ΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΚΑΘΕ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 10€

ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΡΟΜΟΙ

ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΡΟΜΟΙ

"Μεγάλοι δρόμοι" παράσταση βασισμένη σε διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Φαναριώτη

Συμπαραγωγή με την ομάδα Terre de semis

"Τα μεγάλα ταξίδια και οι μεγάλες διαδρομές συμβαίνουν καμιά φορά μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα. Το μυαλό διανύει αποστάσεις τρελές την ώρα που τα πόδια μένουν καρφωμένα στο πάτωμα."
Παράσταση βασισμένη σε διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου είναι  η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα της Ειρήνης Φαναριώτη με την ίδια, τον Άρη Λάσκο και τη Μυρτώ Γράψα επί σκηνής, την Αμάλια Μπένετ και Χαρά Κότσαλη στην επιμέλεια της κίνησης και τον Φώτη Σιώτα στη μουσική σύνθεση. 

 

 

Μια τρελή αναζήτηση στους δρόμους της Αθήνας, ένα δείπνο στα πρόθυρα της αλήθειας, ένα ζευγάρι παπούτσια στο χέρι, ο ήχος από το τουμπερλέκι, ένα τηλέφωνο που χτυπά, ένα αεροπορικό εισιτήριο που γράφει «σ’ αγαπώ», ένας σάκος γεμάτος γράμματα, το σπίτι στην Άνδρο, τα Μπριζολάκια του Τέλη, ο Γιάννης, η Άννα, ο Όμηρος, ο Αριστοτέλης.

Αγάπη, απώλεια, σκοπός και πάντα, μπροστά και πίσω απ’ όλα αυτά, ένα όνομα. Σαν ανάγκη σχεδόν. Σχέσεις απόλυτες. Προσπάθειες άκαρπες. Προς αναζήτηση του απόλυτου. Κι αν αυτό υπάρχει. Μια κίνηση, σχεδόν «χειρονομία της επιθυμίας για αθανασία». Γιατί, αλήθεια, και ποιος δεν ονειρεύτηκε να αγαπήσει και να αγαπηθεί απόλυτα;

Η παράσταση Μεγάλοι δρόμοι περιλαμβάνει εκτός από το ομώνυμο διήγημα, ένα ακόμη εξαιρετικής γραφής διήγημα από τις «Νυχτερίδες», το πρώτο βιβλίο της Λένας Κιτσοπούλου.


Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Φαναριώτη, Ομάδα T.d.S. (Terre de Semis)
Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης
Κοστούμια: Ομάδα T.d.S.
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Φώτης Σιώτας
Επιμέλεια κίνησης: Αμάλια Μπένετ, Χαρά Κότσαλη
Φωτισμοί: Γιώργος Ταμπακάκης 
Βοηθός σκηνοθέτη: Νάντια Μαργαρίτη 
 


Παίζουν οι ηθοποιοί

Μυρτώ Γράψα, Άρης Λάσκος, Ειρήνη Φαναριώτη


Σημείωμα σκηνοθέτη
Διάβασα τα δύο βιβλία της Λένας «Νυχτερίδες» και «Μεγάλοι Δρόμοι» σε μια νύχτα. Τα δύο διηγήματα, «Αθήνα, Εννέα Δεκεμβρίου» και «Μεγάλοι Δρόμοι» αντίστοιχα, ήταν αυτά που μου δημιούργησαν, από εκείνη τη νύχτα, την ανάγκη να περάσω στην απέναντι όχθη, αυτή του σκηνοθέτη. Ένιωσα, από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, ένα αίσθημα οικειότητας, τόσο έντονο, που να πιστεύω πλέον σήμερα πως εκείνα με διάλεξαν, κι όχι εγώ αυτά. Οι πρώτες έννοιες που μου ήρθαν στο νου ήταν κυρίως αντιθετικές. Φαινομενικά τα δύο αυτά διηγήματα έμοιαζαν όχι μόνο να μην έχουν καμία ομοιότητα αλλά να είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Αυτή, όμως, είναι η σύνδεσή τους. Η αντίθεσή τους. Χωρισμός και απώλεια (το ένα περιέχει πάντα το άλλο). Σχετικό κι απόλυτο. Τόλμη κι ατολμία. Χρόνος διεσταλμένος, χρόνος συμπυκνωμένος. Λογική, συναίσθημα. Για τη σύνθεση τελικά μιας ζωής. Μιας ζωής γεμάτης αντιθέσεις, καθημερινά. Με ενδιέφερε πάντα να δω την πρακτική της ζωής στο θέατρο, στην τέχνη εν γένει. Αλλιώς γιατί να με αφορά, σκεφτόμουν. Έτσι κι έγινε. Φτιάξαμε φανταστικές συνθήκες που, όμως, περιέχουν μόνο αλήθειες. Δεν ξεχάσαμε ποτέ το παραμύθι μας, την πηγή της ζωής, την ελπίδα μας. Αλλά η δική μας πριγκίπισσα βλέπει στον ύπνο της τον Τσιτσάνη και συνδιαλέγεται με τον Κολοκοτρώνη. Ο δικός μας πρίγκιπας ψάχνει ακόμη να βρει τις σωστές λέξεις για να ξεστομίσει αυτό που πραγματικά νιώθει. Η δική μας πριγκίπισσα πιστεύει ακόμη στα παραμύθια και ο δικός μας πρίγκιπας ψάχνει ακόμη να βρει το θάρρος. Πόδια που τρέχουν, χωρίς λογική να τα οδηγεί. Μυαλό που διανύει αποστάσεις τρελές, χωρίς πόδια να το στηρίξουν. Τι να γίνει, θα πεις. Έτσι είναι η ζωή. Τρέχει και δεν ρωτάει. Προχωράει και χωρίς εμάς, άμα λάχει. Εγώ όμως θα αφήσω το ψιχουλάκι μου εδώ. Και ποιος ξέρει; Μπορεί και να ξαναγυρίσω.
ΕΙΡΗΝΗ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗ


https://www.facebook.com/megaloidromoi?ref=hl


Πού και πότε

Περίοδος 2014-2015:

Κάτω Χώρος, από 17/1/2015 μέχρι 5/4/2015 

 

Περίοδος 2015-2016:

Κάτω Χώρος, από 27/1/2016 μέχρι 17/3/2016

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ / ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Κωστής Μπίτσιος, Critics' Point, 31/01/2015

"ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΡΟΜΟΙ"

Η παρακολούθηση όλης της παράστασης έγινε με ένα χαμόγελο στα χείλη. Όσο και να κόπτεται το θεατρικό κατεστημένο για «δηθενιές» του «νέου αίματος» σε συνεντεύξεις σε επιτυχημένες μεν εκπομπές, εντελώς άσχετες με την τέχνη δε, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ΑΥΤΟ είναι το ΝΕΟ θέατρο.

Η παρακολούθηση όλης της παράστασης έγινε με ένα χαμόγελο στα χείλη. Όσο και να κόπτεται το θεατρικό κατεστημένο για «δηθενιές» του «νέου αίματος» σε συνεντεύξεις σε επιτυχημένες μεν εκπομπές, εντελώς άσχετες με την τέχνη δε, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ΑΥΤΟ είναι το ΝΕΟ θέατρο. Ένα θέατρο με νέους ανθρώπους, σημερινά κείμενα και κοινό που σέβεται τους επί σκηνής δρώντες, που δεν χαχανίζει, δεν απαντά στο κινητό του, δεν βαράει το κομπολόι του, δεν τραβάει φωτογραφίες, δεν σχολιάζει μεγαλοφώνως και στο τέλος ανταμείβει με το θερμότερό του χειροκρότημα μια καλή παράσταση, αφού δεν βιάζεται να φύγει, για να τρέξει στα σκυλάδικα. Και όλα αυτά μιας και το θέατρο του «μεγάλου κοινού» έχει το μεγάλο κοινό, που του αξίζει. Ενώ το καλό σύγχρονο θέατρο έχει και την πλατεία γεμάτη και το κοινό επιδεικνύει αυτοσεβασμό.

Αυτά. Όσο και αν φαίνονται ελιτίστικα, όσα και αν φαίνονται υπερβολικά.

Είναι η αλήθεια.

Εξάλλου το θέατρο οφείλει να είναι όχι μόνο τέχνη, αλλά και πολιτική πράξη. Και στο ελληνικό θέατρο δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι διαφορετικό από ότι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία και στο ελληνικό πολιτικό σύστημα:

Μία μεγάλη μερίδα των πολιτών και των πολιτικών, κυρίως νεώτεροι, θέλουν να τα αλλάξουν όλα και μία μεγάλη μερίδα της κοινωνίας και της πολιτικής σκηνής, νέοι και μεγαλύτεροι, δεν θέλουν να αλλάξει κάτι.

Στο σημερινό ελληνικό θέατρο παρατηρείται η ίδια κατάσταση:

Το νέο προσπαθεί να βρει τον χώρο του, συναγωνιζόμενο το παλιό. Το παλιό έχει πιάσει όλα τα «καλά» πόστα. Είναι «βολεμένο». Έχει τη δουλίτσα του, το κοινό του, τα «παπαγαλάκια» του, που διαφημίζουν ότι κάνει ως «καταπληκτικό», ως «μοναδικό», ως «παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε». Τα παπαγαλάκια του κατεστημένου θεάτρου τού δίνουν βήμα μάλιστα, για να διαβάλλει τους νέους. Επειδή παίζουν σε μικρές σκηνές, επειδή παίζουν σε σπίτια. Στην πραγματικότητα τους ζηλεύουν, γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να διανοηθούν τον εαυτό τους να παίζουν χωρίς πλούσια σκηνικά και κοστούμια, χωρίς τηλεοπτική διαφήμιση, χωρίς πληρωμένα αστεράκια κριτικών. Γιατί τότε θα φαινόταν ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Το αστείο είναι ότι οι περισσότεροι σημερινοί θιασάρχες οφείλουν την καριέρα τους στο θέατρο σε έναν καλό ρόλο στην τηλεόραση, που σήμερα σνομπάρουν. Αλλοιώς εν έτει 2015 δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους. Και πιστοί στον νεποτισμό κοινωνίας και πολιτικής, χώνουν συζύγους και τέκνα σε θεατρικές σχολές, παραστάσεις, σίριαλ. Μόνιμη δε επωδός για το παρωχημένο γούστο τους: «αυτό θέλει το κοινό». Κλαίγονται κιόλας δηλαδή, επειδή δεν έχουν τα κότσια να διαπραγματευτούν με την «τρόικα»: τους οπισθοδρομικούς παραγωγούς τους, το υπερφυσικό εγώ τους, το ανεκπαίδευτο κοινό τους.

Για το κατεστημένο του ελληνικού θεάτρου η κα. Λένα Κιτσοπούλου είναι κόκκινο πανί. «Ποια είναι αυτή που τολμά να κάνει το ένα; που βρίζει τον άλλον; που προσβάλλει τα εθνικά μας σύμβολα; που μας πουλά φύκια για μεταξωτές κορδέλες;»

Οι «Μεγάλοι Δρόμοι» βασίζονται σε δύο (2) διηγήματα της κας. Λένας Κιτσοπούλου. Υπάρχουν ενστάσεις αφού άλλο να διαβάζεις ένα πεζό κείμενο και άλλο να το κάνεις θέατρο. Το θέατρο πρέπει να έχει έναν σκοπό. Το κείμενό του να λέει μια ιστορία, από την οποία μπορεί να πάρει κάτι το κοινό σπίτι του όταν φεύγει. Δεν είναι σίγουρα εφικτό αυτό με τα συγκεκριμένα διηγήματα, τα οποία γράφτηκαν, για να αναγνωσθούν και όχι για να παρουσιαστούν σε μία θεατρική σκηνή. Ένα όμως δεν μπορείς να αρνηθείς σε αυτά τα κείμενα. Ότι είναι ΣΗΜΕΡΙΝΑ! Δίνουν ευκαιρία σε ηθοποιούς να μεγαλουργήσουν, όπως πριν επτά (7) έτη η κα. Μαρία Σκουλά στις «Κρυψώνες» (10/10) του θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας με βάση «Το πράσινό μου φουστανάκι».

Η σκηνοθέτις της παράστασης και μία εκ των τριών μελών του θιάσου κα. Ειρήνη Φαναριώτη παρουσιάζει την πρώτη παράσταση της ομάδας T.d.S (Terre de Semis: Γη της Σποράς), η οποία συμμετέχει στην σκηνοθεσία. Βασίζεται στα δύο διηγήματα της Κιτσοπούλου «Αθήνα, Εννέα Δεκεμβρίου» και «Μεγάλοι Δρόμοι» από τα βιβλία «Νυχτερίδες» και «Μεγάλοι Δρόμοι» αντίστοιχα. Τα κείμενα είναι γροθιά στο στομάχι. Το πρώτο πιο κωμικό, το δεύτερο πιο ρομαντικό. Τους ήρωες τους ξέρεις. Μπορεί να είσαι εσύ ή οι φίλοι σου. Ο ένας χωρίζει. Η άλλη υποφέρει για την απώλεια του αγαπημένου της. Τα ασπρόμαυρα σκηνικά του πρώτου μέρους του κου. Γιάννη Αρβανίτη, γίνονται πολύχρωμα στο δεύτερο πιο νοσταλγικό μέρος, σε αρμονία με τα κοστούμια, που δημιούργησε η ομάδα. Η κίνηση των έμπειρων Αμάλιας Μπένετ και Χαράς Κότσαλη δίνει ρυθμό στην παραγωγή, υπό τους ήχους λαϊκού τραγουδιού, ρεμπέτικου και αμανέδων.

Το τέμπο δεν χάνουν οι τρεις ηθοποιοί κκ. Ειρήνη Φαναριώτη, Μυρτώ Γράψα και Άρης Λάσκος. Λίγο πριν τα 30 τους σε μαγεύουν με το ταλέντο τους, την ευλαλία τους και το επίκαιρο παίξιμό τους. Διακριτές οι σπουδές του χορού στην ερμηνεία της κας. Γράψα. Φωτεινή περσόνα η σκηνοθέτις, παίζει σίγουρη για τον εαυτό της. Ο κ. Λάσκος είναι ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας «Ubuntu», που προ δύο (2) μηνών τής απονεμήθηκε τιμητική διάκριση νέου ή πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για την σάτιρα «Διαβολιάδα» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ («Bios»). Στους «Μεγάλους Δρόμους» ξεχωρίζει με την ευθυβολία του, χωρίς να μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από τα τεράστια μάτια του.

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Φώτης Σιώτας. Φωτισμοί: Γιώργος Ταμπακάκης. Βοηθός σκηνοθέτη: Νάντια Μαργαρίτη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Ναταλία Δαμίγου-Παπώτη, ATHENS VOICE, 14/01/2015

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  

Mια παράσταση βασισμένη σε διηγήματα της Κιτσοπούλου από τους T.d.S.
Μιλήσαμε με την Ειρήνη Φαναριώτη για την πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα, «Μεγάλοι Δρόμοι»

Η παράσταση «Μεγάλοι Δρόμοι» κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 17 Ιανουαρίου στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, βασισμένη σε δύο διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου, σε σκηνοθεσία Ειρήνης Φαναριώτη, με την ίδια, τον Άρη Λάσκο και τη Μυρτώ Γράψα επί σκηνής.

«Διάβασα τα βιβλία της Λένας Κιτσοπούλου Νυχτερίδες και Μεγάλοι Δρόμοι σε μια νύχτα» λέει η Ειρήνη Φαναριώτη, εξηγώντας πώς πέρασε στην αντίπερα όχθη, αυτή του σκηνοθέτη, από εκείνη της ηθοποιού που μέχρι τότε βρισκόταν –έχοντας μάλιστα παίξει και δύο φορές στην Επίδαυρο. «Οι Μεγάλοι Δρόμοι», η πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα μαζί με την ομάδα T.d.S. (Terre de semis) έγινε χωρίς μεγάλο budget. Αλλά, όπως πιστεύει και η ίδια, το θέμα είναι να κάνεις ό,τι μπορείς με αυτά που έχεις. Μιλήσαμε μαζί της για την παράσταση που ετοιμάζουν, για την πρωτόγνωρη για εκείνη εμπειρία της σκηνοθεσίας και για τα διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου που επέλεξε.

Το να σκηνοθετήσω για πρώτη φορά ήταν μια απόφαση που πήρα ξαφνικά. Ήθελα εδώ και δύο χρόνια σχεδόν να κάνω αυτά τα διηγήματα της Λένας. Κι έτσι, για παιχνίδι πιο πολύ, είπα δεν τα σκηνοθετώ κιόλας; Η αλήθεια είναι ότι με βοήθησε πολύ η Αμάλια (σ.σ. η Αμάλια Μπένετ είναι υπεύθυνη για την επιμέλεια κίνησης της παράστασης) στην τελική μου απόφαση, με στήριξε σε μία δύσκολη φάση. Έτσι βρήκε χώρο και τρύπωσε η ανάγκη μου για συναίσθημα και υπερβολή. Από εκεί ξεκίνησα για να τα ξορκίσω και να καταλήξω πάλι εκεί. Προς Θεού όμως δεν δηλώνω σκηνοθέτης, ούτε το πιστεύω αυτό για τον εαυτό μου. Να ‘μαστε καλά, έχουμε αρκετούς σκηνοθέτες και πολύ καλούς μάλιστα. Πιστεύω ωστόσο ότι κάθε ηθοποιός πρέπει να περνάει έστω και μια φορά από αυτή τη θέση, για μένα έχει ανοίξει ένα άλλο παράθυρο μετά από αυτό. Και όχι μόνο σε επίπεδο δημιουργικό• παρατηρείς και συμπεριφορές, βλέπεις και τα δικά σου φάουλ μέσα στη δουλειά. Είναι φοβερή εμπειρία. Στις πρόβες δεν μπορώ να επιλέξω τι μ’ αρέσει πιο πολύ. Όταν ανεβαίνω στη σκηνή με τα παιδιά, λέω τι φοβερό πράγμα είναι να παίζεις, ζωντανεύει το κορμί, οι αισθήσεις, κυκλοφορεί το αίμα. Όταν είμαι από κάτω και τους βλέπω να παίζουν, τους χαζεύω... Με κάνουν και χαμογελάω, τους χαίρομαι. Αγαπώ πολύ τους ηθοποιούς.

Τα δυο διηγήματα που επέλεξα θα μπορούσαμε να πούμε ότι πραγματεύονται τον έρωτα και τις μορφές που παίρνει ανάλογα με τη φάση της ζωής μας και τις συνθήκες. Στο σύμπαν της Λένας Κιτσοπούλου με γοητεύει το ότι όλα είναι γειωμένα και παρόλα αυτά καταφέρνει να τα δένει με έναν τρόπο σχεδόν λυρικό. Το βρίσκω μαγικό. Δίνει συνθήκες καθημερινές, τόσο οικείες που κάποιες φορές δεν θες καν να τις δεχτείς. Όπως δεν θες να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη όταν γυρίζεις πτώμα στο σπίτι. Αλλά τις δίνει με τέτοιο τρόπο που σου θυμίζει ότι γι’ αυτό αγαπάς τη ζωή, γι ‘ αυτές τις μαύρες μέρες, τις γεμάτες ελπίδα για το μέλλον. 

Το να δουλεύεις με μικρό budget είναι δύσκολο, πολύ. Όταν ξεκίνησα τους Μεγάλους Δρόμους, θα έλεγα πως είχα σχεδόν άγνοια κινδύνου. Και σε ένα βαθμό έχω ακόμη, κυρίως αρνούμενη να δω την αλήθεια. Για να κάνεις αξιοπρεπώς την οποιαδήποτε δουλειά χρειάζεται λεφτά. Απ’ την άλλη είναι τόσο συγκινητικό να έχω δίπλα μου όλους αυτούς τους ανθρώπους που βοηθάνε σ’ αυτή την προσπάθεια, χωρίς καμία απολαβή, μόνο και μόνο γιατί το θέλουν. Ελπίζω κάποια μέρα να καταφέρω να τους το ανταποδώσω. Άμεσα..!

Οι Μεγάλοι Δρόμοι είναι μια παράσταση φτιαγμένη από ανθρώπινα υλικά στην υπηρεσία του ανθρώπου. Έχει επίκεντρο αυτόν και τις ανάγκες του, τα πάθη του, τα θέλω του. Είναι μια παράσταση που η καρδιά και η ψυχή έχουν τον πρώτο λόγο, με μια μεγάλη έρευνα γύρω από τον έρωτα, τα λάθη, την αλήθεια του και τη διαφορά του με τη βαθειά, ανιδιοτελή αγάπη. Με συνεπαίρνουν και τα δύο διηγήματα εξίσου. Εγώ προσωπικά ταυτίζομαι και με τους δύο βασικούς ήρωες. Είμαι σίγουρη πως και οι θεατές θα βρουν εξίσου κοινά βιώματα και χαρακτηριστικά. Η Λένα Κιτσοπούλου είναι εξάλλου εκ βαθέων γνώστης της ζωής.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
, artplay.gr, 13/01/2015

«Οι ιστορίες χτύπησαν την κεντρική αρτηρία της καρδιάς μου»
Θέατρο / Οι δημιουργοί γράφουν 

Για την πρώτη σκηνοθετική της απόπειρα βασισμένη σε διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου , με τίτλο «Μεγάλοι δρόμοι» , που ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου στις 17 Ιανουαρίου με τους Άρη Λάσκο, Μυρτώ Γράψα και την ίδια, η Ειρήνη Φαναριώτη γράφει στο artplay.gr


“5 Νοεμβρίου 2014. Η πρώτη συνάντηση μοιάζει σαν χθες. Τότε που ακόμη ψάχναμε το θέμα του κάθε διηγήματος και πως συνδέεται ο καθένας μας προσωπικά με αυτό. Λέγοντας μια προσωπική ιστορία. Γιατί μας διάλεξαν αυτές οι ιστορίες και τι σχέση μπορεί να έχουμε εμείς με την διάσταση των πραγμάτων; Το σχετικό και το απόλυτο. Ο συμβιβασμός. Η πτώση. Ο έρωτας και πώς στεκόμαστε απέναντί του όταν έρχεται και μας βρίσκει;

Κάπου εκεί θυμήθηκα μια φράση «Πολλά μπορούσε, τίποτα δεν έκανε και έζησε περιμένοντας να ζήσει».

Ύστερα κάναμε πολλή δουλειά πάνω στο λόγο. Λέξεις, νοήματα, εικόνες. Τρόποι αφήγησης. Η εμπλοκή στην αφήγηση. Το λεπτό όριο. Μετά πολλοί αυτοσχεδιασμοί, πολύ γέλιο και μέσα μέσα κάνα δάκρυ.

Αφορμή για τον τρόπο δουλειάς ήταν η ανάγκη μου να συνδέσω την καθαρή τεχνική με τον προσωπικό τρόπο αφήγησης. Έτσι δανείστηκα τεχνικές και μεθόδους που είχα διδαχτεί ως τώρα, γι’ αυτό κι ένα μεγάλο μέρος της παραγωγικής διαδικασίας το χρωστάω στους δασκάλους μου. Την έμπνευση, στη Λένα Κιτσοπούλου, που μ’ αυτές τις δύο ιστορίες χτύπησε την κεντρική αρτηρία της καρδιάς μου. Την ψυχή και το πάθος της όμως τα χρωστάω στον Άρη και τη Μυρτώ, το Γιάννη, τη Χαρά, την Αμάλια και το Φώτη, που δώσανε ζωή και όνομα σ’ αυτό το στόχο. Αυτή η ομάδα με κάνει να χαμογελάω κάθε φορά που έρχεται μια δυσκολία.

Πέρασαν 2,5 μήνες πολύ γρήγορα. Σα νεράκι. Τώρα ανεβαίνουμε. Όλοι μαζί.

Μόνο αγάπη. Αυτός είναι κι ο στόχος. Κι ό, τι γίνει…”

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γιάννης Μόσχος, clickatlife.gr, 20/01/2015

«Μεγάλοι δρόμοι»: κριτική θεάτρου
Ο Γιάννης Μόσχος γράφει κριτική για την παράσταση «Μεγάλοι δρόμοι» που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου από τη νεοσύστατη θεατρική ομάδα T.d.S.

Η Λένα Κιτσοπούλου είναι το φαινόμενο της εποχής μας στο θέατρο. Η ιδιαίτερη προοπτική της που αντιμετωπίζει κατά μέτωπο τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας βρίσκει ανταπόκριση στο κοινό και αυτό οδηγεί σε όλο και περισσότερες παραστάσεις που επιχειρούν να ενσωματώσουν την αιχμηρή ματιά της. Το να ξεκινά λοιπόν μια νέα θεατρική ομάδα ανεβάζοντας κείμενα της Κιτσοπούλου είναι σίγουρα έξυπνη κίνηση όσον αφορά την επικαιρότητα, μπορεί ωστόσο να ξεφύγει εύκολα προς τα άκρα αφού το μέτρο είναι το κύριο ζητούμενο αυτής της νέας τάσης.
Ο λόγος γίνεται για τη νεοσύστατη ομάδα T.d.S. (Terre de semis) που επέλεξε να ανεβάσει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου δύο διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου, το «Αθήνα, εννέα Δεκεμβρίου» από τη συλλογή «Νυχτερίδες» και τους «Μεγάλους Δρόμους» που δανείζουν και το όνομά τους στην παράσταση. Πρόκειται για δύο ιστορίες αντιφατικές που ωστόσο διαδραματίζονται κάτω από τον ίδιο ουρανό.
Η επιλογή των διηγημάτων είναι εύστοχη και ταιριάζει και με την αισθητική και τις ικανότητες της ομάδας. Σωστή είναι επίσης και η σειρά που παρουσιάζονται οι δύο ιστορίες. Αρχικά το «Αθήνα, εννέα Δεκεμβρίου» ώστε να σε γραπώσει και έπειτα οι «Μεγάλοι δρόμοι» που στηρίζονται κατά βάση στο συναίσθημα. Στην πρώτη ιστορία κυριαρχεί η ματαίωση που προκύπτει από την έλλειψη θάρρους και πρωτοβουλιών και στη δεύτερη η συντριβή των ονείρων έρχεται ήδη από την αρχή, δεν εμποδίζει όμως την ολοκλήρωση μέσα από ένα μοναχικό αλλά θαρραλέο μονοπάτι.
Το ανέβασμα του «Αθήνα, εννέα Δεκεμβρίου» έχει κάτι από το πνεύμα των φετινών Vasistas στα «Αίματα», εκφράζοντας παραστατικά και με μαύρο χιούμορ τον ψυχισμό του πρωταγωνιστή και τις αρρωστημένες καταστάσεις τέλματος που μπορεί να δημιουργήσει η παρατεταμένη ατολμία. Η ανάγνωση ποτέ δεν ξεφεύγει προς το εύκολο ή φθηνό χάριν εντυπωσιασμού και το μόνο που μαρτυρά πως αυτή είναι η παρθενική παράστση μιας νέας ομάδας είναι το πάθος για το έργο που επιδεικνύουν οι τρεις ηθοποιοί (Ειρήνη Φαναριώτη, Άρης Λάσκος, Μυρτώ Γράψα).

Στους «Μεγάλους δρόμους» η αέναη αναζήτηση μιας κοπέλας για τον αγαπημένο της αλλάζει την αφήγηση σε κάτι λιγότερο έντονο και πιο γήινο που συσσωρεύει υπόκωφα ενέργεια και με την τελευταία φράση του κειμένου οδηγεί σε μια έκρηξη συναισθημάτων. Το φινάλε είναι και η πιο σουρεαλιστική πινελιά της παράστασης που όμως δεν έρχεται κατά τύχη ως τολμηρή προσθήκη μα έχει κερδηθεί επάξια.
Οι δύο αυτές μικρές και καθημερινές ιστορίες συμπυκνώνουν εν γένει ολόκληρη τη σφαίρα της ζωής. Γιατί οι δύο ήρωες μπορεί να είναι εκ διαμέτρου διαφορετικοί άνθρωποι, έχουν ωστόσο όνειρα και επιμένουν σε αυτά ακόμη και αν σημαίνει ότι αυτά ρουφάνε ο,τιδήποτε άλλο συμβαίνει γύρω τους σαν μαύρη τρύπα. Οι τάσεις φυγής γίνονται η ίδια η φυγή από μια πεζή πραγματικότητα που δεν αφήνει και πολλά στη φαντασία. Η έννοια της αγάπης καθίσταται κινητήρια δύναμη, ώστε από ένα σημείο και έπειτα γίνεται τρόπος ζωής και ένα αφηρημένο μονοπάτι προς την ευτυχία που ξεπερνά ακόμη και το συγκεκριμένο πρόσωπο του αγαπημένου. Οι δύο ήρωες αντιμετωπίζουν τις αναποδιές που τους τυχαίνουν διαφορετικά, τα κίνητρά τους πάντως είναι πανομοιότυπα σε σημείο να πιστέψεις ότι θα μπορούσαν να είναι το Γιν και το Γιάνγκ που χωρίζονται από έναν καθρέφτη που τους απαγορεύει να αντικρύσουν ο ένας τον άλλο.
Οι «Μεγάλοι δρόμοι» του Νέου Κόσμου είναι ένα ταξίδι σε όνειρα και συναισθήματα που εξερευνά τη ματαιότητα και ταυτοχρόνως τη σπουδαιότητα της ανθρώπινης φύσης. Είναι σύγχρονο θέατρο με άποψη και υπόσταση, με καλή αισθητική και μεράκι, φτιαγμένο από νέους ανθρώπους που δε δείχνουν διάθεση να συμβιβαστούν. Κάπως έτσι το όνομα της Λένας Κιτσοπούλου διατηρείται στην επικαιρότητα αναμένοντας και τη νέα της δουλειά τον Φεβρουάριο στο Θέατρο Τέχνης, ενώ οι T.d.S. μπαίνουν γερά στο χάρτη και περιμένουμε να δούμε τι έχουν να μας προσφέρουν στη συνέχεια.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Χρύσα Φωτοπούλου, onlytheater.gr, 17/01/2015

ΣΤΟΥΣ "ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ", ΕΚΕΙ ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ.

 

Χιλιάδες άνθρωποι εύχονται αυτή την ευλογημένη στιγμή που τα πάντα στήνονται στα θεμέλια της ποίησης. Συμβαίνει. Να είσαι πάντα σε θέση να την καταλάβεις. Αυτό πρέπει. Μόνο. Μην την προσπεράσεις. Σε παρακαλώ.

Ούτε να χωρίζω θέλω, ούτε να χάνω. Μα σύνελθε, είσαι στη ζωή, όχι στον ιδεαλισμό ενός αόρατου, άλλου σύμπαντος. Δε μ' έμαθε κανείς να βρίσκω τη λογική στο μαύρο του θανάτου, ούτε στους κύκλους ενός συναισθήματος, μιας ιστορίας, που ξεκίνησε με βιολιά και κατέληξε με τον απόηχο των δακρυγόνων. Τι να κάνω; Τι να κάνω; Παρασκευή, βράδυ, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Έξω, ο δρόμος για πολλά χρόνια δικός μου, σημαντικός δρόμος. Αντισθένους και Θαρύπου. Ξε-πάρκαρε και μου είπε "κάτσε να σε πάω σπίτι. Μικρό κορίτσι, μόνη θα πας;" Και πάω, εγώ η αδύναμη, εγώ η επιρρεπής, χθες, 16 Γενάρη να δω τη γενική δοκιμή των "Μεγάλων δρόμων" κι ας ξέρω από πριν ότι δεν έχω με το μέρος μου την Αγία Ψυχραιμία ή ότι αργούν οι Αλκυονίδες και τα ανοίγματα του καιρού. Κάτι μας λείπει πάλι..

Με τα πολλά όμως πήγα. Και είδα τα δύο διηγήματα της Κιτσοπούλου «Αθήνα, Εννέα Δεκεμβρίου» και «Μεγάλοι Δρόμοι» να γίνονται δράση από δύο κορίτσια και ένα αγόρι, πάνω σε ένα παταράκι με πολύ μικρό εμβδαδό. Πες ότι τα διηγήματα είχαν εικόνες και οι εικόνες αυτές βγήκαν από την ακινησία τους. Με πολλή δύναμη, πολύ ψάξιμο στο πίσω μέρος των συναισθημάτων. Και χιούμορ.

Σε ταχύτητες ασύλληπτες και με την ικανότητα αυτοί οι τρεις άνθρωποι μια περιγραφική ροή να την κάνουν πράγμα ζωντανό, κατάλαβα ότι όλοι έχουμε μερίδιο στις φλέβες του πόνου και τις αναγέννησης. Οι δρόμοι, μικροί, μεγάλοι έχουν χώρο για κάθε ιστορία. Αν χάσεις αυτόν που με λύσσα αγαπάς, είτε από χωρισμό, είτε από θάνατο, είσαι μισός άνθρωπος, κι ας ξεκίνησες ολόκληρος, τι να λέμε τώρα..

Σήμερα, είναι η πρεμιέρα. Στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Η Ειρήνη Φαναριώτη σκηνοθετεί και παίζει. Στο δεύτερο μέρος φοράει μια κόκκινη μπλούζα και είναι ξυπόλητη. Έτσι είναι οι χαμένοι άνθρωποι στο σύμπαν των δρόμων.

Μουσική παντού. 

Για την Κιτσοπούλου μόνο ένα  "αχ".

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Γεωργία Οικονόμου, Life.gr, 15/01/2015

Οι μεγάλοι δρόμοι της Ειρήνης Φαναριώτου [συνέντευξη]

Μια τρελή αναζήτηση στους δρόμους της Αθήνας, ένα δείπνο στα πρόθυρα της αλήθειας, ένα ζευγάρι παπούτσια στο χέρι, ο ήχος από το τουμπερλέκι, ένα τηλέφωνο που χτυπά, ένα αεροπορικό εισιτήριο που γράφει «σ' αγαπώ», ένας σάκος γεμάτος γράμματα, το σπίτι στην Άνδρο, τα Μπριζολάκια του Τέλη, ο Γιάννης, η Άννα, ο Όμηρος, ο Αριστοτέλης.

Αγάπη, απώλεια, σκοπός και πάντα, μπροστά και πίσω απ' όλα αυτά, ένα όνομα. Σαν ανάγκη σχεδόν. Σχέσεις απόλυτες. Προσπάθειες άκαρπες. Προς αναζήτηση του απόλυτου. Κι αν αυτό υπάρχει. Μια κίνηση, σχεδόν «χειρονομία της επιθυμίας για αθανασία». Γιατί, αλήθεια, και ποιος δεν ονειρεύτηκε να αγαπήσει και να αγαπηθεί απόλυτα;

Oι «Μεγάλοι Δρόμοι» αποτελούν την πρώτη παράσταση της νεοσύστατης ομάδας T.d.S. (Terre de semis) που βασίζεται σε διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου σε σκηνοθεσία Ειρήνης Φαναριώτη με την ίδια, τον Άρη Λάσκο και τη Μυρτώ Γράψα επί σκηνής, την Αμάλια Μπένετ και τη Χαρά Κότσαλη στην επιμέλεια της κίνησης και τον Φώτη Σιώτα στη μουσική σύνθεση.

Εμείς μιλήσαμε με τη νεαρή σκηνοθέτιδα της παράστασης, Ειρήνη Φαναριώτη, και μάθαμε πολλά για την πολύ ενδιαφέρουσα αυτή προσπάθεια….

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη Λένα Κιτσοπούλου; Ποια κείμενα επιλέξατε και γιατί;

Είχα δει το Χαίρε Νύμφη και αγοράζοντας το πρόγραμμα της παράστασης, διάβασα ένα κειμενάκι που είχε γράψει η Λένα και άρχισα να κλαίω μόνη μου στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Τώρα ακούγεται γραφικό αλλά έτσι, την άλλη μέρα αγόρασα τα βιβλία της. Τα διάβασα μέσα σε μια νύχτα. Επέλεξα να κάνω αυτά τα δύο για αρχή, γιατί μου φάνηκαν με κάποιο τρόπο πως μιλούσαν για μένα, παρόλο που προφανώς δεν έχω ζήσει καμία από τις δύο ιστορίες. Απλώς με διάλεξαν.

Ποιοι είναι οι Μεγάλοι Δρόμοι που διανύουμε σήμερα;

Δύσκολα να απαντήσω τόσο γενικά. Ο κάθε άνθρωπος τραβάει το δικό του Μεγάλο Δρόμο. Σε οριζόντια οπτική, θα μπορούσα να πω για την οικονομικοπολιτική μας κατάσταση που μοιάζει να είναι ένας τεράστιος δρόμος που δεν είμαι σε θέση να διακρίνω από που ξεκίνησε και που μας πάει.. Σε κάθετη, είναι οι Μεγάλοι Δρόμοι που διανύουμε ο καθένας μέσα στα μικρά μας κεφάλια. Σκέψεις, άγχη, ανησυχίες, αναζητήσεις, στόχοι, σχέδια. Προσωπικά, ταλανίζομαι από το σύνδρομο της συνεχόμενης σκέψης, αυτής που δεν σταματάει ούτε όταν κοιμάμαι. Αυτός είναι ο δικός μου Μεγάλος Δρόμος.

Τα διηγήματα της Κιτσοπούλου δημιουργούν ένα περιβάλλον που μπορεί να σταθεί αυτούσιο και στο θέατρο. Γιατί συμβαίνει αυτό, πιστεύετε;

Ο λόγος είναι άμεσος, είναι σύγχρονα και μεστά. Κλείνουν μέσα σε λίγες σελίδες την εικόνα μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε;

Ποιες δυσκολίες δεν αντιμετώπισα; Όλων των ειδών. Τις έχω ξεχάσει.

Αγαπημένη σας φράση από το έργο..

"Τόσο πολύ δεν είχα ξανατρέξει στη ζωή μου.."

Είναι η πρώτη σας σκηνοθεσία; Πώς είναι ο διπλός ρόλος σκηνοθέτη - ηθοποιού;

Περίεργος.. δε θέλω να πω δύσκολος παρόλο που υπήρξε και αυτό. Η σκηνοθεσία ενίσχυσε ένα μικρό μου κουσούρι! Μουρμούριζα τα λόγια των ηθοποιών της παράστασης, ενώ τους έβλεπα να παίζουν. Η ηθοποιία μου το εξουδετέρωσε, ευτυχώς!

Τι θέλετε να κρατήσει ο θεατής όταν φεύγει από την παράσταση σας;

Ότι αξίζει να ρισκάρει.

Μελλοντικά σχέδια;

Δεν έχω. Θέλω μόνο να συνεχίσω να αγαπάω αυτό που κάνω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Μανώλης Βαμβούνης, Gkoultoura.gr, 14/01/2015

#prova 28. Μεγάλοι Δρόμοι

Στο νέο feature του γκουλτουρομπλόγκ #prova, τρυπώνουμε στις πρόβες των παραστάσεων της νέας σεζόν και ζητούμε από τους συντελεστές να διαλέξουν μια συγκεκριμένη σκηνή ή στιγμή την οποία έχουν ξεχωρίσει για οποιοδήποτε λόγο - και να μοιραστούν τη διεργασία τους μαζί μας, χρησιμοποιώντας λόγια και εικόνες!


Για την παράσταση «Μεγάλοι Δρόμοι» από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Λένας Κιτσοπούλου, η οποία κάνει πρεμιέρα στις 17 Ιανουαρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, μας μίλησαν τα μέλη της ομάδας T.d.S. (Terre de Semis), Μυρτώ Γράψα, Άρης Λάσκος και Ειρήνη Φαναριώτη.

 

Η ομάδα T.d.S.: 

Επιλέξαμε φράσεις και μια φωτογραφία κειμένου από το διήγημα “Αθήνα,Εννέα Δεκεμβρίου.” Ο τρόπος που δουλεύουμε πλέον είναι μόνο προσωπικός. Ψάχνουμε μέχρι και σήμερα, 4 ημέρες πριν την πρεμιέρα, την αλήθεια μας μέσα σε κάθε φράση, δράση, εικόνα. 
Η φωτογραφία τραβήχτηκε σήμερα, Τετάρτη 14 Ιανουαρίου. Είναι αντιπροσωπευτική του προσωπικού μας τρόπου δουλειάς.

Άρης 

«Ήθελα να της πω ότι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα
Ότι δε συνειδητοποιούμε τι λέμε σ’ αυτόν που έχουμε απέναντί μας
Ότι μιλάμε σαν να ‘μαστε μόνοι μας
Ότι τελικά, κρατάμε κάποιον κοντά μας μόνο και μόνο για να μην μοιάζουμε με τρελούς την ώρα που μιλάμε μόνοι μας…»
 
Μυρτώ
«Γιατί δε με βοηθάς; γιατί σου φαίνονται όλα αυτονόητα, γιατί πηγαίνεις στην τουαλέτα τόσο σίγουρη πως θα γυρίσεις και θα με βρεις εκεί που με άφησες, γιατί δε σκούπισες καλά τα χέρια σου, γιατί στάζουν, γιατί σου αρέσουν τα τορτελίνια, θέλω να πεθάνεις».
 
Ειρήνη
«Πήρα δύναμη. Άναψα ένα τσιγάρο. Δεν ήταν καθόλου εύκολο.»
 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΛΙΓΟΤΕΡΑ
TOP