30 ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ*

Το 2003 η νεαρή Αμερικανίδα ακτιβίστρια Ρέιτσελ Κόρι βρέθηκε στη Γάζα, συμμετέχοντας σε μια διεθνή ομάδα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό. Τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου η Ρέιτσελ στάθηκε ανάμεσα σε ένα σπίτι και μια μπουλντόζα. Η μπουλντόζα δε σταμάτησε και η Ρέιτσελ έχασε τη ζωή της.

Μέσα από τα κείμενα και τις επιστολές που η Ρέιτσελ έστελνε στους γονείς της, ξεδιπλώνεται η διαδρομή μιας νέας γυναίκας που αναζητά τη θέση της απέναντι στην αδικία, τον πόλεμο και την πολιτική βία. Το έργο μέσα από την προσωπική ιστορία της ηρωίδας θέτει ερωτήματα για την ευθύνη, την αλληλεγγύη και τα όρια ανάμεσα στην ατομική συνείδηση και τη συλλογική δράση. Η προσωπική μαρτυρία της Ρέιτσελ λειτουργεί ως καθρέφτης καθενός και καθεμιάς που ασφυκτιά μέσα σε μια ζωή γεμάτη προνόμια, γνωρίζοντας ότι κάπου αλλού άνθρωποι σαν εκείνη παλεύουν για τα βασικά.

Η Ελένη Ευθυμίου επιστρέφει στο έργο σήμερα, φωτίζοντας τη σύνδεση του «μακρινού» 2003 με τα όσα συμβαίνουν σήμερα, επαναφέρει την ιστορία της Ρέιτσελ στη μνήμη μας ως κάτι όχι και τόσο μακρινό αλλά δραματικά επίκαιρο, μιας και η ιστορία της Ρέιτσελ Κόρι δεν αποτελεί ένα κλειστό κεφάλαιο του παρελθόντος, αλλά έναν καθρέφτη της εποχής μας. Σε έναν κόσμο όπου οι εικόνες του πολέμου, του εκτοπισμού και της βίας φτάνουν καθημερινά στις οθόνες μας, το ερώτημα «τι μπορώ να κάνω εγώ;» επιμένει να απαντηθεί. Η σκηνική ματιά της Ευθυμίου φωτίζει έτσι όχι μόνο τη Ρέιτσελ, αλλά και τη δική μας σχέση με όσα συμβαίνουν γύρω μας: την απόσταση ανάμεσα στο βλέπω και το πράττω, στη σιωπή και τη δύναμη του να παίρνουμε θέση απέναντι σε ό,τι θεωρούμε απάνθρωπο.

* Το έργο Το όνομά μου είναι Rachel Corrie παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 2010 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε επιμέλεια και σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, με τη Δήμητρα Σύρου, όπου γνώρισε μεγάλη επιτυχία και συνέχισε για δύο σεζόν.