξει», με κοφτερούς διαλόγους (μετάφραση Αγγελικής Κοκκώνη), δυνατές εικόνες, ευτύχησαν στα χέρια του Θεοδωρόπουλου, μετρ πλέον του δύσκολου (βρετανικού κυρίως) θεατρικού είδους.

Εργο-παραγγελιά της γυναικείας θεατρικής εταιρείας «Clean Break» στη συγγραφέα και εκπαιδευτικό Βίβιεν Φράντσμαν, τα «Παράσιτα» (2014) μας φέρνουν αντιμέτωπους με δύο αδελφές στο κοινωνικό περιθώριο, μεγαλωμένες σε ίδρυμα η μία (Πινκ) και σε ανάδοχη οικογένεια η άλλη (Ρόλι), εξαρτημένες από ναρκωτικά, καταδικασμένες σε βία, πορνεία, μικροκλοπές και εγκλεισμούς. Τις βρίσκουμε να συγκατοικούν περιστασιακά στο σπίτι-αχούρι της Πινκ. Η Ρόλι, μόλις αποφυλακισμένη, είναι έγκυος και αποφασισμένη να ξεκόψει από τον βούρκο βρίσκοντας δουλειά. Την προσπάθειά της δυναμιτίζει κρυφά η Πινκ, εξοντωμένη και έντρομη. Η Πρόνοια αρπάζει το βρέφος της Ρόλι και η ίδια παραδίνεται ξανά στην εξαθλίωση.

Εργο και παράσταση-γροθιά στο γεμάτο στομάχι των «εν τάξει», με κοφτερούς διαλόγους (μετάφραση Αγγελικής Κοκκώνη), δυνατές εικόνες, ευτύχησαν στα χέρια του Θεοδωρόπουλου, μετρ πλέον του δύσκολου (βρετανικού κυρίως) θεατρικού είδους. Σπάζοντας το ρεαλιστικό περίβλημα, μας έκανε συγκάτοικους της ασύλληπτης δυστοπίας σαν υπό την επήρεια εφιάλτη ή ουσιών. Τα ογκώδη αλλά πανάλαφρα αφρολέξ «έπιπλα» (Μαγδαληνή Αυγερινού) λειτουργούν και ως σύμβολα εξαθλίωσης και ψυχικού άχθους, που δεν παράγουν ήχο στη σκηνή όπως και στην κοινωνία.

Κόρα Καρβούνη (γυμνωμένο νεύρο σε ικεσία) και Ιωάννα Κολλιοπούλου (συνταρακτική ακύρωση παιδικότητας, μητρότητας, ζωής) επιβεβαίωσαν ξανά την υποκριτική τους κλάση σε 90 λεπτά δίχως κάθαρση.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP