30 ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ο Κοινός Λόγος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιστορία του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Το 1997, πριν ακόμη η παλιά ζυθαποθήκη του ΦΙΞ μετατραπεί σε θέατρο, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος παρουσίασε στην αυλή της τον Κοινό Λόγο της Έλλης Παπαδημητρίου, στην πρώτη παραγωγή του Θεάτρου. Η Σούλα Αθανασιάδου, η Ανθή Ανδρεοπούλου, η Όλγα Δαμάνη, η Μαρία Κατσανδρή και η Τζίνη Παπαδοπούλου έδωσαν φωνή σε γυναίκες που δεν υπήρξαν πρωταγωνίστριες της επίσημης Ιστορίας, αλλά βίωσαν τις μεγάλες ανατροπές της.

Η Έλλη Παπαδημητρίου αφιέρωσε τη ζωή της στη συλλογή και διάσωση προφορικών μαρτυριών. Μέσα από τον άμεσο και αυθεντικό λόγο τους ζωντανεύουν η Μικρασιατική Καταστροφή, ο ξεριζωμός και η προσφυγιά, η Κατοχή, τα Δεκεμβριανά και ο Εμφύλιος, μετατρέποντας την προσωπική εμπειρία σε πολύτιμη συλλογική μνήμη.

Σήμερα, στο πλαίσιο των 30 χρόνων του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, η Λουίζα Κωστούλα (Violet Louise) επιστρέφει σε αυτό το εμβληματικό υλικό και δημιουργεί μια νέα πολυμεσική αφήγηση για τη μνήμη και την καταγραφή της. Οι μαρτυρίες της  Έλλης Παπαδημητρίου, η σκηνική τους μεταφορά από το Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και το βιντεοσκοπημένο αρχείο της παράστασης του 1997 συνυπάρχουν ως διαφορετικά ίχνη μιας κοινής μνήμης, που περνά μέσα από το προσωπικό φίλτρο της δημιουργού και συνομιλεί με ένα παρόν που μοιάζει να ακολουθεί τις ίδιες ιστορικές διαδρομές.

Μουσική, τραγούδι, κάμερες, αντικείμενα και ζωντανή επεξεργασία εικόνας και ήχου ενεργοποιούν το αρχείο σε πραγματικό χρόνο, δημιουργώντας ένα διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Πώς περνά η μνήμη από γενιά σε γενιά; Και τι απομένει από μια ιστορία όταν εκείνοι που τη βίωσαν δεν υπάρχουν πια για να την αφηγηθούν;